Yardım etmeye çalışanlara kızmıyorum.
Yardim etmeye çalışan arkadaşlara laf edenlere de kızmıyorum.
42 yaşındayım ve 17-20 yaş arasında hiç yaşamadıysam 10 kere yaşadım bu duyguyu. Hatta öyle ki; lisede karnesindeki zayıflardan dolayı evden kaçmak isteyen arkadaşlarıma bile eşlik ettim. Ne ailem ne de bir başkasıyla sorunum olmadığı halde. Sen tecrübelisin, sen de gel diyenlerle bile gittim.
Kendi yaşadıklarım ise konu sahibinin sorunlarından eksiği ya da fazlası değildi...
İş bulup gelir elde ettiğim dönemlerde kendime olan güvenim arttı. Kendimce; anam babam olmadan da yapabilirim duygusunu yaşadım hep. Oysa iş bulamadığım, tam anlamıyla zavallı gibi hissettiğim dönemlerde ise kısa sürede ya döndüm, ya da dönmemi sağlamalarına izin verdim...
1 seneden uzun süre eve gitmediğim oldu. Rahmetli babam defalarca kez neredesin diye sordu. Hemde her aradığımda. Evet, ben arıyordum. Her şeye rağmen insan seslerini duymak, iyi olduklarını bilmek istiyor... Ve babama her seferinde kalmış olduğum bir önceki şehri söyledim. Zavallı adam benim yüzümden Türkiye'nin yarısını dolaştı. Valide sigaraya başladı vs... Halen içimde yaradır.
Konuyu açan da, yorum yapanların bir çoğu da benim hayat tecrübeme sahip değiller.
Yalnızca yaşadıklarımı paylaştım. Kimseye şunu yap bunu yap demeyeceğim. Aklı basında birisi şu yazdıklarımdan sonra inşallah makul kararlar verir.
Sadece konu sahibi değil, yönlendiren arkadaşlara da sözüm.
Esen kalın.

Iyi forumlar...