Artık dayanamıyorum bazı şeyleri kaldıramıyorum.

Biraz içimi dökmek istiyorum ve sizlerden akıl almak istiyorum. Artık dayanamıyorum arkadaşlar. Ailemle hiçbir şekilde anlaşamıyorum. 26 yaşıma geldim tutsak hayatı yaşıyorum. Ben hayata hep pozitif bakan, kendine güvenen, ne kadar zor olursa olsun başarırım diyen biriyim. Ama ailem ne kadar motivasyonum var ise hepsini mahvediyor. Ailemden ayrılmaya çalışıyorum tehdit ediyorlar. Hiçbir yere gidemezsin diyorlar. Gidersen tansiyondan kalpten gideriz vs gibi cümleler kullanıyorlar. Ki babam benzer bir olay yaşadı sözünü dinlemediğim için. Yaşadığım şehirden çıkamazsın diyorlar. Babam psikolojik hasta anksiyete mevcut ama onun hayatı benim hayatımı mahfediyor. Kendi hayatımı kuracak yaşa geldim geçtim hâlâ çocuk muamelesi yapıyorlar.

Şimdi her aile için çocuğu küçüktür edebiyatı yapmayın. Bizimkiler işin aşırısına kaçıyor ve artık onlardan nefret etmeye başladım. Bir yere gitsem sürekli sorgulanıyorum kaç yaşıma gelmişim hayat motivemi mahfediyorlar vizyonları çok düşük. Artık dayanamıyorum hayata pozitif bakıyorum hayatımı mahfediyorlar.

Bu zamana kadar ailemden bana gram fayda dokunmadı bu yaşıma kadar kendi ayaklarım üzerinde durdum kendi arabamı kendim aldım şükür maddi durumum iyi ama psikolojim çok kötü mahfediyorlar beni. Akıl sağlığım yerinde değil farklı bir şehirde hayat kuracağım diyorum maddi değil manevi destek verseler başka bişey istemiyorum ama tüm motivasyonumu öldürüyorlar.

Lütfen yardım edin kafayı yemek üzereyim depresyona girdim ailem yüzünden hiçbişey yapamaz oldum. Onlar ailen üzme kırma gibi şeyler söylemeyin gerçekten artık ruhsal olarak çok kötüyüm bir yol arıyorum.

Dostum beni yanlış anlama. 30 yaşına merdiven dayadım. 6 ay önce babamı kaybettim. O kadar hissediyorum ki yokluğunu. Mesela maddiyat değil. o boşluğu ömür boyu içimden çıkmayacak. insan varken ne olursa olsun ailesinin kıymetini bilmeli. Kaybedince iş işten geçiyor. Bence aileni kırma. Farklı yollardan çözmeye çalış. Tabiki karar senin.

Amman hocam aklınızdan kötü şeyleri çıkarın , ailenizi en iyi tanıyan sizsiniz onlara artık yaşınızın büyüdüğünü sizinde bir aile kurmanız gerektiğini , ayaklarınız üstüne basmanızı söyleyin , anksiyete hastası ise elbette psikiyatriye gidiyordur doktora belirtin benden ayrılmak istemiyor o babanıza sert veya güzel bir dille söyler. Rabbim yardımcınız olsun bir sorun olduğunda kesinlikle içinizi dökün ben burdayım . Eğer inançlı iseniz bol bol inşirah süresi okuyun rabbim yardımcı olur elbet.

maddi durumunuz iyi ise neden çekiyorsunuz ki ? aynı durumdayım maddi açıdan iyi olmadığım için ayrılamıyorum. ailenizden uzak bir şehre gidip hayat kurabilirsiniz. ailenin verdiği negatif enerjiyi atmak çok zor oluyor 22 yaşındayım ve iki yıl daha bu duruma devam edemeyeceğim şahsen ben.

