Çocukluğumdan beri zoraki durumlar konusunda hep üşengeçliğim ağır basıyor. Öğrencilik yıllarım da böyleydi. İlkokul zamanlarımda dereceler elde eden bir öğrenciyken, sonraları hep son güne hatta son saatlere bırakmaktan ucu ucuna geçen biri haline dönüştüm. Hedeflerime ulaştım ama potansiyelimi tam kullanamadığımı düşünüyorum.

Şimdi de öyle mesela. Bir projeye hevesim geldiğinde ona eğilip sonuç almadan bırakmıyorum. Azimliyim. Ama zoraki bir iş varsa hep son ana bırakıyorum. İstemsizce. İlgim farklı şeylere kayıyor.

Dediğim gibi mesela bir kitap okurken, kendi işimi yaparken, hevesli olduğum bir şeyle ilgilenirken olmuyor bu. Ama yapmak zorunda olduğum bir angarya varsa, ya da bir şeyden hevesim kaçmışsa ve onu yapmam gerekiyorsa üşeniyorum. Yapamıyorum. Son ana bırakıyorum. Son anda yapabilirsem yapıyorum.

Yaşayan var mı bu durumu?