İş hayatına nasıl atıldınız, nasıl başladınız?

Kendi işim olmasını çok istemiştim, 1 TL bile destek çıkan olmamıştı, babam bile. Spor, boks, body, tekvando, isteyen kadınlar için özel saat aralığı ve kadın hoca olan spor salonu satın almak istemiştim. Satın alınmasa bile sıfırdan açmak istemiştim. Bu konuda da gittiğim salon sahibinin "satmayı düşünüyor musun" diye düşüncesini de almıştım, olumlu bir şey dememişti sanırım, net hatırlamıyorum. Zaten gittiğim, içini dışını işleyişini öğrendiğim bir yerdi. Zaten satıldıktan sonra haberimiz oldu. Önce olsaydı bile alamıyordum. Satış derken içindeki tüm aletlerle, ekipmanlarla satıyorlar. 10-13 senenin öncesi parası da 25k TL’ye satıyorlardı. Kimse destek çıkmadı. Bu adam engelli diye baktım işverende yok. Çocuk yaşta sabah dükkânların açıldığı vakit bir tur attım. Dükkâna mal taşıyan adama iş sordum. 100 kg taşıyabilir misin demişti. Yanındakiyle kahkahayla gül güldüler. Boynum bükük gittim, kimseye bir şey demeden eve geldim. Başka bir gün simit satmaya çalıştım, çelimsiz çocuğum, yapamadım, arkadaşlar sattı da parasını bile vermişlerdi. Bu arada arkadaşlarım Kürt. Aynı binada büyüdük, yedik, içtik. Adamdırlar. Pazarda su satmaya çalıştığımı bile bilirim. Pazarcının biri suyu içti de parasını bile vermemişti. Helal olsun. Uğraştım ama ilerlemem için bir yol açılmadı. Mecbur alkolik ve anlayışsız bir babanın elinde lise bitene kadar kalacaktım. Lise bitti. Üniversitede yapamazdım, gitmedim. Pc işletmenliği, webmaster ve İngilizce sertifikalarını aldım. Yok, yine iş tutturamadım, kurtulamadım o adamın elinden. Daha sonra yukarıda anlattığım gibi spor salonu da olmadı. Yani lise bittikten sonra spor salonu olayını istemiştim ama destek veren olmadı. Mecbur sınavlara çalışıp atanmam lazımdı. Sporu bir süre bırakıp kas, eklem, sırt ağrılarına aldırmayarak 1,5 yıl dershaneye gittim. Tabii pederin lafları altında umursamadan gittim. Kulaklarımda anlama kaybı olduğu için dershaneyi bırakıp yarım dönemde evde çalışmamın sonucu 2013'de (26 yaşımda) atandım. O günden bugüne satın almak istediğim spor salonuna da çok gittim. İşe girdikten sonra ben Yozgat’tayken (oraya atanmıştım, 2014'ün sonunda Ankara'ya tayin aldım.) 75k TL’ye tekrar satmışlar, haberim olsa kredi çeker alırdım. Arkadaşı da çalıştırırdım. Zaten işi gücü yoktu. Sürekli salona geliyor, spor yapıyordu. Üstelik bu kişi Avrupa tekvando ikincisi. Milli sporcu. Devlet zamanında sahip çıkmamış. Yaşı büyüktü ama samimi arkadaştık. Zaten spor salonu açma, yönetme sertifikası var. O zamanın parasıyla ayda en az 4k getirisi vardı. Yarısını o alır, yarısıyla krediyi öderim diye düşünmüştüm. Olmadı, sağlık olsun. Buna da çok şükür. İşe girdiğim günden beri yalnız yaşıyorum. Evimi, eşyamı aldım. Evlilik olmadı. Pederle konuştuğum yok. Karşılaşırsak mrb, nasılsın vs. Bu kadar. Annem bana taşındı 2 hafta önce. Daha iyi oldu. Daha önce çok "gel" dedim ama başka durumları bekliyordu. Şimdi de emekli olunca (6 yıl sonra ömrüm yeterse) yurtdışında bir firmada en az 2-5 yıl çalışmak istiyorum ama imkânsız gözüküyor. Çünkü başka türlü Avrupa ya da dünya turu yapamam gibi gözüküyor. Gelen kişilere hareketlerin düzgün ve verimli yapılışını öğretebileceğim bir spor salonu da olur, bir masa başı işte olur ama kim kabul edecek ki beni. Diğer kardeşlerim burada olsa da annem beni çok özler. Onu bırakamam. Hayırlı, sağlıklı, uzun ömrü olsun onun. Bu arada tüm kardeşler o adama rağmen okuduk, atandık. Çünkü annem ev kadını olsa da bize sahip çıktı. Tüm kardeşler ve annem ile birbirimizden ayrılamayan bir aileyiz, şükür iyiyiz. Herkese sevdikleriyle birlikte iyilikler, sağlıklar, mutluluklar, uzun ömürler dilerim.

