ailem verdiği maddi manevi desteği kesmiş, sevgilim benden ayrılmış, okulum bir yıl daha uzamıştı...Hastalık, para, aile zamanla her şeyle sınansamda o dönem hepsinin üst üste gelmesi bana çok ağır gelmişti. Dokunsan ağlayacak moddayken, ağır depresyondayken hayatı boyunca hiç çalışmamış ben birde çalışmak zorunda kalmıştım. O dönemde iş bulmam çok zordu aylık 700-800tl civarında bir parayla bir ajansta işe başladım. Gece gündüz çalışıyordum, gelen bir hafta çalışıp işten ayrılıyordu.. Haftaiçi haftasonu sağlıklı yada hasta olmam gram farketmiyordu.. Günün sonunda aldığım para ise temel yaşam masraflarıma bile yetmiyordu.. Neyse bir yıl bu şartlarda çalıştıktan ve ajansta kendimi kilit insan pozisyonuna getirdim sonra ciddi bir konuşma yaptım ve maddi olarak tüm şartlarımı iyi bir noktaya getirdim ama hala çok çalışıyordum ve o dönemde yaşadıklarımın acısını atlatamamıştım. Gelirim iyileştiği için terapiye başladım çünkü rahat nefes bile alamıyordum hep kalbim sıkışıyor ve sol kolum uyuşuyordu, terapilerden sonra yavaş yavaş toparlanmaya başladım.

Yaşadıklarımdan şunu çıkardım insan hayatının belli dönemlerinde dibe batar ve çıkar her şey aile, maddi sorunlar,sağlık bir şekilde geçiyor düzeliyor ama kalp kırgınlığı geçmiyor..Geriye dönüp bakıyorum 10 yılım geçmiş ve o insan beni dışarda görse yüzüme bakmadan umursamadan geçip gidecek biri.. Bunu da anladığımda hayat bu muydu, değmez dedim kendi kendime..

*Mesajımı alıntılamayın lütfen bundan hoşlanmıyorum, kafam rahatlasın diye öylesine yazdım. Okuma özürlünün biri kesin alıntılar birazdan