Geceyi sabaha bağlayan tahribatı ağır bir konu.

Hayırlı geceler ya da hayırlı sabahlar.
Bir konu hakkında az biraz fikir almak istiyorum hem de muhabbet olsun istiyorum.
Bilirsiniz ki bazı insanlar Dünya içerisinde cehennemi yaşarlar, bilmeyenlerin de öğrenmesini ya da tecrübe etmesini istemem ahahah.
Diyeceğim şu ki sorun bende mi yoksa bu insanların genel olarak tecrübe edip yaşadığı bir şey mi?

Hiç hayatınızdan çıkarmak zorunda kaldığınız, ne bileyim arkadaşınız, dostunuz, aileniz veya eski sevdiginiz olabilir, bu insanı veya insanları unutmamak ve özlemek kötü bir şey midir?
Sizde de hiç oluyor mu? Mesela geçmiş aradan yıllar, geceleri uyuyamadiginiz sabahlara kadar aklınızdan çıkmayan. Bir yanınız öfke kusarken bir yaninizin ozledigi fakat göz teması bile kurmak istemeyeceğiniz bir durum hali. Bir yerde de okuduğum gibi, özlemek mi günah, özletmek mi?

Saçmalıyor bile olabilirim lan ahahaha.

İlk zamanlar gün içinde aklına 6 saat gelir
Sonra zaman geçtikçe aklına 1 saat gelir
Sonra 1 kere gelir
Sonra hiç gelmez bile.
En sonda da onu hatırlatacak bişeylere denk gelirsin, anıydı der geçersin hocam.

Günahını sevabını bilmem..

Anladım, peki İlk zaman dediğiniz ne kadar bir zaman bir 6-7 yaşımı verdim ben.

12 yılını verenler var hocam. Zaman her şeyin ilacıdır

Malesef toplumda kötü, nankör, kadir kıymet bilmez insanların sayısı hızla artıyor. Ama bu insanlardan kurtulmak bence rahatlık ve huzur vermeli. Benzetmem iğrenç olabilir. Ama bu insanların kabız ilişkisinden kurtulmak, günlerce kabız olan bir insanın rahatlayıp sifonu çekmesi gibi. Sifonu çektikten sonra kimsenin "acaba şimdi ne yapıyor" deyip gidip logar kapağını kaldırıp kurtulduğu yükü izlemesi neyse o tip insanlardan kurtulduktan sonra da onlaırn ne yaptığını izlemek benzer bence. Dediğim gibi iğrenç benzetmem için kusura bakmayın ama aklımdan geçen bu.

Dertten sıkıntıdan kimseyi ne özleyebiliyor ne de hasretini çekebiliyoruz.

Kübler-Ross’un Yasın 5 Aşaması modeli vardır. İnkar, öfke, pazarlık, depresyon, kabullenme. Her bir aşamayı her insan farklı şekillerde yaşar. Bazı aşamalar daha uzun sürer bazıları daha kısa sürer. Ama genel olarak pek çoğumuzun yaşadığı durum budur. Bu illa ki bir sevdiğimizin kaybı da olmak zorunda değildir. Bir ilişkinin bitişi, bir işi kaybedişimiz vb. hepsi bizim bu süreci yaşamamıza sebebiyet verebilir. Geçmiş dönemlere göre modern insanın yas tutma süreci de önemli ölçüde kısalmış durumda. Her birimizin sorunlar ve zorluklar baş etme konusunda kendine has yöntemleri var. Ama şunu da unutmamak gerekiyor her sorun aslında kafamızın içinde büyüttüğümüz kadar değil. İnsanlar olarak bunu yapmaya meyilliyiz. Sebebi nedir tam olarak bilmiyorum. Belki beynimiz tam olarak bu tarz durumlarla nasıl baş edeceğini bilemiyor. Her insan cevabını da kendi bulmak zorunda. Anlatması kolaydır ama uygulamak en zorudur.

Bilmiyorum teşekkür ederim yorumlar için fakat hâlâ anlaşıldığını sanmıyorum konunun.

Yaşadığın durumu neredeyse deneyimler hayatının bir noktasında. Kendimize çok yakın gördüğümüz kişiler bize bazı yanlışlar yapar ya da biz farkında olarak veya olmayarak yaparız bunu. Unutmamak kötü bir şey midir? Bu sizi nasıl etkilediğine bağlı. Hayatınızı çok fazla etkiliyorsa kötü bir şeydir.