Ben niye yaşıyorum?

Sen sporla fiziğini toparla, günlük diş temizliğinle de beyazlat gerisi kolay tıp çok ilerledi emin ol o güzel fizik ile dişlerini düzelttirecek sponsor bile kolayca bulursun. (50 yıllık tecrübe diyor bunu .)

Kardeşim ben 19 yaşındayım aynı sorunları bende yaşadım yaşıyorum benden sana tavsiye eğer aile ile ilgili bir sıkıntın olmaz ise gurbete çık herşeyi arkanda bırak 1 ay olsa bile gurbette çalış hem elektirik bilgim var diyorsun myk için gittiğin şirkette sana yardımcı olurlar inşaat sektöründe o kadar farklı insanlar var ki dertlerini dinlesen benimki dertmi dersin dostluk konusunda çoğu kişi birbiri ile iyi anlaşmaya çalışır muhabbet edersiniz hem parasıda iyi olur kafanı toparlarsın şahsen benim özgüvenimi yükseltti ve depresyondan çıkmama yardımcı oldu sadece benden ufak bir tavsiye olarak düşün bunu deneyebilirsin

Siz kendi kendinizi bitirmişsiniz hocam, Tavsiye beklemeyin
Siz bi spora başlayın, sabırlı olun gerisi gelir

Biliyorum bunu askere gidince farkettim askerde özgüven tavan yaptı hemen hemen ama eve gelince yavaş yavaş eski halime döndüm babam yok diye mi yada evde beni etkileyen birşey mi var bilmiyorum. Dalgalanma yaşıyorum yani işe de girdim açıldım çıkarıldım yine aynı oldum niye böyle oluyor bilmiyorum hayırlısı artık Spor yapacam evde dışarı çıkıp gezecem yarın her gün bakalım.

Beni bitiren ben değilim insanlar.

Farklı Dünyada yaşamıyoruz hocam, Kendinizi bitiriyorsunuz sorunları düşünerek,
siz bilirsiniz

Selam , kitap okuyordum ve özel mesajıma bakmak için foruma girdim. Şans eseri konuyla karşılaştım ve sana belki bir nebze yardımı olur diye fikirlerimi beyan etmek istedim. İnsan psikolojisi denen illet o kadar derindir ki hala bir çok açıdan keşfedilememiş ya da hah tam olarak bu şu denemiyor.

Öncelikle belirli kendine sorduğun soruları senin cevaplaman gerekse de ben sana gerçekleri söyleyeyim :
1- "geçmişim beni çok kısıtladı ?"
- Geçmişinden gelen bir sorun olduğunun farkındasın. Ve en azından neden bu şekilde olduğunun farkında olman çok güzel bir şey fakatt gerçekten sebep buysa.
2- "1 tane arkadaşım yok yalnızım insanlara güvenmiyorum?"
İnsanlara güvenmemek sanılanın aksine iyi bir şeydir. Günümüzde ilişkiler biraz garip insanlar birbirine çok kolay bir şekilde güvenip birden bu güveni kaybedebiliyor. Gerçi güven dedikleri şeyin aslında güven olmadığını bilmiyorlar. Arkadaşın olmamasına gelirsek yaşadığın şeylerin sen de muhtemel bir şekilde travma bıraktığından dolayı böyle şeyler olması gayet normal.
3- "kızlar ile düzgün konuşamıyorum"
- Kızlarla konuşmana gerek yok. Sence gerçekten bu kadar sorunun arasında kızlarla konuşmaya zamanın var mı ? Daha kendini tam olarak tanıyamayıp sorunlarınla yüzleşememişsin. Her insan aynı değildir. Ve herkes aynı şekilde yaşamaz.
4- "insanları sevmiyorum"
- İnsanları sevmeye çalışıyor musun ? Şu ana kadar çevrene çıkan kişilerden dolayı tüm insanları aynı kefeye koyamazsın karşına kaç tane insan çıktı ki kötü olarak. Tanışabileceğin hala onlarca insan var...
5- "utangaç biriyim, kalabalık yerde bağırarak konuşamıyorum"
- Aynı şekilde geçmişte yaşadığın şeylerden dolayı..
6- "Annem çalış diyor ben bunları anlatsam anlamaz "
-Güvensizlik duygusu sanki biraz aileden geliyor gibi ha ne dersin ?
7-" Ben kendimi tanıyamıyorum ne seviyorum ne yapmayı seviyorum bilmiyorum boşlukta gibiyim. diğer insanlara bakıyorum kendime bakıyorum ben niye böyleyim diyorum. "
- Bir kez daha tekrarlıyorum her insan farklıdır. Kendini tanımadığını kendin söylüyorsun. Kendini tanımak için ne kadar çabalıyorsun?
8- "Bir an önce ölmek istiyorum o da olmuyor her gün dua ediyorum canımı al diye almıyor ki 7 8 defa intih4r girişimim oldu ilaç ile. "
- Gerçekten intihar etme eğilimi ve düşüncesine sahip bir insan kesin yollar arar ve olumsuz etkenler dışında amaçları gerçekleşir. Sen intihar etmek ya da ölmek istemiyorsun. Ne yapacağını bilmediğin bir boşlukta olduğun ve yaşam amacın olmadığın için sadece yaşamak istemediğini düşünüyorsun.
9- "Aile sorunlarına girmeyecem o uzun hikâye"
Umarım psikiyatristine yaklaşımında bu şekilde değildi.

