Öldükten sonrası için düşünceleriniz neler?

Doğmadan öncesi hakkındaki düşüncelerim ile aynı.
Bir zamanlar yoktum.
Bir gün yine var olmayacağım.

Ya dine bağlamak ilginç bir yaklaşım, herkes kendi inancını bulsun da inansın, ölüm objektif bir gerçek.

Ölüm bence:

Yeniliğin doğmasını sağlayan olgudur, çünkü antik yunandaki filozoflar da yeni nesil berbat diyor şimdiki z x milenyum artık hangi kuşaktan alırsanız, eskilerin ölümü yeni fikirlerin önünü açar, dünyada çok güç elde edebilen insanlar ölmedikleri sürece çarkın dönmesini kısıtlayabilir.

Vakti geldiğinde şarttır ve bir nevi kurtuluştur, zihnin maksimum yaşama süresi olduğunu düşünüyorum, hangi yaşta olunursa olunsun canlı bir şekilde hatırlanan şeyler son 10-15 yıldan ibaret (büyük dönüm noktalarının anıları hariç), yani aslında sadece anı yaşıyoruz, 10 yıl önceki haliniz, 10 yıl sonraki haliniz ve şu anki haliniz bir odada toplansa bu üçünüz çok büyük fikir ayrılıklarına düşebilir. O zaman bir nevi şu denebilir: 10 yıl önceki siz öldünüz, şimdiki yaşıyor ama 10 yıl içinde ölecek. Yani kişideki köklü değişiklikler de ölümdür demeye çalışıyorum ve bu döngü bir süre sonra artık yeter denecek bir hal alır, yapacak bir şey yok.

Öldüğünde gözü arkada kalmayacak kişi huzurla ölebilir ve bu kötülük değildir. Hikayesi tamamlanmış kurgusal karakterler hikayesinin sonunda öldüğünde bunu dram olarak algılayıp acı çekenler hayatında ölümü reddederek yaşarlar. Ölümün reddi gerçekle yüzleşmeyi erteleyip hayatın son kısmında tamamını peşin ve çok daha ağır ödemektir.

Bunlar haricinde kalan fikirlerim inancımdan gelen şeyler onları burada açmayacağım yeterince laf ebeliği yaptım zaten okuyup beğenmeyen kişiler kusuruma bakmasın vakitlerini aldım.

Koskoca bir yokluk. Sonsuz bir yokluk hemde. Korkutucu, ürkütücü ama gerçek sanırım. Bence cenneti de cehennemi de bu dünyada yaşayan yaşıyor yaşamayan yok olup gidiyor, kendi vicdanındır inancın, kendi cennetindir iyiliklerin, güzelliklerin, güldüklerin ve kendi cehennemindir her zilletin, illetin, lanetin...

Var olduğumuzu var eden şey hatırlıyor olmamızdır hatırlamıyor olmamız yok olduğumuz anlamına gelmiyorda olabilir

İnternette Prof. Dr. Sinan Canan'ın videosunu dinlemiştim. Sanırım "Dünya'da öleceğini bilen tek canlıyız" diyordu.
Bilmek başka, kabullenmek başkadır. Ölümü kabullenmekse kolay bir şey değil. Her şeyin yarım kalacağı bir dünyada yaşıyoruz.

cennetten beklentilerim:
farklı düşüncelere sahip oldugunda saygı duyulmak,
buna inan şuna inan diye zorbalanmamak,
adalet,
güler yüzlü mutlu insanlar,
aile ilişkilerinin komşuluk akraba ilişkilerinin iyi oldugunu görmek,
yalanın hırsızlığın yolsuzluğun olmadığı bir yaşam,
nefret düşmanlık ırkcılıgın reddedildiği bir mekan.
eşit şartlar,
kimsenin kimse içi eğilmediği herkesin değerli olduğu.

Düşünüyorum öyleyse varım.
Düşünemiyorsam var olamam.
Bizler evreni beynimize iletilen elektrik sinyalleri ile algılıyoruz.
Hatta sürekli anı değil geçmişş algılıyoruz çünkü sunucularımızın ping süresi gibi beyne giden sinyallerin algılanması vakit alıyor.
Böyle bir evrende varlığıbdan emin olabileceğinşz tek şey kendi şuurumuzdur.
Onun dışında var olduğunu gördüğümüz, duyduğumuz, dokunduğumuz her şey gerçek olmayabilir.

Yani düşünüyorsam şuurum varsa varım.
Düşünemiyorsan şuurum yoksa var olmam yok olmam ya da evrenle ilgili her durum anlamsız gereksiz ve yok hükmündedir.

Bitkiye gübre olacağım.

Yok olmak hiçliğe gitmek bile, dertlerin bir gün biteceğini bilmek bile huzur verici. Keşke öteki dünyanın olup olmadığını bilme şansımız olsa cok güzel olurdu. Ölüm iyi ki var. Zaten yaşadığımdan da pek bir şey anlamadım.