İntihar düşüncesini anlayabilmek...

Geç dönüş sağladım kusura bakmayın. Öncelikle çaresizlik ve umutsuzluk depresyonun en bilindik iki negatif duygu kaynağıdır ve kişinin pozitif düşünce hamlelerini kemirir durur. Bu iki parametreyi de geçmişten heybemize dolan "KEŞKE"lerimiz besler, sizin için bu okul tercihi... Geleceğe dair ise "BELİRSİZLİKLER" öbür yandan boğar... Ve her zaman geçmiş ve geleceği bugüne taşıyıp sizi negatif duygulara boğduran bu durumun hedefi ŞİMDİ'ye bir suikasttir ve size şimdiyi yaşatmamaya kodlanmış gibidir... Bir kısır döngü kurar bu tabloda hayatınıza, olumsuzluklara sizi odaklar, odaklandığınız olumsuzluklar dışında hiç birşeye ulaşmanıza izin vermez.

Bunlara izin vermeyen, şimdide değil de geçmiş ve gelecekte yaşatıp sahip olduğunuz güzellikleri saklayan bu şey aslında sizin bilişsel bazı yapılarınızdır. Yani sizden başkası asla değildir. Kızacaksınız belki ailenizin yaptığı hatayı yok saydığımı yada mevcut tabloda iş bulamamanın ne kadar ciddi bir konu olduğunu anlamadığımı düşünerek... Oysa anlıyorum ve onları asla küçümsemiyorum. Fakat bunlar sizin ŞU AN'da sahip olduğunuz güzellikleri kemiriyor ve buna izin vermeyerek siyah filmli bir camdan hayata bakmamanız gerektiğini söylüyorum sadece... Herşeyi toz pembe gösteren bir camdan da bakın demiyorum. Sadece şeffaf bir camdan bakabilirsiniz demeye çalışıyorum.

Birçok depresyon vakası gördüm alanda çalışan biri olarak. Hepsi benzer şekilde farklı hayatlarda sizin hissettiklerinize maruz kalıyor. Ancak terapi yani uzman desteği ile aşanlar da oldukça çok. Lütfen uzman desteği almaktan kendinizi mahrum bırakmayın. Bu tabloyu eğer 6 ay veya daha üzerinde yaşıyorsanız da muhakkak bir psikiyatrist ile her şeyden önce görüşmenizi tavsiye ederim. Evek her ne kadar hep olumsuz şeyler söyleseniz de cümlelerinizden belli ki güçlü birisiniz, yada daha doğru ifade ile güçlü yönleri olan birisiniz. Bu güçlü yönleriniz sizi intihar gibi şeylerden koruyor olabilir. Ancak sizden biraz önce söylediklerimi alıp götürmesine izin vermemek için uzman desteği tavsiyem lütfen ihmal etmeyin...

Yazıkların tipik depresyon belirtisi.
Elinde varolanları hiç hesaba katmadan sürekli yok olanları anlatıyorsun.
Elinde bir sürü beyaz varken sen sürekli hayatındaki karalardan bahsediyorsun.
Ve 2 lafından biri elinden tutacak, yardım edecek, seni destekleyecek biri beklentisi.

Tahsilini küçümsüyorsun ama bir tahsilin var.
Ailenin seni lisede yanlış yönlendirdiğini düşünüyorsun ama bir ailen var.
Sevgilinle nasıl evleneceğini düşünüyorsun ama bir sevgilin var.
Anlaşabileceğin bir insana aşık olmak ve karşılık görmek iş bulmaktan zor bir meseledir.
Bak benim de evlenebileceğim bir işim var ama bir sevgilim yok, çünkü ben artık aşık olamıyorum.

Düşünme şeklin hastalıklı bir hal almış.
Öncelikle bu hastalıklı halden kurtulmanın yolunu ara.
Depresyondasın ve ilgii şefkat bekliyorsun.
Kendin işin içinden çıkamıyorsun ve birilerinin elinden tutmasını bekliyorsun ilgi istiyorsun.
Hatta konunun başlığında intihar geçirerek özellikle ilgi çekmeye çalışıyorsun.

Sorun hayatında değil, sorun düşünme şeklinde.
Polis olmak istiyorsan oturursun KPSS çalışmaya başlarsın kardeşim.
Benim sonum ne olacak demezsin, oturursun çalışır sınava girersin bir sene olmazsa diğer sene olur iyi çalışırsan.
Sen denedin mi polis olmayı da torpilden adamının olmasından bahsediyorsun?
Sen 2 sene üst üste 85 puan aldın da torpilli adamları senin önüne mi aldılar?