Atlamış olduğum çok durumlar var. Bu kadarı kâfi. İnsan zamanla acılarını unutsa da zorluklar anımsanıyor. Şimdiki gençlere vereceğim bir tavsiye olarak kesinlikle vazgeçmeyin. Çok genç yaşlarda Türkiye, Avrupa ve dünya turu yapmaya öncelik vermeye çalışın. Tabii imkanınız, sağlığınız el veriyorsa. Keşke şu anki aklım orta okulda olsa diyorum ama keşke demenin de bir faydası yok işte. Okumaktan başka bir çarem yoktu. Eğer şu anki aklım orta okulda olsaydı çok daha iyi okurdum. İşte her insanın farkındalık gelişimi bir olmuyor. Böyle olacakmış, böyle olmuş demekle yetmiyoruz. Umarım sizler en genç yaşlarınızda birçok durumun farkına varıp daha olgun düşünürerek daha doğru adımlar atarsınız.

Hayatta imkânı çok olup da destek çıkmayan insanlara da denk geldim. "Allah yardım etsin, kolaylık versin" demekten başka bir bakış açıları yok.

Siz iş yeri sahipleri ve belli bir yere gelmiş kişiler. İş hayatınıza nasıl atıldınız? Sermaye olmadan olmuyor tabii. Nasıl, ne yaparak kazanmaya başladınız? Söyleyin, anlatın ki herkese örnek, fikir, motivasyon olsun.

Hayat herkese aynı fırsatları, kolaylıkları sunmuyor, zorlukları yaşatmıyor. Umarım herkes gönlünce hayırlı, sağlıklı bir şekilde en iyisine sahip olur.

13 Yaşımda bir kahvede çalışmaya başlamıştım şuan 17 yaşındayım o günden beri çalışıyorum

Hocam amma uzun yazmışsın okumaya üşendim 😄

Güzel konu,yorumları okumaya geldm

2000 TL sermaye ile başladım şuanda 1.5m felan oldu herşey ticaretle oluyor çalışarak bişi olmaz

ortaokulda 1 liraları biriktirerek 300 ₺ yapmıştım o başlayıp başlayış yaş 20 hala devam

Lise müdürüme rat atıp hesabını satıp bu günlere geldik..

Hayalim astronot yada bilgisayar mühendisi olmaktı ilk olarak.

Sanırım çalıştığım ilk iş sene 1997-1998, 11-12 yaşlarında İstanbul/Maltepe'de ücretsiz olan Vitamin gazetesinin dağıtımıyla başladı. Çerez parasına dağıtım yapıyordum. Daha sonra gazetenin dağıtıldığı matbaada çalışmaya başladım yaz tatillerinde. O makineleri sabaha kadar izleyebilirdim, mühendislik harikalarıydı.

Liseye kadar böyle. Lise 1 geçtiğimde mühendislik hayalimi gerçekleştirmek için çok ders çalıştım, hayat boyunca ortalama bir öğrenci olmuştum ama bu sefer Fen-Matematik okuyabilmek için çok çalıştım. Geçtim Lise 2'ye, eşit ağırlık seçmiştim ama değiştirdim, sayısala geçtim. Daha öncesinde de problemlerimiz vardı hem maddi hem beşeri açıdan ama bardağı taşıran son damla Lise 2'ye başlamamın 2. haftasında cereyan etti.

