uykusuzluktan basim dönüyor, ama uykum gelmiyor uyuyamiyorum. bir kac saat asgari uyuyorum gunlerdir o da tam bir uyku gibi degil.

suan esinin çocuğunun anasinin babasinin acisini yaşayan ya da ac susuz enkazdan mujdesini bekleyen insanlar geliyor aklima.

empati kuruyorum, uyuyamıyorum

cok büyük acılar var, cok dunyalar yıkıldı.


biz boyleyken onlar ne haldedir?

ablamlarin marastaki evleri ya onlarinki de cokseydi? tamamen piyango. suan enkaz basinda bekleyenlerden olacaktim belki de. ve burada benim farkimda bile olmadan twitlerim atılacaktı paylasilacakti.

adiyaman golbasinda okudum 8. sinida kadar. ulasamadigim arkadaslarim var. evet 20 yildir gorusmedik ama hepsinin benim gibi hayati devam etmisti hepsi iyi mi yoksa bazilari artik aramizda degil mi merak ediyorum. bambaska bir kararlar opsiyonunda orda yasamaya devam edebilirdim cunku.

memleketim pazarcik mahser yeri...

empati kurmadan yapamıyorum, kurunda da uyuyamıyorum

elbette gunbegun azalacak bu psikoloji ve bir kac haftaya da deprem bolgesinde yasamayanlar normal hayatina devam edecek. ama

forumdaki kayıplara bakiyorum mesela. gencecik arkadaslarimiz var. gecmis mesajlari konulari ticaretleri sikayetleri vsvs

hayalleri vardi gayretleri vardi tipki bizim gibi. suan yoklar artik.


cok garip, hersey pamuk ipliginde gercekten.


sundan eminim, bu psikolojiden tabiki de cikacagim zaman boyle isliyor. ama cok baska biri olarak çıkacağım. cunku suan aramizda olmayan forum uyeleri aslinda bize cok degerli mesajlar birakti, alabilenlere.