Yani değerli kardeşim ben direk konuşurum.
Sen ağır bir depresyona girmek üzeresin.
Hayatın sadece siyah taraflarını görüyorsun, elinde hiç beyaz yok zannediyorsun.
Bu hayata annesiz babasız, yetiştirme yurdunda başlayıp, doğru düzgün hiç bir eğitimi olmadan bir yerlere gelen iş güç sahibi olan adamlar var.
Senin ailen var, eğitimin var, r10 kullanmayı biliyorsun ve hala şikayet ediyorsan hata sendedir.

Başkalarının hatalarına odaklanmayı bırak.
Senin hayatının bu halde olmasının sebebi ailenin sen yanlış liseye falan göndermesi değil.
Alkolik babasının her gün dövdüğü çalıştırıp parasını elinden aldığı bir adam olsaydın ailenin senin üzerinde negatif etkisi olduğunu tartışabilirdik.
Ama senin aile gibi bir ailen var. Doğru düzgün gibi bir sevgilin ilişkin var. Bir çok insanın eğitimi yokken senin uzaktan muzaktan bir eğitimin var.
Ve tüm bunlara rağmen elinde hiç bir şey yokmuş bitmişsin gibi şikayet ediyorsun.

Kendine gel.
Elindekilerin kıymetini bile.
Kendine yeni vasıflar kazandır.
Polis olmak istiyorum diyorsan sana lisede öğretilmeyen dersleri çalışmaya KPSS ye hazırlanmaya başla.
Eğer imkanın ve hevesin varsa yabancı dile ağırlık verip diplomanın denkliği olan bir batı ülkesine gitme yolunu araştır.
Bir çok gelişmiş ülke sağlık ve bakım alanında göçmen davet ediyor.

Bir kağıt al eline.
Hayatındaki pozitiz şeyleri ve negatif şeyleri teker teker yaz.
Sonra negatif şeyleri hayatından çıkarmak için neler yapabileceklerini yaz.
Ve bunları uygulamak için çalış.
Hepsinden önemlisi de bir psikoloğa gitme zamanın gelmiş.
Kendin başa çıkamıyorsun stres ile...

Eyvallah hocam biraz ağır yüklenmişsiniz ama haklı yönleriniz tabi ki var. Ama önceki mesajlarımda da belirttiğim gibi herkesin derdi kendisine büyük. Yani bir ailem yok diye, bir sevgilim yok diye değil olmasına rağmen karşılaştığım zorluklarla başa çıkamadığımı ve umutsuzluk içinde olduğumu ayrıca hatta burada yazamadığım özel durumlarımın da olduğunu belirttim. Psikoloğa gitmekten asla çekinmem, giderim de destek almak için fakat sizin gibi birkaç kişi daha bunlar sorun mu kardeşim diye bana yüklendi konu altında. Dediğim gibi birçok insan için komik gelebilir, sorundan bile saymayabilirsiniz. Ama herkesin hayatı farklı, hayata bakış açısı farklı. Kaldı ki, her gün forumda acaba Macbook mu alsam Msi mi alsam acaba Mercedes mi alsam BMW mi alsam diye konular görürken giripte sizinki de dert mi kardeşim arabası bile olmayan, her gün toplu taşımalarda sürünen insanlar var diyemiyor insan. Herkesin derdi farklı. Varlık içinde yokluk çekmekte vardır, evet bir aileye sahibim, bir ilişkiye sahibim ama içinde boğulduğum burada anlatamadığım çok farklı sorunlar da var. Özellikle yazı içerisinde de belirttiğim bilgisayar başında vakit geçirmekten iş kovalamaktan birçok hastalık sahibi olduğumu da yazmıştım. Onlarla boğuşuyorum şimdi. Doktor doktor geziyorum. Yani her şey aman sevgilim var aman ailem var ama ben yine de mutsuzum çünkü rahat battı gibi bir durum değil. Lütfen böyle algılamayın, başkalarının böyle algılamasını da sağlamayın. Yorumunuz biraz kırıcı, biraz haklı, biraz fazla eleştirel. Yine de teşekkürler vakit ayırdığınız için.