Empati Kuruyorum ve Uyuyamıyorum

uykusuzluktan basim dönüyor, ama uykum gelmiyor uyuyamiyorum. bir kac saat asgari uyuyorum gunlerdir o da tam bir uyku gibi degil.

suan esinin çocuğunun anasinin babasinin acisini yaşayan ya da ac susuz enkazdan mujdesini bekleyen insanlar geliyor aklima.

empati kuruyorum, uyuyamıyorum

cok büyük acılar var, cok dunyalar yıkıldı.


biz boyleyken onlar ne haldedir?

ablamlarin marastaki evleri ya onlarinki de cokseydi? tamamen piyango. suan enkaz basinda bekleyenlerden olacaktim belki de. ve burada benim farkimda bile olmadan twitlerim atılacaktı paylasilacakti.

adiyaman golbasinda okudum 8. sinida kadar. ulasamadigim arkadaslarim var. evet 20 yildir gorusmedik ama hepsinin benim gibi hayati devam etmisti hepsi iyi mi yoksa bazilari artik aramizda degil mi merak ediyorum. bambaska bir kararlar opsiyonunda orda yasamaya devam edebilirdim cunku.

memleketim pazarcik mahser yeri...

empati kurmadan yapamıyorum, kurunda da uyuyamıyorum

elbette gunbegun azalacak bu psikoloji ve bir kac haftaya da deprem bolgesinde yasamayanlar normal hayatina devam edecek. ama

forumdaki kayıplara bakiyorum mesela. gencecik arkadaslarimiz var. gecmis mesajlari konulari ticaretleri sikayetleri vsvs

hayalleri vardi gayretleri vardi tipki bizim gibi. suan yoklar artik.


cok garip, hersey pamuk ipliginde gercekten.


sundan eminim, bu psikolojiden tabiki de cikacagim zaman boyle isliyor. ama cok baska biri olarak çıkacağım. cunku suan aramizda olmayan forum uyeleri aslinda bize cok degerli mesajlar birakti, alabilenlere.

Ölenle ölünmüyor. Hayata.. devam hocam bizde üzülüyoruz ama ne yapalım?
İşimize, eşimize, çocuklarımıza sarılıp bizlerinde başına gelmemesi için daha çok çalışıp, tedbit alacağız.

En iyisi 2 kırmızı 1 sarı birazda müzik güzel bir uyku..

Bende aynı durumdayım birşeyler yapmaya çalışıyorum bi anda kendimi twitterda rt yaparken kaybediyorum

başımız sağ olsun tek yapabileceğimiz o bölgeye destek olup, varsa imkan orada ki insanların yanına giderek yardım etmeye çalışmak
çok büyük bir acı gerçekten yaşamayan bilmezmiş. memleketim karadeniz fakat bu depremle beraber benim memleketim yıkılan bölgeler, akrabalarım enkaz altındakiler oldu tarifi çok zor

Bende aynı şekildeyim kaç kere gözlerim doldu artık bilmiyorum televizyonda sessizlik çağrısı yapılıyor ben evde kımıldamıyorum.....

Aynı şekilde kaç gündür gündüzleri ve akşamları yardım malzemelerine koşturuyorum eve geliyorum az biraz ya yiyebiliyorum ya yiyemiyorum yemek ve tvde haberlere bakmaya çalışıyorum acaba kurtulan kaç kişi oldu diye.
Ben ki televizyon izlemeyen adam televizyon başında sabahlıyorum bir mucize daha haberi gelecek diye.
İşlerimin bir çoğunu pc başında değilim diye geciktirdim insan kafasını ne işe ne aşa verebiliyor.
O insanları gördükçe, yaşadıklarını dinledikçe boğazım düğümleniyor.
Bir saniye bile olsa kendimi, ailemi onların yerine koyup düşünmediğim an yok kaç gündür.
Daha ilk dakikalarda gözümün önüne 10 aylık yeğenim geldi direkt.
İnsanlar uykularında herşeyden habersiz biranda kıyameti yaşadı resmen.
6 ay evvel yapılmış binalar yıkılıyor.
10 gün önce depreme karşı dayanıklı raporu verilmiş binalar yıkılıyor.
Çalışıp didinip biriktirdikleri 3 kuruşa birde kredi çekip ekleyerek başımızı sokacak evimiz olsun diyen insanların evleri 3 kuruş daha fazla kazanmak için malzemeden çalan, kalitesi iş yapan müteahhitler yüzünden yıkılıyor.
20 günlük bebekler annesiz, babasız kalıyorken, kolunun kesilmesi halinde çocuğu kurtulacak olan adam kesin kurtarın çocuğumu deyip sonra hastahanede vefat ediyorken, kurtarılan kızın keşke annem ve babamda kurtulsaydı deyip göz yaşlarını tutamıyorken ben burada ne yemek yiyebilirim ne uyuyabilirim.
Rabbim tüm herkese sabır versin.
Vicdanı, merhameti olan her insan için şuan enkaz altındaki, depremi yaşamış her birey bir kardeş.
Kardeşlerimiz o haldeyken malesef normal hayatımıza devam edemeyiz.

Ateş düştüğü yeri yakar.. Empati kurmak çok zor. Çoğumuzun psikolojisi iyi değil şu an