• 09-12-2020, 22:37:47
    #1
    Qui non proficit, deficit
    Merhaba değerli hocalarım,

    Hem sohbet, hemde bu durumu yaşayanlar neler yapıyor nasıl üstesinden geliyor biraz konuşmak istedim.

    Bir olay yaşandığında veya herhangi bir durum içinde yaşanabilecek en kötü ihtimal aklımdan çıkmıyor. Yani en kötü ne olursa o geliyor aklıma direkt...

    Sonrası malûm ne yediğim yemekten tat alıyorum, ne uyuduğum uykudan... Tavsiyelerinizi dinlemek isterim.

    Teşekkürler...
  • 09-12-2020, 22:38:51
    #2
    Üyeliği durduruldu
    Aynı durumu ben de yaşıyorum çözümünü hala bulamadım
  • 09-12-2020, 22:39:00
    #3
    Psikiyatriye giderseniz, söyledikleri sizi çok rahatlatıyor
  • 09-12-2020, 22:40:48
    #4
    Qui non proficit, deficit
    Berkayyildirim adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Psikiyatriye giderseniz, söyledikleri sizi çok rahatlatıyor
    Pandemi hafifken gidecektim okul derken, staj derken erteledik şimdi de pandemi arttı. Atalar boşuna dememiş yarına bırakma, bakarsın yarın olurda sen olmazsın diye
  • 09-12-2020, 22:41:41
    #5
    Eğer okumadıysanız The Secret Sır ve Alışkanlıkların Gücü kitaplarını öneririm. Bahsettiğiniz konu için güzel öneriler var.
  • 09-12-2020, 22:42:14
    #6
    En kötü ihtimali düşünmek iyidir.. Kötünün iyisi olduğunda yaşanılan mutluluk kadar güzel birşey yoktur. Hani derler ya insan kendini önce kötüye alıştırmalı. Zaten günümüzde iyi bakabileceğimiz birşey göremiyorm ben sokağa çıktığımda adım attığımda ancak sokak canlarına baktğımda iyi görebiliyorum hayatı o kadar..
  • 09-12-2020, 22:42:46
    #7
    Qui non proficit, deficit
    Ertan95 adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    Eğer okumadıysanız The Secret Sır ve Alışkanlıkların Gücü kitaplarını öneririm. Bahsettiğiniz konu için güzel öneriler var.
    Öneriniz için çok teşekkür ederim hocam, okumamıştım mutlaka okuyacağım
  • 09-12-2020, 22:44:02
    #8
    Qui non proficit, deficit
    Merve41 adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
    En kötü ihtimali düşünmek iyidir.. Kötünün iyisi olduğunda yaşanılan mutluluk kadar güzel birşey yoktur. Hani derler ya insan kendini önce kötüye alıştırmalı. Zaten günümüzde iyi bakabileceğimiz birşey göremiyorm ben sokağa çıktığımda adım attığımda ancak sokak canlarına baktğımda iyi görebiliyorum hayatı o kadar..
    Hocam haklısınız bende ilk zamanlar böyle teselli ediyordum kendimi fakat sonradan farkettim ki çok yıpratıyor böyle olmak. Yaşım 18 şimdiden kafadaki saçlar dökülüyor öyle anlatayım...
  • 09-12-2020, 22:46:50
    #9
    Keşke ben 18 olsaydım ah yaa ya tabı kı elınızde degıldır.. ama 18 yaş kadar güzel birşey yoktur.. Yaşınızın değerini bilin, ama güzel günler de olmayacak gibi görünüyor.. İç karartıcı ama maalesef böyle ben 86 doğumluyum ama annemden, ananemden dinlediğim kadarı ile 60'lar da 70'lerde, 80'lerde hiç böyle sarsıcı düşünceler, korkular yokmuş. Vardır mutlaka ama bu kadar hasar bırakmamıştır..