10-"Şimdi ben niye yaşıyorum? Ne yapayım? Ben zaten ölü gibiyim dünyada ne işim var. O kadar bıktım ki bir bilseniz, diğer insanlar gibi özgüvenli olmak istiyorum. Benim çok uzman doktora görünmem gerek ona dahi param yok belki param olsaydı bu hâlde olmazdım parada beni baya etkiledi."

Niye yaşadığını birinin sana söylemesi değil kendin bulman lazım. Gün içerisinde hiç kendinle konuşuyor musun? Bittabi konuşuyorsundur ama kendine yakınmaktan ya da habire kendini kendine kötülemenden bahsetmiyorum. Mesela hiç sordun mu kendine ben aslında ne istiyorum diye ? Ne yapmak istersin diye ? Ölü gibi değilsin sadece kendini ölü gibi lanse ediyorsun. Özgüvenli olmak ya da olmamak kelimesi biraz garip geliyor bana... özellikle de senin durumunda biri için daha kendini keşfedememişken tam olarak kendinden nasıl böyle şeyler bekleyebilirsin?

Yazarak bilgilendirmek pek sevdiğim bir yöntem değil ki genel olarakta böyle bir şeyin yapılmaması lazım. O yüzden sana uzaktan söyleyebileceklerim sadece bunlar... Ayrıca eklemek istediğim şeylere gelirsek.
1- Çok uzman bir doktora görünmen gerekmiyor. Çünkü belki farkında değilsin ama garip bir mekanizma geliştirmişsin kendine gördüğüm kadarıyla kendin bir şeyleri çözmeye çalışmak yerine sanki birinin sana söylemesine ihtiyaç duyuyor gibisin. Neden biliyor musun ? Çünkü kendine ne istediğini hiç sormuyor ve genel olarak çevrende gördüğün insanlar ne yapıyorsa onlar gibi olmak istiyorsun. Yardıma ihtiyacın olduğunu düşünüyorsun ya hani hiç kendine yardım etmeye çalıştın mı?
2- Şu anki durumunda bir psikiyatrist ilaçsal olarak sana yardım etmek dışında hiçbir halta yaramaz. Sana yapacağı tek şey Anksiyolitik ve Antipsikotik insiyatifine bağlı olarak ki düşünmüyorum küçük bir ihtimalle Antidepresan yazar. Depresyonda değilsin aslında sadece sen depresyonda olduğunu düşünüyorsun.
3-Yaşadığın olaylardan sonra psikolojinin bozulmasını psikoterapiler dışında hiçbir şey çözmez. Yani ilaca ihtiyacım var safsatalarındaysan bırak.
4-Kendine yardımcı olamayacağını tahmin ediyorum. Bundan dolayı bir Psikologdan yardım alman şart.
5- Nerede yaşadığını bilmiyorum ama elinin altında ne güzel bilgisayar var. Çevrende ki iyi psikologları araştırabilirsin. Ve sana daha güzel bir şey söyleyeyim. İşini gerçekten sevdiği için yapan bir psikoloğa maddi durumunundan bahsedersen sana gerçekten yardımcı olmak isteyen psikologlar çıkacaktır.
6- Bunun dışında maddi sıkıntın olsa bile devlet hastanesinden "araştırdığın bir psikiyatriste randevu alıp gidebilirsin." Zaten bu durumunda seni psikoloğa yönlendirir ve ücretsiz olarak psikoloğada gitmeye başlarsın. Özellikle devlet hastanelerinde çalışan psikologlar işlerini gerçekten severek yapan insanlar değil genel olarak bu yüzden bunu son çare olarak düşün.
Not. Paylaştığın şeyler detaysız olduğu için sadece bu şekilde yorum yapabildim.
Not2. Forumda olan hiç kimse sana yardımcı olamaz. Çünkü genel olarak konuşuyorum kimse yanlış anlamasın ama.. Özellikle birine psikolojik açıdan bir şeyler söyleyebilmek veya katabilmek için "Empati" duygularının o denli gelişmiş olması gerekir ki.. Zaten şu ana kadar gelen cevaplara baktığım zaman herkes kendine göre bir cevap sunmuş bazıları bunları kendinin de yaşadığını söylemiş. Arkadaşlar kendiniz gelin herkes farklı şeyleri farklı duygularla yaşar. Kimse size ya da siz kimseye benzemiyorsunuz. Her insan için duyguların tanımı ya da yaşadığı duygu farklılıkları bebekliğinden öte gelen bir şeydir.
Not3. Kişiliğini tam olarak bilmediğim için sana net olarak bunu yaparsan sana iyi gelir diyebileceğim şeyler yok. Bir sıkıntın oldu mu yazmak istersen her zaman dinlerim ve elimden geleni yapmaya çalışırım. Hayırlı geceler..

