Dostum öncelikle evden kaçmamış, evi terk etmişsin. Hep bu Çukur dizisi yüzünden bunlar. Yamaç'a özendin değil mi?
Neyse şaka bir yana ben diğer arkadaşlar gibi yaklaşmayacağım olaya, olur böyle şeyler hayatta. Ben de 21 yaşında terk etmiştim. Üstelik beni döven söven falan da yoktu. O gün için bana evi terk etmem için geçerli gibi gelen sebeplerim, bugün komik geliyor. Gençlik işte. Kan damarda bi değişik akıyor demek ki. Benimki tamamen şımarıklıkmış sanırım. Yine de "tüh ya keşke gitmeseydim" demedim hiç.
Kafadar bir arkadaşla verdik bu kararı. Hiç bilmediğimiz bir yer olan Marmaris'e gittik. Arkadaşım vardı orada. Otogarda karşılayıp, yemek yedirmekten başka bir şey yapmadı. Yatacak yer bile göstermedi, vermedi. İlk gün otobüs durağında yattık. 5 kere polis geldi . İkinci gün arkadaşa Çorbacıda iş bulduk. Ben de lisede tv de çalıştığım için Marmaris'in tek TV si olan Kanal 48'de iş buldum. Haberciydim ama Rejiye aldılar işe. Bir de lojmanda yer verdiler. Çorbacıdaki arkadaş çabuk havlu attı ve Konya'ya döndü. Ben 1 yıla yakın durdum. Teknik müdürü dövdüm diye TV den attılar ama bir gazetede hemen iş buldum. Güzel günlerdi. Hayata dair çok şey öğrendim. Güzel de para kazandım. Hergün alkol almaya başlamıştım ortamdan dolayı. Sonra "burada çocuk büyütülmez" bahanesiyle döndüm Konya'ya. Pişmanım döndüğüme. Şimdi daha iyi yerlerde olabilirdim.
Gittiğimde 1 ay aramadım evi. 1 ay sonra aradım. Annemin ses tonundaki üzüntüyü hissedeceğime, keşke ölseydim! İyi olduğuma ikna olunca, "Sen bilirsin kalmak istiyorsan kal" dedi neyse ki. Babamın pek umurunda olmaz böyle şeyler. O yüzden hikayede yeri yok . Neden gittin, neden geldin bile demedi hiç bir zaman.
Özetle yaş itibariyle reşitsin. İstediğini yapabilirsin. Bugünkü kararın için ileride ya "*** ben ne b.k yedim? Tüh ya keşke çıkmasaydım o evden." diyeceksin yada "Oh be bugün olsa bugün de aynı şeyi yapardım. İyi ki de çıkmışım" diyeceksin. Bu olayları biz büyütüyoruz. Avrupada herhangi bir kavga dövüş olmadan çıkıyorlar gençler 18'inde. Bu senin tercihin. Yeter ki ipe sapa gelmez işlere bulaşıp, pişman olma.