Biraz içimi dökmek istiyorum ve sizlerden akıl almak istiyorum. Artık dayanamıyorum arkadaşlar. Ailemle hiçbir şekilde anlaşamıyorum. 26 yaşıma geldim tutsak hayatı yaşıyorum. Ben hayata hep pozitif bakan, kendine güvenen, ne kadar zor olursa olsun başarırım diyen biriyim. Ama ailem ne kadar motivasyonum var ise hepsini mahvediyor. Ailemden ayrılmaya çalışıyorum tehdit ediyorlar. Hiçbir yere gidemezsin diyorlar. Gidersen tansiyondan kalpten gideriz vs gibi cümleler kullanıyorlar. Ki babam benzer bir olay yaşadı sözünü dinlemediğim için. Yaşadığım şehirden çıkamazsın diyorlar. Babam psikolojik hasta anksiyete mevcut ama onun hayatı benim hayatımı mahfediyor. Kendi hayatımı kuracak yaşa geldim geçtim hâlâ çocuk muamelesi yapıyorlar.

Şimdi her aile için çocuğu küçüktür edebiyatı yapmayın. Bizimkiler işin aşırısına kaçıyor ve artık onlardan nefret etmeye başladım. Bir yere gitsem sürekli sorgulanıyorum kaç yaşıma gelmişim hayat motivemi mahfediyorlar vizyonları çok düşük. Artık dayanamıyorum hayata pozitif bakıyorum hayatımı mahfediyorlar.

Bu zamana kadar ailemden bana gram fayda dokunmadı bu yaşıma kadar kendi ayaklarım üzerinde durdum kendi arabamı kendim aldım şükür maddi durumum iyi ama psikolojim çok kötü mahfediyorlar beni. Akıl sağlığım yerinde değil farklı bir şehirde hayat kuracağım diyorum maddi değil manevi destek verseler başka bişey istemiyorum ama tüm motivasyonumu öldürüyorlar.

Lütfen yardım edin kafayı yemek üzereyim depresyona girdim ailem yüzünden hiçbişey yapamaz oldum. Onlar ailen üzme kırma gibi şeyler söylemeyin gerçekten artık ruhsal olarak çok kötüyüm bir yol arıyorum.