Bende çok yorgunum ama sabr etmeliyiz dostum bazen kararır hava bazen ise aydınlanır bu dünyadır her an hersey olabilir renkli olmaliyiz hepimiz icin gecerli renk aramaliyiz bu dünyadaysak yaşıyorsak hala bir umut vardır sakin kader deme kaderin üstünde kader vardır diyor sakin pes etme kardeşim dene dene dene dene dene dene sürekli dene bu yol nereye cikar nereye çıkmaz diye dusunmektense o yola cik ve nereye cikacagini kendin öğren birilerinden medet umma birilerinen yardim bekleme Allah sabredenlerle beraberdir unutma inancini bilmiyorum ama kendine güven şükret haline elsiz ayaksızlar da var dilsizler de var isitemeyenlerde var bizimkisi tatli acılardir emin ol.

Duygular, davranışları takip eder.
Bunu içselleştirirsen hayatın değişir. Zaten kendin de söylüyorsun, "işe de girdim açıldım çıkarıldım yine aynı oldum" .

İşe girmeseydin açılamazdın. İş bulup çalışmak bir davranıştır. Duygularının seni kontrol etmesine izin verdiğin sürece evde kalıp konfor alanında psikolojik acılar çekmeye devam edeceksin.

Üst yorumlardaki arkadaşların ve toplumun bilinçli üyelerinin bu gibi durumlarda genellikle spor yapmayı tavsiye etmesinin altında yatan sebep de budur.
Uzun süre toplumdan uzak kalman obsesyon oluşturmuş sende. Gerçekte öyle bir şey yok, her şey kafanın içinde.

Hayatını düzeltmeye uyku düzeniyle başlayabilirsin. Sabahları 8 9 gibi uyan ve temiz bir kahvaltı yap. Sonra çık dışarı bir spor salonuna üye ol 1 hafta düzenli antrenman yap, fazla değil bak 1 hafta diyorum. Zaten ilk haftanın getirdiği hamlık ağrısı ile bunları düşünmezsin bile

Kızları da çok dert etme hatta hiç dert etme hele 20 30 yaş aralığında evliliği aklından bile geçirme senin bu yaşlarda kendini geliştirip gerçekleştirmen lazım bunlara kafa yor kızlar bir yere kaçmıyor merak etme

Hayatta bir hedefin yoksa boşluğa düşersin, karanlıkta otur ve hayal kur. Bunu rutin haline getir, epifize de iyi gelir Hayal kurdukça üretirsin, ürettikçe gelişirsin.

Sürece güven ve disiplinli ol ya da bu okuduklarını unut ve depresif yaşamına devam et, karar senin. Konuşmak istersen mesaj at. Bol şans