Evden kaçtım

Yardım etmeye çalışanlara kızmıyorum.
Yardim etmeye çalışan arkadaşlara laf edenlere de kızmıyorum.
42 yaşındayım ve 17-20 yaş arasında hiç yaşamadıysam 10 kere yaşadım bu duyguyu. Hatta öyle ki; lisede karnesindeki zayıflardan dolayı evden kaçmak isteyen arkadaşlarıma bile eşlik ettim. Ne ailem ne de bir başkasıyla sorunum olmadığı halde. Sen tecrübelisin, sen de gel diyenlerle bile gittim.
Kendi yaşadıklarım ise konu sahibinin sorunlarından eksiği ya da fazlası değildi...
İş bulup gelir elde ettiğim dönemlerde kendime olan güvenim arttı. Kendimce; anam babam olmadan da yapabilirim duygusunu yaşadım hep. Oysa iş bulamadığım, tam anlamıyla zavallı gibi hissettiğim dönemlerde ise kısa sürede ya döndüm, ya da dönmemi sağlamalarına izin verdim...
1 seneden uzun süre eve gitmediğim oldu. Rahmetli babam defalarca kez neredesin diye sordu. Hemde her aradığımda. Evet, ben arıyordum. Her şeye rağmen insan seslerini duymak, iyi olduklarını bilmek istiyor... Ve babama her seferinde kalmış olduğum bir önceki şehri söyledim. Zavallı adam benim yüzümden Türkiye'nin yarısını dolaştı. Valide sigaraya başladı vs... Halen içimde yaradır.
Konuyu açan da, yorum yapanların bir çoğu da benim hayat tecrübeme sahip değiller.
Yalnızca yaşadıklarımı paylaştım. Kimseye şunu yap bunu yap demeyeceğim. Aklı basında birisi şu yazdıklarımdan sonra inşallah makul kararlar verir.
Sadece konu sahibi değil, yönlendiren arkadaşlara da sözüm.
Esen kalın.

Iyi forumlar...

işini gücünü ayarlamadan yanına para almadan çıktıysan hiç şansın yok canım sokaklar bildigin gibi degil
akraba arkadaşta bi yere kadar idare eder seni bilgin olsun kimseye güvenme

aileni, anneni babanı düşün. sana tokat atan o ellerin kırılmasını istemiyolarmıdır şimdi? kimbilir nasıl endişelenmemişlermidir?
evden kaç kardeşim, ama arkanda bıraktıklarını önemsemiyosan kaç. şimdiye kadar benim yüz bin kere kaçmam lazımdı. ama arkamda benım bu dünyada var oluş sebebim ailem var, yeri geldimi gülüp yeri geldimi ağladığın. bende kaçardım evden, günü kurtarır kafamı yaşardım gittiği yere kadar giderdi sonrası mechul.. inan kendimi değilde ailemi dusundum..
biz azmı dayak yedik ailemizden, azmı laf işittik. ama gelip geçici bunların hepsi.
aşkta gurur olmaz derler ya asıl ailede gurur olmaz bence. gurur yapma dön.. zira ne gurur yapacak yaştasın nede konumda..

Kendinde dönmek istediğini söylüyorsun, hiç bir şey için geç değil. Bu gece tek başına düşün yarın sabah git kardeşim evine.