Önce baba evden ayrıldı, moraller bozulsa da okula-derslere devam ettim. Bir sonraki hafta kardeşimin okuldan arkadaşı evimizi soydu ve çıkarken evi yaktı, artık kalacak yer yoktu. Mecburen babamın evine taşındık bu 2 faktör derslerden kopmama neden oldu. Verdim kendimi internet kafeye.

O zamanlar Ultima Online diye bir oyun çok popülerdi, zengin ve hırslı bir arkadaşım her gün kafede 3-4 bilgisayar açtırıp her birinde karakter skill kasıyordu. Ben de okula gitmek için ya rapor alır ya devamsızlık yapar, o arkadaşın karakterlerine skill kasar günlük paramı alırdım. Lise bitene kadar böyle devam etti.

2004'te lise biter bitmez internet kafe çalıştırmaya başladım, 1 sene kadar sürdü. 19 yaşına kadar pc teknik servis, teknoloji mağazası, deniz otobüslerinde büfecilik, ofis boyluk gibi türlü türlü işler yaptım.

19 yaşında restorana başladım, sanırım kendimi bulduğum yerdi. Problemi bir hayattan kaçış için sürekli yüksek tempolu ve çok fazla insanla iç içe olduğun bir sektör. Komi, barista, gece klübü garsonu, premium restoranda komilik, garsonluk derken 21 yaşında ilk restoran müdür yardımcılığı teklifimi aldım. Henüz çok genç ve yeterince tecrübeli olmadığım için kabul etmedim ancak direnmem 1 sene sürdü. 22 yaşında Ataşehir'de bir restoranıda müdür yardımcılığı yapmaya başladım. 1.5 sene kadar sürdürdüm bu işi.

Sonra ara vererek karanlık tarafa geçtim 6 ay kadar. Çok iyi paralar kazanıyor, çok iyi paralar harcıyorduk ama bana göre değildi o işler. Eski patronumun iş teklifiyle Yeşilköy'de yine müdür yardımcısı olarak çalışmaya başladım, 1 sene açık kalan mekan alkol ruhsatı alamadığı için kapanmak zorunda kaldı. Mekanın son 6 ayında işletme müdürü olarak çalıştım. Sene 2012.

2013'de eşimle tanıştım. Her şey bu noktadan sonra değişti.

Ne onun ne benim benim ailem pek iletişim halinde değildir. Kendimizce bir ev tuttuk, bebek bekliyoruz ve her açıdan yalnızız. O'nu yalnız bırakamayacağım için evden çalışmak zorundayım, günün 12-14 saati restoranda çalışamam. Bu yüzden e-ticarete başlamaya karar verdim.

İlk eBay mağazamı 2013'de açtım ve ilk satışımı 3 gün sonra gerçekleştirdim. İşlerim çok iyi, her şeyi evden yapıyorum, yalnızca ürün almaya Eminönü'ne gidiyorum, eve geliyor paket yapıyorum. 2016'ya, PayPal kapanana kadar sürdü.

2016'da PayPal kapanınca, nasılsa yabancıya mal satıyorum diye turistik bir yere, Kuşadası'na taşındım, 1 ay sonra darbe girişimi oldu. O sene 300 küsur gemi yanaşmasını bekliyorduk ama hiç gelmedi. Haliyle turist de yoktu. E-ticaretten kazandığımı 1 senede orada erittim.

2017'de tekrar İstanbul'a döndüm. Garsonluğa başladım ama uzun süre kendi patronun olunca hizmet sektörü zor geliyordu. Birkaç defa mekan değiştirdikten sonra taksicilik, korsan taksi, UBER, dergide editörlük derken istediğim rakamı kazanamadım hiçbir yerde, mecburen garsonluğa geri döndüm. 2020 pandemiye kadar garsonluk yaptım tekrar.

Pandemi başlayınca yine işsiz kaldım, şans o ki o sıra Etsy Payments açıldı ve yeniden e-ticaret yapma şansı buldum. Pandeminin de etkisiyle işlerim iyi gitti, 2021'de şirketimi açtım.

Şu an Etsy, eBay, AliExpress ve kendi websitemden satış yapıyorum.

Ne kadar sürede hocam ?