Başlık absürt ve komik oldu. Açıkcası kişisel olduğu kadar genel bir konu diye düşünüyorum özellikle bizim neslimizdeki bireylerin gelecek kaygısı yüzünden işi gücü çok fazla abartır hale geldik.

Kayda değer bir süredir izole yaşamama, bundan büyük ölçüde keyif almama rağmen bazı şeylerin anlamsızlaşması ile insanları özlediğimi farkettim.

Yeni insanlar tanımayı, mevcutta tanıdıklarım ile yüzyüze görüşebilmeyi, sosyal aktiviteleri vesaire.

Aslında hepsi mümkün, mevcutta iletişimde olduğum, sık sık görüşme konusu açtığımız insanlar var. Ama kafa birşeye sabitlendiğinden midir nedir, hep işle alakalı birşeyler yaparken buluyorum kendimi. Trajikomik yanı ise emeklerin karşılığını alamamak oluyor.