Bu Bir Lüks Değil, Bir İhtiyaç!

Doğuştan ortopedik engelliyim. Yürüyebilmem için demirden yapılmış özel bir ortopedik ayakkabı kullanıyorum. Bu ayakkabı benim için bir tercih değil, hayatımın ta kendisi. Günlük hayatımın neredeyse tamamı, yani %99’u bu ayakkabıyla geçiyor. İnsanlar sabah uyanınca terliklerini giyer ve yürür. Ben ise yürüyebilmek için önce o ağır demir ayakkabıyı giymek zorundayım.
Belki çoğu kişi farkında bile değildir ama benim için en basit görünen şeyler bile bazen bir mücadele oluyor. Gece uykudan kalkıp tuvalete gitmem gerektiğinde bile önce o ayakkabıyı giymem gerekiyor. Çünkü onsuz yürüyemiyorum. Hayatımın her adımı, her hareketi bu ayakkabıya bağlı.
Ama gel gör ki insanın ihtiyacı olan şey bazen ulaşılması en zor şey oluyor. Dün yeniden fiyat sordum. Söylenen rakam tam 87.500 TL. İnsan duyunca gerçekten bir süre sessiz kalıyor. Çünkü bu bir lüks değil, keyfi bir şey değil… Bu benim yürüyebilmem için gereken bir ihtiyaç.
Bazen düşünüyorum; yürüyebilmek nasıl bu kadar pahalı olabilir? İnsan kendi hayatının en temel ihtiyacını bile bu kadar büyük bir rakamla duyunca içi ister istemez yanıyor.
Benim bir de Allah’a emanet, 2 buçuk yaşında küçücük bir kızım var. Hayatta en büyük gücüm, en büyük sebebim o. Onun gözlerinin içine baktığımda bütün yorgunluklarımı unutuyorum. Ama bir babanın içini en çok ne acıtır biliyor musunuz? Çocuğuyla istediği gibi yürüyememek.
Benim için iyi bir baba olmak; kızımın elinden tutup onunla birlikte yürüyebilmek demek. Parka giderken yanında yürüyebilmek demek. O koşarken arkasından gidebilmek, düştüğünde hemen yanına ulaşabilmek demek.
Bir baba için bunlar çok büyük hayaller değildir aslında. Ama bazen hayat insanın önüne öyle engeller koyuyor ki, en basit görünen şeyler bile büyük bir mücadeleye dönüşüyor.
Ben bugüne kadar hiçbir zaman pes etmedim. Engelim var ama umudumu hiç kaybetmedim. Her şeye rağmen ayakta kalmaya, mücadele etmeye çalıştım. Çünkü biliyorum ki bir gün kızım büyüyecek ve babasının nasıl mücadele ettiğini görecek.
Sadece bazen insanın içinde bir sitem oluyor. Çünkü bazı şeyler gerçekten bu kadar zor olmamalı. Yürüyebilmek… bir babanın çocuğuyla yan yana yürüyebilmesi… bu kadar pahalı olmamalı.
Benim tek isteğim kızımla birlikte yürüyebilmek. Onun küçücük elini tutup hayat yolunda birkaç adımı birlikte atabilmek. Bir baba için bundan daha büyük bir zenginlik yok. Bu yüzden bazen insanın içi yanıyor… ama yine de umudunu kaybetmemeye çalışıyor. Çünkü umut varsa, insan yürümeye devam eder.
Paylaşmak istedim.

Gerçekten hiç birimiz başımız gelmeden bilemiyoruz hocam, o kadar haklısınız ki. Malesef sosyal devlet olamadık hala, sağdan soldan görüdğümüz duyduğumuz kadaryla varız ancak.

İlk defa bir yazı okurken duygulandım. Allah güç kuvvet ve sabır versin hocam. Umarım hayalleriniz ve istekleriniz yerini bulur.

Gerçekten öyle hocam. İnsan bazı şeyleri yaşamadan tam olarak anlayamıyor. Ben de çoğu zaman bunu düşünüyorum. Aslında mesele sadece benim yaşadığım zorluk değil; temel ihtiyaçların bu kadar zor ulaşılır olması insanı düşündürüyor. Yürüyebilmek için gereken bir şeyin bu kadar büyük bir yük haline gelmesi insanın içini burkuyor. Yine de umut etmeyi bırakmıyoruz. Belki bir gün gerçekten herkesin ihtiyacının kolayca karşılanabildiği bir düzen olur. Çünkü insanın en temel ihtiyacıyla mücadele etmek zorunda kalmaması gerekir.

Yorumunuz için çok teşekkür ederim hocam. İnsan bazen içindekileri yazıya dökerken aslında sadece anlaşılmak istiyor. Bu duyguyu hissedip böyle güzel bir temennide bulunmanız gerçekten çok kıymetli. Allah hepimize sağlık, güç ve sabır versin. En büyük duam kızımla birlikte sağlıklı bir şekilde yürüyebileceğim günlerin olması. Güzel dilekleriniz için tekrar teşekkür ederim.

Hocam herşey gönlünüze göre olsun.
Ne yazık ki mevcut düzene çok kızıyorum. 8 farklı yerden absürt maaşlar alıp devletin tüm kaynağını din, devlet, millet adıyla sömüren kişilerden dolayı bu ihtiyaçlara bütçe ayrılmaması çok zoruma gidiyor.
Kaldırıma araç parkedip tekerlekli sandalye'ye zorluk çıkartan araçlardan nefret ediyorum. Bir kaç gün önce tekerlekli sandalye kullanan bir vatandaşımız araç yüzünden kaldırımda mahsur kaldı. Milletin gözünün içine bakıyor yardım etsin de kaldırımdan inebilsin diye.
O aracı gören her vatandaşın, polisin, memurun o aracı yakması lazım yakması öyle bir düzen olması gerekiyor.
Tek mücadelesi hainlik olan vekil için bir ameliyatda dünyanın parasını meclis üstleniyor sanki ihtiyacı varmış gibi. Ama engelli veya ihtiyaç sahibi vatandaşlarımız mafya liderinin eline bakıyor destek için.
Allah bu düzenin belasını versin.

Hocam güzel dilekleriniz ve duyarlılığınız için gerçekten teşekkür ederim. İnsan böyle şeyleri yaşayınca bazen kırılıyor ama sizin gibi empati kurabilen insanların olduğunu görmek de umut veriyor. Aslında mesele sadece benim yaşadığım durum değil; engelli bireylerin günlük hayatta karşılaştığı zorlukların biraz daha fark edilmesi. Kaldırımların işgal edilmesi, insanların düşünmeden hareket etmesi bazen gerçekten hayatı çok zorlaştırabiliyor. O yüzden sizin gibi duyarlı insanların bu konulara dikkat çekmesi çok kıymetli. İnşallah bir gün herkesin birbirini daha çok düşündüğü, daha adil ve daha merhametli bir düzen olur. Allah hepimize vicdan, sabır ve kolaylık versin.