Yapılan En Kötü Şartlardaki iş...

Çok zor ve değişik işlerde çalıştım ama en zoru 2 sene önce çalıştığım kıraathane idi.


İşsizlikten yine iyice bunaldığım bir zamanda bir arkadaşım bizim mahallede kıraathane var gel günlük 50 liraya çalış dedi. Sigorta falan hak getire zaten.. Neyse en kötü iş, işsizlikten iyidir diyerek başladık. Sabah 9 Açılış, Gece 12 kapanış. Tüm gün ayakta çay dağıt, bardak yıka,yerleri temizle falan.. Evde kıraathaneden baya uzaktı. minibüsler gece 11 son seferdi.. gece 12'de yorgun argın işten çıkar üstüne 1 saat yol yürür anca eve varırdım.. Kızımda o zaman 3-4 aylık falandı, O işte 7 ay çalıştım ve kızımın büyüdüğünün farkına bile varamadım desem yeridir. Zira 8'de uyanır işe gider, Gece 1'de eve varırdım.

Hayat çok zor, Allah kimseyi başkasına muhtaç etmesin...

Bu konuda çok haklısınız hocam. Bir kızla arkadaşlarım 3-4 yıl konuşuyor kızı ailesinden istiyorlar fiziki iş yok diye vermiyorlar kız seviyorum diyor. Eee sonuç ? Ben aileme sırt çeviremem nerde sevgi ? Ben çok garip buluyorum 3-4 yıl konuş evlilik aşamasına gel ailesi vermedi diye ayrıl. Bence buna sevmek denmez

İnşaatta Çalışabilirsiniz.

Bir öğretmen evinde garson olarak çalıştım ve inanılmaz kötü bir deneyimdi. Günde 13 saat çalışma, iki dakika otursam laf yiyordum. Geceleri eve gelince ayaklarıma krem sürüp ağrı içinde uyuyordum. Uyumaktan çok bayılmak oluyor bu aslında. Haftada sözde 1 gün izin vardı ama aşırı yoğunluk olursa(ki her akşam aşırı yoğun) akşam yine çalışmaya çağırıyorlardı. Akşam yemeği vermiyorlardı hep cebimden karşılamak zorunda kalıyordum. İçtiğimiz sudan bile para alıyorlardı.

ailem verdiği maddi manevi desteği kesmiş, sevgilim benden ayrılmış, okulum bir yıl daha uzamıştı...Hastalık, para, aile zamanla her şeyle sınansamda o dönem hepsinin üst üste gelmesi bana çok ağır gelmişti. Dokunsan ağlayacak moddayken, ağır depresyondayken hayatı boyunca hiç çalışmamış ben birde çalışmak zorunda kalmıştım. O dönemde iş bulmam çok zordu aylık 700-800tl civarında bir parayla bir ajansta işe başladım. Gece gündüz çalışıyordum, gelen bir hafta çalışıp işten ayrılıyordu.. Haftaiçi haftasonu sağlıklı yada hasta olmam gram farketmiyordu.. Günün sonunda aldığım para ise temel yaşam masraflarıma bile yetmiyordu.. Neyse bir yıl bu şartlarda çalıştıktan ve ajansta kendimi kilit insan pozisyonuna getirdim sonra ciddi bir konuşma yaptım ve maddi olarak tüm şartlarımı iyi bir noktaya getirdim ama hala çok çalışıyordum ve o dönemde yaşadıklarımın acısını atlatamamıştım. Gelirim iyileştiği için terapiye başladım çünkü rahat nefes bile alamıyordum hep kalbim sıkışıyor ve sol kolum uyuşuyordu, terapilerden sonra yavaş yavaş toparlanmaya başladım.

Yaşadıklarımdan şunu çıkardım insan hayatının belli dönemlerinde dibe batar ve çıkar her şey aile, maddi sorunlar,sağlık bir şekilde geçiyor düzeliyor ama kalp kırgınlığı geçmiyor..Geriye dönüp bakıyorum 10 yılım geçmiş ve o insan beni dışarda görse yüzüme bakmadan umursamadan geçip gidecek biri.. Bunu da anladığımda hayat bu muydu, değmez dedim kendi kendime..

*Mesajımı alıntılamayın lütfen bundan hoşlanmıyorum, kafam rahatlasın diye öylesine yazdım. Okuma özürlünün biri kesin alıntılar birazdan

Orta okuldan sonra babam eve 2 adım diye Meslek lisesine vermiş beni, O dönemler Elekronik merakım cok olduğundan mı yoksa eve yakın diyemi yazdırdı tam bilmiyorum ama Allah babamdan rağzı olsun iyi ki böyle bir karar almış 17 yıldır kendi işimi mesleğimi yapıyorum. Pandemi bir çok işletmeyi vururken tam tersine telefon sektörüne ekstra bir can verdi. Eve kapanan bir çok insan bilgisayar tablet ve telefonlarını akın akın tamire getirmekte. Şu an için işlerim çok iyi 3 kredim var hepsini aksatmadan ödüyebiliyorum. Bazı arkadaşlar gibi bende evlilik hazırlıkları içerisindeyim.

Cidden yapılacak iş değil o, bi de dışarı çay servis varsa bardağını takip et siparişi takip et vs. Çalışanlara acıyorum, sağlıklı kafaya sahip birinin uzun süre dayanabileceği iş değil, zaten genelde kırık tipler oluyor, yada kafa sonradan gidiyor

Sağlıklı bir kafaya sahibim çok şükür Üniversite mezunuyum ve çalıştığım zamanda öyleydim. Ama işte işsizlik Bazan hayat sürprizlere gebe işte,mecbur kalıp çalışmak zorunda kalıyorsun. Ama sonradan kafa gittiği doğru, ayrıldıltan sonra kafamın yerine gelmesi 1-2 ay sürdü )

Sana demedim zaten hocam seninki mecburiyetten. Uzun süre çalışılırsa kafa gider diyorum,çok sakat iş