İşi Takıntı Haline Getirmek, İnsanlığını Unutmak

Başlık absürt ve komik oldu. Açıkcası kişisel olduğu kadar genel bir konu diye düşünüyorum özellikle bizim neslimizdeki bireylerin gelecek kaygısı yüzünden işi gücü çok fazla abartır hale geldik.

Kayda değer bir süredir izole yaşamama, bundan büyük ölçüde keyif almama rağmen bazı şeylerin anlamsızlaşması ile insanları özlediğimi farkettim.

Yeni insanlar tanımayı, mevcutta tanıdıklarım ile yüzyüze görüşebilmeyi, sosyal aktiviteleri vesaire.

Aslında hepsi mümkün, mevcutta iletişimde olduğum, sık sık görüşme konusu açtığımız insanlar var. Ama kafa birşeye sabitlendiğinden midir nedir, hep işle alakalı birşeyler yaparken buluyorum kendimi. Trajikomik yanı ise emeklerin karşılığını alamamak oluyor.

Hocam sadece şunu söyliyim iş öyle bir takıntı oldu ki sürekli arkadaşlarımla veya ailemle iş konuşmaktan sıkıldım bunun farkına ise bu konuyu okuyarak vardın

O gene iyiymiş hocam en azından iletişim var. Hocam geçen sene aynı evde annemle yemekten yemeğe görüşüyorduk, o da denk gelirse 😂😂 en son pcyi salona taşıdım mecbur.

Aynı durum bende de mevcut evde sıkılıp dışarı çıkıyorum kısa bir süre sonra tekrar eve geçesim geliyor :/

Ben şuan annemle de görüşemiyorum hocam ayrı evdeyim iş güçten

...

Çıraklık yapan şanslı kesim deli gibi çalışmaz, çabalamazsa başına neler geleceğini iyi biliyor. Katılıyorum size de, insan bir sorgulamıyor değil. Yani sadece sosyal hayat değil, ortalama 4 saat uyuyorum bem, benzer durumdaki arkadaşların da aynı veya benzer ortalamalarda olduğu kesin. Çok kötü şartlar bunlar aslında.

o kadar iş alamadım hiç... iyi tarafından bakmak gerekirse bol bol vaktim kalıyor kendime

Kendimize ayırdığımız vakitlerde işle alakalı şeyler varsa, o kısmı da işten sayabiliriz. Ben öyle hesaplıyorum yani. Ve kesinlikle işle alakalı birşeyler hep oluyor.