• 11-12-2019, 22:45:31
    #1
    Çocukluğumdan beri zoraki durumlar konusunda hep üşengeçliğim ağır basıyor. Öğrencilik yıllarım da böyleydi. İlkokul zamanlarımda dereceler elde eden bir öğrenciyken, sonraları hep son güne hatta son saatlere bırakmaktan ucu ucuna geçen biri haline dönüştüm. Hedeflerime ulaştım ama potansiyelimi tam kullanamadığımı düşünüyorum.

    Şimdi de öyle mesela. Bir projeye hevesim geldiğinde ona eğilip sonuç almadan bırakmıyorum. Azimliyim. Ama zoraki bir iş varsa hep son ana bırakıyorum. İstemsizce. İlgim farklı şeylere kayıyor.

    Dediğim gibi mesela bir kitap okurken, kendi işimi yaparken, hevesli olduğum bir şeyle ilgilenirken olmuyor bu. Ama yapmak zorunda olduğum bir angarya varsa, ya da bir şeyden hevesim kaçmışsa ve onu yapmam gerekiyorsa üşeniyorum. Yapamıyorum. Son ana bırakıyorum. Son anda yapabilirsem yapıyorum.

    Yaşayan var mı bu durumu?
  • 11-12-2019, 22:46:53
    #2
    Kimlik doğrulama veya yönetimden onay bekliyor.
    İlk paragrafı ben yazdım sandım bir an
  • 11-12-2019, 22:47:29
    #3
    Kurumsal PLUS
    yaşamayan var mı diye sorsanız daha makul
  • 11-12-2019, 22:50:26
    #4
    yusufmesci adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    İlk paragrafı ben yazdım sandım bir an
    Ne demiş filozof? Üşeniyorum, öyleyse yarın!

    tatarhan adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    yaşamayan var mı diye sorsanız daha makul
    Öyle demeyin hocam, her alanda çok çalışkan olup tuttuğunu koparan insanlar tanıyorum. Belki potansiyeli senden benden çok daha az ama sorumluluklarının hepsini çocuk yaştan itibaren alışarak öyle bir yerine getiriyorlar ki senden benden daha bilinçli oluyorlar. Özellikle yokluk çekmiş insanlarda bunu gördüm. Halimize şükür ama belki ben de daha daha mecbur koşullarda yetişsem öyle olabilirmişim veya olurdum diye kafamda felsefik düşünceler geçiyor. Bu düşünceler geçerken de aslolanı yapmıyorum işte
  • 11-12-2019, 22:51:04
    #5

    Tavsiye edemem zaten doktorun yazması gereken birşey kırmızı reçeteli, sağlam bir çözüm.
  • 11-12-2019, 22:54:30
    #6
    Win adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle

    Tavsiye edemem zaten doktorun yazması gereken birşey kırmızı reçeteli, sağlam bir çözüm.
    Dostum benim eski kız arkadaşım psikiyatrden antidepresanlar kullanıyordu. Bir gün ben de aldım bi hap attım adını vermeyeyim. Vücut ısımı yükseltmek dışında hiç işe yaramadı. Yani tıbbın ve psikoloji biliminin de çaresiz kaldığı bi vakayım ben
  • 11-12-2019, 22:55:36
    #7
    Looker adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Çocukluğumdan beri zoraki durumlar konusunda hep üşengeçliğim ağır basıyor. Öğrencilik yıllarım da böyleydi. İlkokul zamanlarımda dereceler elde eden bir öğrenciyken, sonraları hep son güne hatta son saatlere bırakmaktan ucu ucuna geçen biri haline dönüştüm. Hedeflerime ulaştım ama potansiyelimi tam kullanamadığımı düşünüyorum.

    Şimdi de öyle mesela. Bir projeye hevesim geldiğinde ona eğilip sonuç almadan bırakmıyorum. Azimliyim. Ama zoraki bir iş varsa hep son ana bırakıyorum. İstemsizce. İlgim farklı şeylere kayıyor.

    Dediğim gibi mesela bir kitap okurken, kendi işimi yaparken, hevesli olduğum bir şeyle ilgilenirken olmuyor bu. Ama yapmak zorunda olduğum bir angarya varsa, ya da bir şeyden hevesim kaçmışsa ve onu yapmam gerekiyorsa üşeniyorum. Yapamıyorum. Son ana bırakıyorum. Son anda yapabilirsem yapıyorum.

    Yaşayan var mı bu durumu?
    Kardeşim beni anlatıyorsun. 😂
  • 11-12-2019, 22:57:21
    #8
    erdem21 adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Kardeşim beni anlatıyorsun. 😂
    Ne çok muzdarip varmış ya, @yusufmesci; de aynını söyledi
  • 11-12-2019, 23:01:12
    #9
    Looker adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Ne çok muzdarip varmış ya, @yusufmesci; de aynını söyledi
    Yarın sınav mesela akşam 7 pcye otururum biraz Facebook'a takılayım derdim bi bakmışım saat 23.00 ve ben şuan blogger site kuruyorum .😂