Hocam mümkünse hem siz hem aileniz psikiyatri servisine gitsin (özellikle terapi veren bir hoca harika olur) . Gerçekten çok faydası oluyor. Ayrıca yorucu bir işte gün boyu çalışmak kafa dağıtmak için birebir. Ve unutmayın ki siz alt neslinizden sorumlusunuz üst neslinizden değil. Sevgilerle

İnsana ailesi mükemmel gibi geliyor ama insana en büyük zararı en yakınındakiler verir. Yanlış anlamayın ailenizle ilgili önyargı ile yanlış bir şey söylemiyorum ancak bu tür baskılar genellikle bireyin ilerideki hayatında başarısız bir birey olmasına neden olur. Hatta bazı aileler tanıdım ki evladı ona muhtaç olsun duygusunu besliyor içerisinde. Bunu dışa vurmasa da ayakları üzerine durmasına bir şekilde engel oluyor.

Yaşam süresi çok kısa ve net değil. Kimse size 50 yıl 3 yıl 70 yıl yaşarsınız diyemez. Hayata 2. defa gelmeyeceksiniz. O yüzden benim görüşüm insan dilediği gibi yaşamalı. Başkası için değil.

Hatta bazı insanları görüyorum. Sürekli tasarruf modunda, hiç para harcamaz, sosyal aktivite sıfır, parası vardır ev almaz araba almaz. Bu tip insanlar sanki iki hayatı varmış gibi yaşıyor. İlk hayatında biriktiriyorlar, çile çekiyorlar, ölümüne çalışıyorlar. Ölüp yeniden dünyaya geldiğinde ise keyif yapacaklarını falan düşünüyorlar heralde.

O yüzden başkasının hayatını değil kendi hayatınızı yaşayın.

Geçmiş olsun hocam. 3'ünüz beraber bir aile terapisine giderseniz bence çok faydalı olacaktır. Anne ve babanızı, beraber terapiye gitme hususunda ikna edin. İnanıyorum ki, sizinle alakalı bu takıntılı düşünceleri çok daha sağlıklı hale gelecektir. Sen de rahatlarsın, onlar da daha sağlıklı düşünmeye başlayabilir. Sevgiler

36 yaşında bir abin olarak yazıyorum; 14 yaşından beri kendim çalışıyor kendim kazanıyorum. Kendimi bildim bileli kendi kararlarımı kendim veriyorum. Şu an hala çocuk muamelesi gördüğüm zamanlar oluyor ama kestirip atıyorum. Hayatta erken öğrendiğim ve harika olan bir şey var: HAYIR! demek. Hayır demeyi öğrendiğin zaman işler normalleşiyor. Sanırım Karadenizlisin ki ben de öyleyim, bizim oranın insanının yapısı böyle.

Sana tavsiyem ilk adım olarak baba evine çok uzak ve çok yakın olmayan bir yerde ev tutup oraya yerleşmen olacak. Hem ofis olarak kullanıp hem de zamanla ev formuna soktuğunda kafalarında oluşturdukları tablo esnemeye başlayacaktır. Farklı bir şehre direkt taşınmak onlar için sıkıntı olacaktır. Ben de ilk adımı öyle atmıştım. Her gün aynı evde olunca her gün kavga etmek kaçınılmaz oluyordu. Burada mesele biraz da ayaklarının üzerinde durabildiğini göstermekten geçiyor. Bunun maddiyatla değil eyleme geçmekle ilgisi var.

İlk önce aynı semtte farklı bir yere taşın. Gönül koymaya başlarlarsa işimi yapamıyorum hem ofis hem ev olarak kullanıyorum falan dersin. Zaten bir süre sonra onlar da yokluğuna alışacaklardır ve ona göre pozisyon alırsın.

Her şeyden önemlisi de takmamayı öğren. 26 yaşına gelmişsin ama takmamayı öğrenememişsin. Baskı karşısında gardını düşürme aksine kaya gibi sağlam dur. Ben herkese şunu söylüyorum; beni dinlemiyorsun bu yüzden seni dinlemiyorum, he he deyip geçiyorum. Canını sıkma, akıllı adamsın, yolu yavaş yavaş yap maratona gerek yok.