Toplumca ruhsal iflas mı ettik? Herkes gergin, kimse umutlu değil...

Az önce bakkala girdim, hayırlı işler dedim, adam kafasını kaldırmadı. Para üstünü verirken buyur dedi ama öyle bir tonla dedi ki, sanki parayı zorla alıyormuşum gibi hissettim. Oradan çıktım manava gittim, bu domates çürük çıkar mı dedim, adam bir bana dalmadığı kaldı. fiyatı bu kardeşim, ne bekliyorsun dedi. Ya ben sadece bir kilo domates almak istemiştim. İnsanlar neden bu kadar gergin? Bu sadece ekonomik kriz değil gibi. Sanki umut da kalmamış. Birbirimize selam vermeye, insanca davranmaya tahammülümüz kalmamış gibi. Siz de böyle hissediyor musunuz, yoksa bana mı denk geliyor? Yoksa yol yaptı, köprü yaptı, hastane yaptı diyen dayılar yüzünden mi bu hale geldik?

Hocam sizin yine durumlar iyi Esenyurt da her gün biri ölüyor sebebleri de saçma sapan şeyler

Otobüste gördüğüm ortaokul çocuklarında da durum aynı artık yaşta farketmiyor

Artık yaşam şartlarımız hiçbirimizin iyi değil, hiç kimsenin bir umudu yok ne yaptığını bilmiyor, Sokağa çıktığımızda başımıza nasıl olumsuzluklar gelebilir ve bunlar normalleştirilebilir. Ne gencinin ne yaşlısının ne de çocuğun bir yaşamı var hayatını yaşayamıyor. Tamamen bir çürüme yarattılar toplumumuzda ve bu böyle gittikçe belli bir kesim hariç herkes çürümeye devam edecek en sonunda ülkece batacağız.

Aynı şekilde dün notere gittim. Kadına soru soruyorum bilgisayara bakıp ayağını sallayıp yokmuşum gibi davranıyordu. Dayanamadım açtım ağzımı yumdum gözümü. Diyorum sıram gelmiş soru soruyorum suratımıza bakıp cevap verme tenezzülünde bile bulunmuyorsunuz. İşimiz halletmeyecekseniz ne için burada maaş alıyorsunuz? Abuk subuk bir açıklama yaptı. Gerçekten insanlar insani duygularından arınmış bir şekildeler. Ne olduk böyle nerde bizim duygularımız insaniyetimiz.

Hocam insanın mutlu olmak için kendine saklı sebeplerini teker teker ellerinden alıyorlar. Normal.
Mutlu bir nesil için cidden çok fazla zamana ve olaya ihtiyacımız var.