Motivasyonunu mu kaybettin? Hadi gel konuşalım

Son 5-6 aydır açıklanması zor bir çok olay yaşadım.
Son 2 haftadır bir motivasyon kaybı yaşıyorum.
Yalnız olmadığımı da biliyorum.
Dün X de gezerken denk geldiğim video yeniden hayatı sorgulamama neden oldu.
Biliyorsunuz Nasa Artemis görevleri ile yeniden Ay'a gitmeye karar verdi. O görevlerden birindeki Astronor iPhone kamerası ile çekilmiş şu videoyu yayınladı.


https://x.com/astro_reid/status/2046...613907029?s=20

Videoyu izledikten sonra düşünmeden duramıyor insan.
Neden varız? Neden bu mücadele? Neden bu savaş?
Büyük resme bakamayan her insan kendini dev aynasında görüyo. Ancak biz aciz biz sefil insanlar toprak olup yok olacağız. Şu videoda görünen mavi piksellerde şimdiye kadar gelip geçmiş her din, her padişah, her zengin o mavi piksellede duran cisimde var oldu ama şimdi yoklar.

Sahi biz niye varız?
İnsanın inancı olmasa tutabileceği başka hiç bir dal hiç bir sağlam taş kalmıyor.
Günün sonunda ölüp gideceğini bilen bir canlı varlık nası kendini üstün görebilir anlamıyorum.

Dünya ahiretin tarlasıdır, durmak yok çalışmaya devam.

İşte beni motive eden ayetler:

﴾5﴿Demek ki zorlukla beraber bir kolaylık vardır.
﴾6﴿Evet, doğrusu her güçlüğün yanında bir kolaylık var.
﴾7﴿O halde önemli bir işi bitirince hemen diğerine koyul.
﴾8﴿Ve yalnız rabbine yönel.

İnşirah suresi 5-8. ayetler.

Çoğu insan varoluşun sancılı sokaklarında gezmektense masalların kucağında uyur. Bu yüzden, kuşkusuz, düşünenler için masalın cenneti değil varoluşun ve gerçeğin acı veren cehennemi vardır.

"Uyku iyidir. Ölüm daha iyidir. Ama elbette daha iyisi hiç doğmamış olmaktır."

30 yaş sendromu mu Umre dönüşü sendromu mu artık adı her neyse şuan baya baya her şey üste gelince benimde tek dayanağım bu oluyor..

fermante sucuğun tavada çıkardığı cızırtı sesisini dinlemek, hoşlandığın birini görünce kalbinin pır pır etmesi, kır çiçeklerinin farklı tonlardaki renklerini görmek, okey oynarken uzun süre beklediğin ara taşı çekmek, hakan çalhanoğlunun ansızın attığı golleri izlemek, "iyi ki yaşıyorum" dedirtmiyor mu ?

Bir hapishanedesin. Önce bedenine sonra küreye mahkumsun. Hergün biraz daha çürüyorsun. Sonunda, en iyi ihtimalle, sucuğun cızırtı sesini dinlediğin kulakların ve golü izlediğin gözlerin toprakla dolacak. Bu sadece senin değil, tüm sevdiklerinin ve tanıdıklarının başına geldi veya gelecek. Şimdi bu gerçekle mutlu musun?

Sadece küçük zamanın bir tanığı, her nefeste çürümekte olan bir köle ve mahkumken, dünyadaki tüm kum tanelerinden daha fazla yıldızın varlığından haberdar ve önemsizliğinin farkındayken insan iyi ki yaşıyorum diyebilir mi? Anlık hazlar, varlığın sorunu ve mecburiyeti olan bedenin ihtiyaçlarını karşılayabilmek anlamlı mı?

İnsan'ın yüzde 80'i su değil. İnsanın %99'u karanlıktan (kara maddeden) oluşur.

Bu tür sorular heinrich heine'den arthur schopenhauer'a, freud'dan hartmann'a kadar birçok kişi tarafından farklı şekilde dile getirildi. Yakın yüzyıl filozof ve bilim adamları dışında günümüzde edindiğimiz bilimsel veriler de bu anlayışın doğru olduğunu gösteriyor.

Bu dizeler Heine'e ait:

"Uyku iyidir.
Ölüm daha iyidir.
Ama elbette daha iyisi hiç doğmamış olmaktır."

Hep unutuyoruz. Kimimiz sucuğun cızırtısında gerçeği kaybediyor, kimimiz sevgilinin gözlerinde bir rüyaya dalıyor. Gerçek ise simsiyah, orada duruyor.

Bir gün herkes ölecek ama ömrünü yasla, tasayla geçirmenin bir faydası yok ki, yaşadığın müddet yaşamdan keyif almak gerek. Her zaman mutluluk olmaz, bazen keder, bazen sıkıntı da olur ama hayatı her yönüyle kabul etmek lazım. Ayrıca ölünce yok olmuyorsun ki, ölümden sonra da farklı bir formatta yaşam devam ediyor. Dünya ahiretin tarlasıdır, burada ekip, ahirette biçeceğiz.