Duygusuz Olmaya Başladik Farkında mı sınız

1 yıllık hastane stajımı tamamladıktan sonra duygu kalmadı bende

Ahh ah; Nerden başlasak değil mi ? Son 100 yılın acısını son 5 yılda yaşadık,değerler,kişiselleştirmeler,kavgalar,sırt dönmeler bla bla bla, Sonuç bence para hırsı ve dijitalleşme,birazda asosyallik.ekonomi ve teknolojinin etkisiyle birlikte, insanların hem toplumsal hem de bireysel olarak yaşadığı değişim bu kesin ve net ahlamalarım bu yüzden, ve pek çok açıdan oldukça karmaşık. Teknolojinin hızla ilerlemesi ve sosyal medya gibi platformların hayatımıza girmesi,"süreç uzun ama son dönemlerde rahatlık dahada bir yaygınlaştı" başlangıçta büyük bir fırsat gibi görünse de, ilişkilerde yüzeyselliği üstüne basa basa söylüyorum sıradanlaştırıyor ve yalnızlık hissini beraberinde getirebiliyor. Birçok insan, dijital dünyada anlık bağlantılar kurarak zaman geçirse de, gerçek bağlar kurmak ve derin ilişkiler geliştirmek zamanla zora sokuyor,gözlemlerim bu yönde.
* Diğer yandan, ekonomik baskılar da duygusal yaşamımız üzerinde büyük bir etki yaratması. * Maddi güvenceler için sürekli bir yarış içinde olmamız, insanların sadece hayatta kalma değil, aynı zamanda toplumda bir yer edinme mücadelesi. Bu durum, anlamlı ilişkiler ve kişisel gelişim için gerekli olan zamanı ve enerjiyi bizden alıyor hissine kapılıyorum. Hayatın "daha fazla kazan" "daha hızlı yaşa" ve "win win" yapısı, duygusal bağları kökünden koparıyor,bu şahsi düşüncem.

Her kesin derdi başka olunca sana yansıttıkları sıkıntı malesef hayatına yansıyor

Her kelimenize katılmakla birlikte güven içinde yaşadığımız 90 lardaki çocukluğumuz eski tek katlı bahçeli güzel evlerimizden, çok katlı binalara sokakdaki cocuklukdan teknolojiye korkunç siyasetten güvensizliğe duygularımızı korelttik ölü hücreler gibi değerimiz kalmadi

Bak bunuda eklememiz gerekir

evden çık işe git işten çık eve git hep aynı maraton ben bu yüzden duygusuz oldum yaşamak ile yaşamamak arasındayım sanki yaşamak değilde yürüyen yamyam gibiyim tuhaf bişiler olmaya başladı hiçbirşeye üzülmüyorum artık hakikatten yahu duygusuz oldum bende

Selam olsun,

İnsan bireysel bir canlıdır ancak toplumsal hali yaşar.
Bireysellik ne kadar kendinizi ayırmaya çalışsınız da toplumun genel değerlerinde yaşarsınız.

Sağlıklı değil ucuz sahte ürünlerle beslenen, kitabı, sinemayı, tiyatroyu ya da arkadaşlarla yemeğe çıkmayı lüks görecek kadar az miktarda kazanan bir toplumun mutlu olması söz konusu olamaz.
Burada bahsettiğim tiyatro, müzeye gitmek, kitap okumak değil bunlara takılmayın yani insanın kendi iç huzuru, mutluluğu ne istiyorsa onu yapmak lüks.
Maalesef toplumumuzun geneli faturaları nasıl ödeyeceğim, neye ne kadar zam gelecek, kira günü yaklaşıyor, kredi kartı ödemesi var, masraflar, yemek vs. diye düşüncelerden sıyrılmadıkça nezaket, duygular, arkadaşlık, hayattan keyif almak, merhamet göstermek vb. konuları düşünemez.

Acıdır ama huzur, mutluluk, kültür ve insani zevkler tok toplumların işidir.
Yukarıda saydığım kira, zam, yeme içme, fatura, masraf konularını düşünmenize gerek kalmadığında sizin bahsettiğiniz insanı insan yapan duyguları geliştirecek şeyler kendiliğinden dert edilip adım atılacaktır insanlar tarafından.
Henüz arıların yaptığı normal balı alamıyor onun yerine şekerli şuruplu sahte ve sağlıksız balı almak için zorlanırken insani değerler kimsenin umurunda olmaz.
Bu bizim toplumumuza özel bir durum değil, tüm dünyada bu durum böyledir.

Bakınız dünyada halkı en mutlu olan ülkelerin ekonomisi, bölüşümü ve insanların iç huzur seviyelerine.

Size yazar gibi oldu bakınız falan diye ama size yazmadım aslında genel olarak şey ettim.
Böyle bir konuyu dert etmeniz bile bir güzelliktir.
Toplum olarak bunu dert ettiğimiz gün bir şeyler değişir.

Herkesin geçim sıkıntısı gibi birçok derdi var. Konforlu bir Avrupa ülkesi değiliz saçma sapan şeyleri gündem yapıp tartışalım. Herkesin sorunu var özellikle ekonomik anlamda.

O'na karşı hissettiğim duygularımın da körelmesini yeğlerdim oysa ki her geçen gün şiddeti artıyor.
iyi forumlar.