boşluktayım.... tecrübesi olanları dinlemek isterim...

Bende senin gibiydim düne kadar dostum bu üstteki arkadaşın dediği gibi bir geçiş sadece artık bi çocuğum var bütün iş stresini herşeyi unutturuyor bana Allah sana da nasip edince anliycan ne demek istediğimi (:

Evlen düzelir güven bana

Hocam dönem dönem yaşadığım çok oldu benzer durumu ama çok kısa sürdü, her şeye ticaret ya da iş olarak bakmak yerine mental olarak hedefler koymak beni daha çok rahatlatıyor. Örneğin: 1 milyon dolar kazanmak, çok iyi yatırım almak, satış yapmak yerine 1 milyon dolar kazanarak bu parayı kendim, ailem, sevdiklerim ve bir kısmını sokak hayvanlarına ayırmak gibi. İnsanoğlu doyumsuz bir varlık çoğu zaman. Herkes göz önünde olmak, dikkat çekmek ve en iyisi olmak ister. Bunu paraya bağladığın zaman da ucu bucağı alınamayacak bir döngüye dönüşüyor. Hep son model araba, telefon, daha çok iş, para… bla bla. Rahatsız hissettiğiniz ortamlardan uzaklaşın. Hobiler edinin, sevdiğiniz şeylerin üzerine gidin. Önemli olan para kazanmak değil, kazandığın parayla ne yaptığın ve o parayla mutlu olup olamadığındır. Mental olarak veya manevi olarak amaçların olmadığında çok paran olsa da seni bir adım ileriye taşımayacak veya mutlu etmeyecek. Sadece hep daha iyisine sahip olmak için harcanıp geçen koca bir ömüre ve döngüye dönüşecek. Buna dönüşmeden sizi mutlu eden şeyleri keşfedin, hobiler edinin, gezin dolaşın. Gerçekten siz olduğunuz için sevdiğiniz için yapın. Ben böyle düşünüyorum. Umarım faydası olur.

Evet, doğru diyorsunuz. Haklı olabilirsin. Benim hayatımda gerçekten büyük bir sorumluluk olmadı. Aileme bakma yükümlülüğüm yok, benden öyle bir şey talep eden de hiç olmadı. Kimseye hesap vermedim, çevremde de bana hesap soran çıkmadı. Bu yüzden de sorumluluk almadan yaşamışım gibi görünüyor. Senin dediğin gibi olabilir ama işin garibi şu; bazen kendim bi sorumluluk almak istediğimde bile ondan keyif alamıyorum. Yani sorumluluk olsa bile beni motive etmiyor, tat vermiyor. İşte asıl takıldığım nokta bu

herkesin hayatında böyle geçişler olabilir ama bende son 4-5 senedir bu süreç/döngü devam ediyor... Sosyal aktivitelere de gittim, arkadaşlarımla rutin etkinlikler de yaptım. Hatta bazen beni çağıran, yanımda olan dostlarım oldu. Ama şunu fark ettim; ne kadar çok aktiviteye katılsam, ne kadar düzgün sosyal bi ortama girsem de işin sonunda yine aynı boşluk hissine dönüyorum. yardım da etsem, rutin de oluştursam o keyif gelmiyor. Yani denedim aslında ama şu an geldiğim noktada yine de keyif almıyorum. Ağır depresyondayım sanırım.

Evlilik bana çözüm değil, şu durumda yaşantımda plansız sorumluluk olur gibi geliyor. Benim önce kendimi toparlamam lazım uzun sürmeden...Siz evli misiniz?



Hocam çok güzel yazmışsın, gerçekten eline sağlık, haklısın, insanın sadece paraya odaklanması onu sürekli bir döngüye sokuyor. Mental hedefler koymak, hobiler edinmek çok değerli ama ben denediğimi düşünüyorum yeteri kadar denemedim büyük ihtimalle benim bu mentaliteyi bulmam lazım. Denediğim kadarıyla işin sonunda içimdeki boşluk hissi devam ediyor. Belki de benim asıl problemim paraya ya da aktiviteye bağlamam değil, bence daha derinde bir şey. O yüzden söylediklerin çok değerli teşekkür ederim.

son günlerde bu konuyu çok düşünüyorum, hayatım sanki sürekli aynı döngüde geçiyor. Para kazanıyorum, yatırım yapıyorum, fazlasını yiyerek borç ediniyorum. Borcumu kapatıyorum, o an kısa bir rahatlama geliyor ama bir süre sonra yine aynı şekilde harcayıp borca giriyorum. Para artık benim için sadece bir rakam gibi, hiçbir anlamı yokmuş gibi geliyor. Siz böyle hissettiniz ne yapıyonuz? Siz parayı nasıl görüyorsunuz?


Mesela bende şöyle oluyor: Param varken yaşıyorum, istediğim gibi yiyorum, içiyorum, geziyorum ama bir bakıyorum yine borçlanmışım. Borcu kapattıktan sonra tekrar aynı döngü. Para varken mutlu olmuyorum, yokken de mutlu olmuyorum. Harcamalarımı kontrol edemiyorum, takip etmem hep zorlaşıyor bu da mı vardı, bu ödemem de varmış diyorum. Sizde de oluyor mu böyle bir şey? Paranın varlığı veya yokluğu sizde gerçekten mutluluğu etkiliyor mu?


Bir de çevremde çok insan var aslında. Sürekli arkadaş ortamındayım, geziyorum, eğleniyorum gibi görünüyor ama içten içe hiçbirinden keyif almıyorum. Kendimi dışarıya kapatıyorum öyle mutlu olmuyorum, her zaman keyifsiz hissediyorum. Kalabalığın içinde bile bazen yalnız hissediyorum. Kendime uğraş olacak arkadaşlarımla kafa dağıtacağım aktiviteler yapıyorum yine de sonunda keyif almıyorum. Siz böyle hissettiğiniz oluyor mu? Kalabalığın ortasında bile boşluk hissettiğiniz oldu mu? O zamanlarda kendinizi nasıl toparlıyorsunuz?


İşin ilginç tarafı, ciddi bir ilişki içinde bile artık mutlu olmuyorum, beni motive etmiyor İlişki dışında hayatınıza anlam katacak şeyleri nereden buluyorsunuz?


Hayatımın bir önemi yokmuş gibi hissettiğim anlar çoğalıyor. Sanki ne yaparsam yapayım tat alamıyorum. Siz hayattan nasıl keyif alıyorsunuz? Mutluluk sizin için ne? Kendi içinizde motivasyonu nasıl sağlıyorsunuz? Ben motive olacak bir yaşantı görmüyorum kendi hayatımda...
İşin özü gerçekten merak ediyorum, çünkü ben işin içinden çıkamıyorum ve bu anlattıklarımı uzun yıllardır yaşıyorum. Siz bu durumlarla nasıl baş ediyorsunuz? Siz hayatınıza nasıl anlam katıyorsunuz...