Git gide yoruluyor insan

Bu aralar elimi neye atsam ters gidiyor, aile baskısı ayrı sorunlar ayrı herşey istemedigim gibi oluyor. Birşeyler deniyorum ama emegimin karşılıgını alamıyorum şansım sanki sen öl yaşama der gibi en ufak bir konuda bile şanssızlık peşimi bırakmıyor. İşimi garantiye alayım diyorum bu seferde önüme engeller çıkıyor.
arkadaş dost vs herşeyden okadar uzaklaştımki yanımda olabilecek hiç kimse yok ailem sürekli bişeyler söylüyor bazıları faydama olsada dinlemek gelmiyor içimden ailemden kastım sadece annem geri kalanları sormayın gitsin çünkü bende bilmiyorum yok kimse. Zaten ailemdende sogudum söylediklerine bile katlanamıyorum artık. Aslında kimseye katlanamıyorum galiba, biri yanlışlıkla bişey dese sinirleniyorum patlıyorum. Şuan yazıyı yazarken bile anlık bir hata oldu galiba yazı silindi sinirlendim son zamanlarda böyleyim eskiden çok iyiydim başkası için haketmese bile elimden geleni yapardım ama şimdi tahammülüm kalmadı sanki. Bir işe giriyim dedim pandemi yüzünden iş yeri kapandı maaşımız içerde kaldı hiç şaşırmadım çünkü alıştım herşeyin ters gitmesine galiba
Hayattan sogudugumu hissediyorum. Herşeyin sürekli ters gitmesinden dolayı bişey yapmakta gelmiyor artık içimden.
Yazacaklarım bu kadar okudugunuz için teşekkür ederim normalde hayatım boyunca kimseye içimi dökmedim zaten kimsede bunu benden istemedi sanki hayatım elimden kayıp gidiyor bense sadece izliyorum.

Hayata karşı isyan etmek çözüm olmuyor, direnmek yine de üstüne üstüne gitmek lazım. Aile baskısı vs diyorsunuz size ne şekilde baskı yapılıyor ? kaç yaşındasınız mesela ? Bir işe girdiniz sizi çıkarttılar, başka bir yere denediniz mi ? Bazı insanlar böyledir... çevrenizeki diğer insanlar gibi şanslı değillerdir. Mesela onlara şevkatle yaklaşacak bir aile, düştüğünde yanında olacak bir dost bulamazlar.

benimde hayatım böyleydi aynı ben ailem ile geçinebiliyordum fakat arkadaşlarımdan çok fazla uzaklaştım bu eylülde dershaneye başlamıştım yks sınavı için sınıfta arkadaşlarım eğlenip gülerken ben kederli kederli oturuyordum hep ailemi ikna ettim tavsiye vermek gibi olmasın ama psikiyatriye gittim sonra bana doktor sen depresyona girmişsin dedi antidepresan yazdı bir tane şuan bir ayı geçti kullanmamın ardından ve kendimi daha enerjik ve pozitif hissediyorum gereksiz bir rahatlama var eskiden tanıdığım öğretmenlere arkadaşlarıma genelde samimi olmadıklarıma çekinerek yazardım veya konuşurdum ama şuan sürekli diyalog kurmak istiyorum insanlarla sürekli böyle bir istek var aklımdan geçeni direkt söylüyorum yazıyorum ne der ne düşünür hiç takmıyorum tabi ki tavsiye etmiyorum ilacı ama bana böyle etkileri oldu anlatmak istedim ilaçsızda çözülebilecek bir durum bendede olduğu gibi sadece sevgiye ihtiyacınız var bende yıllardır hep içime atarım yaşadıklarımı anneme babama dahi anlatmadım ama ne biliyim artık her şeyi rahatça söyleyebiliyorum sadece insanın mutluluğa ve sevgiye ihtiyacı var gerisi hiç önemli değil hayat akıp gidiyor kimin yarın ne durumda olacağı belli değil

yaş yolun yarısını çoktan geçtik diyelim hocam, belirttigim gibi sadece annem var örnegin iş yerinden maaşı alamadım zaten sinirim bozukken sürekli biliyordum vermeyeceklerini senin girdigin iş anca bu kadar olur, saglam iş ara yani işin özü onun istedigi yerlerde çalışmamı istiyor. Zaten ben bu konuyu çoktan geçtim bu sinirimi bozan en ufak şeyler kısacası sürekli bu durumları yaşıyorum

Sevgili kardesim bu ve benzeri durum ulkemizde cokca yasaniyor malesef ama inan cok daha zor gunler gecirmis birisi olarak sana tavsiyem sakin pes etmek yok iste guzel gunlere simdi adim atacaksin umudunu kesmek yok daha onceki yaptiklarini cevreni hatta vakit gecirdigin yeri bile degistir kendini sevmeyi birakma kardesim ailenede en kisa surede daha iyi olacaginin sozunu ver kardesim mucadeleye devam bol sans.

Son zamanlarda bende öyle sayılırım, kim ne düşünür diye takmıyorum eskiden çok iyiydim bana kötülük edene bile yardım ederdim şimdi sokaktan geçen insanlara bile sinir oluyroum tabi sebepsiz degil örnegin bugün fırsatcı bir satıcı gördüm tüm gün içindem sövdüm, galiba kafayı yedim

bence tavsiyem size içinizi rahatça dökebileceğiniz birisi ile saatlerce konuşun bunun başka bir çözümü yok ben böyle başkalarına içimi dökemem ama belki siz yapabilirsiniz veya psikoloğa gidin veya internette bir yerde anonim bir şekilde içindekilerini yaz hep bence sana faydası olabilir bunların

teşekkür ederim söylediklerin çok güzel cümleler ama okadar uzun zamandır aksilikler yaşıyorumki pes etmemek elde degil artık saldım kendimi diyebilirim, hep kendi başıma ve kimseden destek almadan bişeyler yapmaya çalıştım çogu zaman sonu kötü bitti bazen keşke benim gibi düşünen biri olsa yanımda diyorum ozaman daha iyi olurdu ama gel görki hayat tokadından başka bişey vermiyor

2 yıl önce (2018) öyleydim, düzenli iş hayatına geçince biraz geçti. Memur kafasında olmasam da bu dönemde biraz projelerim için bekliyorum. Fırtına öncesi sessizlik.

Muhtemelen düzenli uyku saatlerin yok, düzenli çalışmıyorsun. Düzensizlik depresif yapıyor, bende öyleydi.