Doğuştan ortopedik engelliyim. Yürüyebilmem için demirden yapılmış özel bir ortopedik ayakkabı kullanıyorum. Bu ayakkabı benim için bir tercih değil, hayatımın ta kendisi. Günlük hayatımın neredeyse tamamı, yani %99’u bu ayakkabıyla geçiyor. İnsanlar sabah uyanınca terliklerini giyer ve yürür. Ben ise yürüyebilmek için önce o ağır demir ayakkabıyı giymek zorundayım.
Belki çoğu kişi farkında bile değildir ama benim için en basit görünen şeyler bile bazen bir mücadele oluyor. Gece uykudan kalkıp tuvalete gitmem gerektiğinde bile önce o ayakkabıyı giymem gerekiyor. Çünkü onsuz yürüyemiyorum. Hayatımın her adımı, her hareketi bu ayakkabıya bağlı.
Ama gel gör ki insanın ihtiyacı olan şey bazen ulaşılması en zor şey oluyor. Dün yeniden fiyat sordum. Söylenen rakam tam 87.500 TL. İnsan duyunca gerçekten bir süre sessiz kalıyor. Çünkü bu bir lüks değil, keyfi bir şey değil… Bu benim yürüyebilmem için gereken bir ihtiyaç.
Bazen düşünüyorum; yürüyebilmek nasıl bu kadar pahalı olabilir? İnsan kendi hayatının en temel ihtiyacını bile bu kadar büyük bir rakamla duyunca içi ister istemez yanıyor.
Benim bir de Allah’a emanet, 2 buçuk yaşında küçücük bir kızım var. Hayatta en büyük gücüm, en büyük sebebim o. Onun gözlerinin içine baktığımda bütün yorgunluklarımı unutuyorum. Ama bir babanın içini en çok ne acıtır biliyor musunuz? Çocuğuyla istediği gibi yürüyememek.
Benim için iyi bir baba olmak; kızımın elinden tutup onunla birlikte yürüyebilmek demek. Parka giderken yanında yürüyebilmek demek. O koşarken arkasından gidebilmek, düştüğünde hemen yanına ulaşabilmek demek.
Bir baba için bunlar çok büyük hayaller değildir aslında. Ama bazen hayat insanın önüne öyle engeller koyuyor ki, en basit görünen şeyler bile büyük bir mücadeleye dönüşüyor.
Ben bugüne kadar hiçbir zaman pes etmedim. Engelim var ama umudumu hiç kaybetmedim. Her şeye rağmen ayakta kalmaya, mücadele etmeye çalıştım. Çünkü biliyorum ki bir gün kızım büyüyecek ve babasının nasıl mücadele ettiğini görecek.
Sadece bazen insanın içinde bir sitem oluyor. Çünkü bazı şeyler gerçekten bu kadar zor olmamalı. Yürüyebilmek… bir babanın çocuğuyla yan yana yürüyebilmesi… bu kadar pahalı olmamalı.
Benim tek isteğim kızımla birlikte yürüyebilmek. Onun küçücük elini tutup hayat yolunda birkaç adımı birlikte atabilmek. Bir baba için bundan daha büyük bir zenginlik yok. Bu yüzden bazen insanın içi yanıyor… ama yine de umudunu kaybetmemeye çalışıyor. Çünkü umut varsa, insan yürümeye devam eder.
Paylaşmak istedim.