Yazmayacaktım fakat gerçekten samimi olduğuna inanarak yazmaya karar verdim umarım okursun yazdıklarımı...

Şuan 33 yaşındayım, bende 17 yaşındayken evden ayrıldım, gerçi benimki kaçmak değildi ailemi ikna ederek ayrılmıştım...

Ben evden ayrıldıktan yaklaşık 6 yıl sonra annemi kaybettim ve inan bana ondan ayrı geçirdiğim her gün için kendime küfrettim, her aklıma geldiğinde de küfretmeye devam ederim...

İmkanım fırsatım var iken neden yanlarından ayrıldım diye hala daha sorarım kendime şuanki şuurum ile cevaplayamam, hayatımdaki en büyük keşkemdir...

Allah yokluğunu aratmasın derler, şuan sinirli öfkeli olabilirsin fakat inan bana yokluğunu anladığın günler geldiğinde kafanı duvarlara vurursun...

Bu kadar arkadaşta aynını yazmış, ben de yazıcam gel büyük sözü dinle dön evine ne olursa olsun varlığında ne yaparlarsa yapsınlar yokluklarında gölgelerini arayacağın insanlara sırtını dönme derim...