Acı Fakat Böyleymiş

Yüzbinlerce insanın yaşamını yitirdiği, milyonlarca yakınlarını da yaşayan ölülere çeviren ihmalin etkisi 3 hafta sürecekmiş. Yüzbinlerce ölü? Evet. Tek tek depremden etkilenen il, ilçe, mahalleleri ziyaret edelim ve bakalım her mezarlığın defnedilen son cenazesinin mezar taşı numarası kaç bakalım toplayalım kaçmış gerçek vefat sayısı? Sahi, sayının ne önemi var? Bir de olsa bin de olsa can bizim canımız değil mi? Kim ne derse desin ortada binlerce cinayet var.

İnsanlarımızın yıllarca sağlam zannederek kendi mezarlarında yaşaması, mutlu aile tablosu ile hayatına devam ederken paraya tapan kansızın teki yüzünden hayattan kopması yerine Akşener'in asık suratı, 6'lı masanın ayakları, kiminin adaylığı kiminin ise bakanlığı çok daha önemliymiş. Birkaç göstermelik tutuklama tüm sorumluları cezalandırmak olacakmış. Ön kapıdan içeri alıp birkaç ay sonra gizliden arka kapıdan salacaklarına yemin edebilirim ama kanıtlayamam.

Konuyu açma amacım ne provokasyon ne de ilgi çekmek. İkisinden de nefret eden biriyim yakın çevrem iyi bilir. Sadece sormak istedim. Bu olay da mı kapanacak? Yine mi helallik istenerek aslında kanla katran haram edilen haklar helal edilmiş sayılacak? Binlerce yetim çocuk büyüyüp hukuk karşısında hakkını aramaya başladığında Ankara'da dayısı olmadığı için kapılar yine suratına mı kapatılacak? Bu kısır döngü bu sefer de mi dönmeye devam edecek?

Yaşamayan bilmez lafı çok klişe olacak ama gerçekten öyleymiş. Şahsen ara sıra açık çekilişlerle veya gizliden ihtiyaç sahiplerine yardımda bulunmaktan elimde bir ekmek varsa yarısını karşımdakiyle paylaşmaktan inanılmaz mutluluk ve huzur duyan biriyken bir bardak su, çorba, ekmek için dondurucu soğukta saatlerce sırada beklemek de varmış. Her zaman düşmez kalkmaz bir Allah'tır bilincinde olsam da birine muhtaç kalmak, çocukken verilen harçlıkları bile ayıptır düşüncesiyle almazken gelecek yardımların yolunu gözlemek, yaşamak çok başkaymış.

Şuan kiminle konuşsam " Kardeşim Allah yardımcınız olsun. Biz burdan haberlerden izliyoruz bu kadar kahroluyoruz Allah bilir sizler neler hissediyorsunuz. " Tarzında şeyler duyuyorum. Bu sorunun cevabı aslında "Hissetmiyoruz." Çünkü henüz oturup olanları düşünmeye, acımızı yaşamaya, mezarlara gidip can dostlarımızla kalpten konuşmaya, yıkanmadan ve kefenlenmeden defnedilen yakınlarımıza kahrolmaya, kısacası olanların farkına varmaya vaktimiz olmadı.

Normalde değil yüzlerce, 1 tane bile yakınımdaki insan vefat ettiğinde yıllarca etkisini atamayan biriyken bir anda yüzlerce tanıdığımı kaybetmek nasıl olur sizce? Evet, zor. Çok zor.

Rabbim tüm yardım edenleri veya yardım etmeye niyet etmişlere, bir dua veya iyi dilekte bulunanlara hayırlı ve huzurlu bir yaşam ve ahiret nasip etsin. Depremin sanırım 8.günü ilk giyim yardımı geldiğinde bir mont almıştım. Şuan onu göndereni bulma şansım olsa son nefesime kadar her kahrını çekebilirim tabiri caizse sırtımda gezdiririm. O kadar ki değerliydi çünkü o bir mont.

Neyse ki milletimizin desteğiyle yavaş yavaş toparlanıyoruz çok şükür. Tek gayem değil bir ay bin ay da geçse unutmayalım, unutturmayalım düşüreni de tutanı da tutmayanı da lütfen unutturmayalım.

Sadece biraz içimi dökmek istedim. Çünkü karşısına oturup dertleşeceğim çok kimse kalmadı yaşıtlarımdan. Kalanların da acısı boyundan büyük zaten.

Konu kurallara aykırıysa silinebilir. İyi forumlar dilerim.

İçini dönmüşsün hocam başlıyorum okumaya 🦁🙏

Depremzedeyim , çekirdek ailemden kaybım olmasa da çok arkadaşımı kaybettim , hatıralarımı kaybettim , en güzel zamanlarımın geçtiği şehirleri kaybettim ben bunu ölene kadar unutamam fakat buna sebep olanları öldükten sonra bile unutmam , yazacaklarım bu kadar , fazlası forum kuralları ihlaline sebep olur

Başımız sağolsun, Rabbim vefat eden yakınlarımızın mekânını cennet eylesin.

Antepteyim malesef çok yer yikildi yıkılan çoğu yer restore edilen yer abi bunlar Kaleyi 2017 de restore ettiler Ve sonucunu gördük okkesiye türbesi Ali Nacar Camii ve daha nice restoreler dayanamadı depremi

Zor bir durum açıkçası. Gittim yerine gördüm. Bu yüzden böyle konuşuyorum. Gaziantep özellikle Hatay nezdinde hafif olarak adlandırılabilir. Bunu dememin sebebi ne kadar büyük yıkımı görmüş biri olarak konuşuyorum.

Yapacak bir şey yok hocam. Acı gelebilir belki sinirlendirebilir sizi ama gerçekten olan oldu. Ülkece haftalarca, aylarca yas tutmamız beklenemez kimseden. Ben depremin 10. günü Hatay'dayken mal sahibim aradı kira nerede, müşterilere aradı iş nerede diye. Mecburen döndük. 13 milyon yara aldı ama bir tarafta da 70 milyonun hayatı zorunlu bir şekilde devam ediyor.

Bu demek değil ki unutmak. Kalbimiz hala orada. Mesela bir taraftan hazırlanıyoruz hala tekrar gidelim ihtiyaçları karşılayalım diye. Televizyonlar, gündemler bunlar ne yazık ki senin benim elimizde olan şeyler değil. Gündemi değiştirmek zorundalar ve değiştiriyorlar. Elbette hiçbiri bir insanın hayatından daha önemli değil ama milyar dolarlık şirketler ve devam etmesi gereken durumlar var.

Demek istediğini çok iyi anlıyorum. 13 milyon insan az değil. Hemen hemen hepimizin bir şekilde iletişimi olduğu insanlar. Unutmak mümkün değil. Gölcük unutuldu mu? Ben 5 yaşındaydım hala hatırlıyorum. 15 yaşına geldiğimde depremden 3 yıl geçmesine rağmen hala çadırlarda korkudan yatan insanların hikayelerini duydum. 27 yaşına geldim Hatay bana ilk defa o çocuk halimle Marmara'yı hatırlattı.

Demem o ki kimse yalnız değil. Bir şeyler dursun diyorsak bir şeyler konuşulmalı ne yazık ki.

Bir ihtiyacınız olursa, iletişim kurun lütfen.