Dostum öncelikle evden kaçmamış, evi terk etmişsin. Hep bu Çukur dizisi yüzünden bunlar. Yamaç'a özendin değil mi?
Neyse şaka bir yana ben diğer arkadaşlar gibi yaklaşmayacağım olaya, olur böyle şeyler hayatta. Ben de 21 yaşında terk etmiştim. Üstelik beni döven söven falan da yoktu. O gün için bana evi terk etmem için geçerli gibi gelen sebeplerim, bugün komik geliyor. Gençlik işte. Kan damarda bi değişik akıyor demek ki. Benimki tamamen şımarıklıkmış sanırım. Yine de "tüh ya keşke gitmeseydim" demedim hiç.
Kafadar bir arkadaşla verdik bu kararı. Hiç bilmediğimiz bir yer olan Marmaris'e gittik. Arkadaşım vardı orada. Otogarda karşılayıp, yemek yedirmekten başka bir şey yapmadı. Yatacak yer bile göstermedi, vermedi. İlk gün otobüs durağında yattık. 5 kere polis geldi . İkinci gün arkadaşa Çorbacıda iş bulduk. Ben de lisede tv de çalıştığım için Marmaris'in tek TV si olan Kanal 48'de iş buldum. Haberciydim ama Rejiye aldılar işe. Bir de lojmanda yer verdiler. Çorbacıdaki arkadaş çabuk havlu attı ve Konya'ya döndü. Ben 1 yıla yakın durdum. Teknik müdürü dövdüm diye TV den attılar ama bir gazetede hemen iş buldum. Güzel günlerdi. Hayata dair çok şey öğrendim. Güzel de para kazandım. Hergün alkol almaya başlamıştım ortamdan dolayı. Sonra "burada çocuk büyütülmez" bahanesiyle döndüm Konya'ya. Pişmanım döndüğüme. Şimdi daha iyi yerlerde olabilirdim.
Gittiğimde 1 ay aramadım evi. 1 ay sonra aradım. Annemin ses tonundaki üzüntüyü hissedeceğime, keşke ölseydim! İyi olduğuma ikna olunca, "Sen bilirsin kalmak istiyorsan kal" dedi neyse ki. Babamın pek umurunda olmaz böyle şeyler. O yüzden hikayede yeri yok . Neden gittin, neden geldin bile demedi hiç bir zaman.
Özetle yaş itibariyle reşitsin. İstediğini yapabilirsin. Bugünkü kararın için ileride ya "*** ben ne b.k yedim? Tüh ya keşke çıkmasaydım o evden." diyeceksin yada "Oh be bugün olsa bugün de aynı şeyi yapardım. İyi ki de çıkmışım" diyeceksin. Bu olayları biz büyütüyoruz. Avrupada herhangi bir kavga dövüş olmadan çıkıyorlar gençler 18'inde. Bu senin tercihin. Yeter ki ipe sapa gelmez işlere bulaşıp, pişman olma.

Hiç bir şey için geç değildir. Buraya bir konu açtın, ben gerekli izahı yaptım. Yarın başına olmadık bir iş geldiğinde ben vahlamayacağım, üzülmeyeceğim.

Üzülen ailen olacak.

Haydi selametle kal.

Yazmayacaktım fakat gerçekten samimi olduğuna inanarak yazmaya karar verdim umarım okursun yazdıklarımı...

Şuan 33 yaşındayım, bende 17 yaşındayken evden ayrıldım, gerçi benimki kaçmak değildi ailemi ikna ederek ayrılmıştım...

Ben evden ayrıldıktan yaklaşık 6 yıl sonra annemi kaybettim ve inan bana ondan ayrı geçirdiğim her gün için kendime küfrettim, her aklıma geldiğinde de küfretmeye devam ederim...

İmkanım fırsatım var iken neden yanlarından ayrıldım diye hala daha sorarım kendime şuanki şuurum ile cevaplayamam, hayatımdaki en büyük keşkemdir...

Allah yokluğunu aratmasın derler, şuan sinirli öfkeli olabilirsin fakat inan bana yokluğunu anladığın günler geldiğinde kafanı duvarlara vurursun...

Bu kadar arkadaşta aynını yazmış, ben de yazıcam gel büyük sözü dinle dön evine ne olursa olsun varlığında ne yaparlarsa yapsınlar yokluklarında gölgelerini arayacağın insanlara sırtını dönme derim...

Kendine, ailene, çevrene, masumlara zarar verme... Hakkında hayırlısı olsun.

Çalışmadığın için ailenle kötü olup evden kaçıyorsun ve çalışmak için buraya gelip konu açıyorsun? Güzel kardeşim senin aklından zorun mu var? Ailen zaten senden şu an yapmak istediğin şeyi yapmanı beklemiş. Yani senin iyiliğin için, seni düşündükleri için çalışıp bir baltaya sap olmanı istemiş.

Birçok insan aynı şeyi yazmış... Gururuna ağır gelecek belki ama geri dönmenin yolunu ara.