Mutlu olan varmı aramızda?

Hep aynı şeyler yapmak hayatta mutsuz olmamıza neden oluyor.
Bende farklı şeyler yapmak istiyorum . Ancak farklılık olarak yaptığım tek şey işe yada üniversiteye farklı yoldan gitmek. Durum bu kadar vahim.

biz insanoğlu hep bir doyumsuzdur aslında hep bir fazlasını ister önce güzel bir iş bulayım dersiniz iş bulursunuz sonra iyi bir maaş iyi bir maaş elde edersiniz ama gözümüz hep yüksektedir. Müdür olayım daha fazla kazanayım müdür olursunuz ama yine her zaman ki gibi kısa mutluluklar yaşarsınız biz asla yetinmeyi bilmiyoruz çünkü. Aslında yaşadığımız için şükür etmeliyiz rahatça yiyip içebildiğimiz için şükür edip yetinmeliyiz ama hep bir fazlasını istiyoruz. Şuan o özendiğimiz rahat para yada rahat şöhret olan kişilerin bile mutsuzluğu var kime sorsanız hep bir derdi ve mutsuzluğu vardır aslında ama amaç sadece yetinmek sadece elinde ki olanlarla yetinebilmek bende önceden bu şekilde düşünüyordum ama sonra rahatsızlığım çıktı ve ömür boyu süren bir rahatsızlığım var. artık daha farklı düşünüyorum şükür diyorum hep daha kötüsü olabilirdi yatalak olabilirdim yada ölebilirdim diye bende hep bir para hırsı vardı gözümde sonra düşündüm ki her şey para demek değilmiş sadece mutlu olabileceğimiz şeyleri yapmak parasız da mutlu olunabiliyor sadece sevdiklerinize zaman ayırın ve küçük şeyler sizi mutlu etmezken aslında baktığımızda çoğu kimsenin isteyipde ulaşamadığı şeyler olabiliyor...

İnsanın mutlu olup olmaması kendine bağlıdır ve hayattan ne beklediğinizle doğrudan ilişkilidir. Beklentilerinizi çok yüksek tutarsanız elbette sizi mutlu edecek çok az şey bulursunuz. Bu nedenle insan kendini en baştan asgari şartlara hazırlamalıdır bence.

Ama içinde bulunduğumuzu bu ekonomik ortamda insanın mutlu olması da gerçekten kolay değil. Çünkü daha taa çocukluktan itibaren başta ebeveynler olmak üzere çevremizdeki diğer kişilerin telkinleriyle büyüyoruz. Bizlere hep yüksek hedefler gösteriliyor ve sanki bu hedeflere ulaştığımızda aynı zamanda mutluluğa da ulaşacakmış gibi görüyoruz kendimizi.

Düşünün mesela; çocukluk yıllarından itibaren size gösterilen ilk hedef nedir? Ama etraflıca düşünün. Ben söyleyim kendi fikrimi: Oku, iyi bir işin ve gelirin olsun, güzel bir ev, güzel bir araba... v.s. Hep buna benzer şeyler görürsünüz. Yönlendirmelere hep genelde bu konular üzerinedir. Size gösterilen istikametten az bir miktar sapmaya kalksanız hemen tekrar sizi o yola sokmak için verilen gayretleri görürsünüz.

Kısaca günümüzde maalesef mutluluğun kaynağı maddi kaynaklarda aranmaktadır. Oysa her insana aynı şeyler telkin edildiğinde ve herkeste aynı fikir ve düşünceler oluşturulduğunda aslında aynı şekilde düşünen, aynı beklentilere sahip robotlar yetiştirilmektedir. Ve maalesef acı son da hedefe ulaşıldığında ortaya çıkmaktadır: Güzel bir okulda okudunuz, iyi bir işe girdiniz, arabanızı aldınız. Ve ne oldu biliyor musunuz? Çocukluğunuzdan beri size gösterilen hedefe ulaşmış oldunuz. Ya sonra? Sonrası karanlık işte. Bundan sonrası iradeye göre değişken.

Oysa çocuklara ilk yaşlarından itibaren idealist olması, özgün düşünmesi, farkını ortaya koyması yönünde telkinlerde bulunmalı ve ona göre bir istikamet çizilmesi daha doğru olacaktır. Evet ben küçüklüğümden beri hep ... olmak istedim, varsın parası az olsun bu benim idealim diyebilecek nesiller yetiştirilmelidir.

Bunu başarabilen insanlar bana göre daha mutlu olacaklardır.

Mevzu çok uzun azizim...

Çok fazla borcum var evimi satıyorum arabamı sattım yani maddi olarak hayatta elimde olan herşeyi kaybettim şu an için hacizde olan 13 farklı dosyam var toplamı 120 bin tl

Ödemeyeceğim demiyorum ki arkadaş ödeyecem ama param yok.

Size birşey söyleyimmi ?

Eve geldiğimde annesi ile oğlumun asansörün kapısına bakıp beni görünce yüzlerinin gülmesi kadar hayatta mutluluk verecek hiç bir şey yok.

Umrumda değil borç harç elbet öderim Ve dünyaya bir kere geliyorum ailemle mutlu yaşayabilmem için tek şansım var ondada borcu bahane edemem. Hamdolsun bu günümüze hamdolsun aldığımız nefese.


Borcun sebebini merak edenler olur elbette. Tüm amacım Annemi hayatta tutabilmekti. işe güce bakamadık. Kredileri ödeyemedik kredi kartları sıkıntılı.

Bu borcu ödeyebilirim ama annemi bir daha bulamazdım. Kendi iş yerim vardı annemlede ilgilenebilecek tek kişi bendim. Evlatlık görevimi yeterince yerine getirdiğimi düşünüyorum. Ben bir kez daha iş yeri açabilirim ama bir kez daha annem olmaz. babam 12 yıl önce hayatını kaybetti. Onda yaşadığım pişmanlığı annemde yaşamak istemedim hepsi bu.

hayatı ne kadar ciddiye alırsan bilinçaltın bilincine çaktırmadan ölüm gerçeğini yerleştirir ve seni mutsuz etmenin bir yolunu bulur, bu durumda unutmak devreye girerek seni ruhsuz bir hale sokar, bu da depresyona iter.

Dikkat et en mutlu insanlar fazla ciddi olmayanlardır. ve bütün mutlulukların tek çaresi para olarak görünür, unutmayın ömrünü servet peşinde kovalandır FAKİR insan

sükretmek gerekir bence

İşsizim mutluyum siz dua edin çalıştığınıza parada sıkıntı yok

Öyle bir sormuşsun ki, hayır varsa birşey sorucam olayı neymiş tarzında

çok zor. siz mutlu olsanız aile ile ilgili bir problem çıkıyor hop herşey tepe taklak. aile olmasa sevgiliniz eşiniz çocuğunuz vs.

hiç bitmiyor dertler. para ise ayrı bir mevzu, paranın insanları hapsettiği bir dünyada yaşıyoruz ne yazık ki. mutluluklarımız hep anlık ve geçici oluyor.