Siz Olsaydınız...

Bırakır giderim. Düzen kurunca onları da çağırırım, ABD vizesinde sorun yok.

Ben sana bir hikaye anlatayım mı kardeşim. 14 yıllık kız arkadaşım vardı. O kadar mutlu mesuttuk ki anlatamam sana. Ortaokul 1. sınıftan bu yana beraberdik. Neyse üniversiteler bitti hayat kaygısı sardı. Yurt dışında dil okuluna gitmek istedi. Tabiki dedim. Kanadaya, kendi ellerime uğurladım. 1 yıllık bir eğitimdi. Neyse eğitim bitti kız arkadaşım Türkiye'ye döndü. Evlilik hazırlıkları başladı. Bir gün oturup kahve içiyoruz, bir muhabbet başladı. Aşkım, kanada da ne kadar rahat yaşadığımı sen gördün. Garsonluk yaparak bile ev kiramı çıkarıyor, üstüne üstlük herşeye kolayca sahip olabildiğimi gördün. Mesela giderken samsung j7 ve 1000 dolar bir para ile gitti. Döndüğünde 15000dolar parası ve iphone x telefonu vardı. Mutluydu kanada da. Beraber gidip orada yaşayalım dedi. Bana çok mantıklı geldi. Bunu ailem ile paylaştım. Gidersem beni evlatlıktan reddeceklerini söylediler. Bunu kız arkadaşıma söyledim ve dedim ki bak seni seviyorum ama sevgi sevdiğinin hayatını mahvetmek değil, ona güzel bir gelecek sunmaktır dedim. Bak, lütfen sen git kanadaya ben gidemiyorum hayatını kur dedim. İlk başta gitmek istemedi ama ikna ettim. Sevdiğimi aile baskısı yüzünden ellerimle uğurladım. Şuan o orada evli ben türkiyede. O her yıl yeni bir yatırım yapıyor son 2 senedir. Ben bir ev aldım daha 9 yıl taksitini ödeyeceğim. Sen düşün.
Fırsatın varken kaçırma.

Git hocam.

Arkana bakmadan git. Tarağını tasını topla bas git.

Yaşda erken değil. Bak ileride pişman olursun şimdi de kafanı duvarlara vuruyorsun ve ihaleyi ailene çıkartıyorsun anlıyorum.

Vurguluyorum 18 yaşına basan her genç evden çekip gitmelidir, ailene sürekli yanında olarak destek olamazsın, gerçek hayat bu değil.

Hocam ben zaten 1.5 yıl yaşadım amerikada orada hala çevrem arkadaşlarım var. Tek sıkıntı aile arkada kalınca aşırı huzursuz olacam koyver gitsn diyemiyorum işte.

Şuan kararsızsın. Kararsızlık zaman kaybını yaratır, en kötü karar kararsızlıktan iyidir hocam.

Aileni ikna etmeye bak ben git desem bile vicdanın rahat etmeyecek, zor bir durum.

Hocam seninle aşağı yukarı aynı durumdayım.
Yaşım da senden fazla.
Çocuğum yok.
Şimdi bugün ailen sana sahip, peki sen onların yaşına gelince kime sahip olacaksın.
Aile önemli, aileye sahip çıkmak lazım.
Ama ileride sana kim sahip çıkacak.
Anladığım kadarı ile ailen bir hastalık sahibi ya da bakıma muhtac değil.
Can sıkıntısından seni göndermek istemiyorlar, çünkü çocukbir alışkanlıktır.
Çocuk bir arkadaştır. Yani biz aslında çocuk diye gelecekteki arkadaşlarımızı yaparız.
İlk 20-30 sene biz onlara bakarız. Sonra onlar ayakta durmaya başlayınca bize destek olur.
Destek olmasa da en azından arar sorar, konuşur, sohbet eder.
Bir gün annen baban teyzen amcan ölecek.
Hatta kuzenlerin arkadaşların falan da ölecek.
O zaman arayıp konuşabileceğin, sen hastalandın mı endişelenecek, doğum gününü kutlayacak sadece çocukların ve torunların kalacak.
Aileyi kırmamak lazım.
Ama insan 25'ten sonra ailesini düşündüğünden çok kendi ailesini kurup çocuklarını yetiştirmeyi önceliğine almalı.
Amerika'ya kendini kurtarmak olarak bakma ya da avustralya'ya.
Eğer sevgilin çocuk yapma taraftarı ise ve çocuk yapmaya aile kurmaya değer bir kız ise git.
Gidersen de gerekirse fazla mesai yap, gerekirse 2 işte çalış, ailene ayda 1000 dolar harca ki yalnız kalmasınlar ve yaşam standartları düşmesin.

anne baba kötüde olsa iyide rızasını almadan bir işe kalkışmayın ve pek çok kişininde söylediklerinde hem fikirim çalışmak isteyen her yerde çalışır en kötü türkiyede başka ilde olsanız en azından hafta sonu bile gider gelirsiniz

Ailenizi bırakmayın.
Ortak yolu bulmanızı tavsiye ederim,
ileride çok çok pişman olabilirsiniz fakat geç olabilir.
Burada da güzel şeyler yapabilirsiniz, yeter ki yapacağınız şeyleri iyi düşünün, doğru zamanda doğru hamleleri yapın.
Kolaylıklar

Türkiye'de çalışmak ile Amerika'da çalışmak arasında kıyas yapıp nasıl Türkiye'yi öneriyorsunuz?
Arkadaşım Work and Travel için gitti. haftalık kazancı 750-800 dolar civarındaydı. Hadi 600 dolar diyelim. Aylık 2400 dolar.
3 ay çalıştı ve hiç düşünmeden yedi içti, kıyafet hediye vs. aldı. Buraya geldiğinde cebinde 5200 doları vardı.
Kusura bakmayın ama asgari ücrette çalışan bir insan 3 ayda 5200 tl biriktirebiliyor mu ? Asgari ücret toplam bile 5200 yapmıyor.

Amerika'da Kanada'da yaşamak Türkiye'de şu anki şartlarda yaşamaktan 10 kat daha iyidir. Ben memleketimi, ülkemi çok seviyorum ve yurtdışı benim için güvensiz geliyor. Gitmeme sebebim o. Fakat yanımda orayı çok iyi tanıyan biri olsa ve birlikte yaşasak ya da bana yardımcı olsa birkaç yıl. Hiç düşünmeden giderim.

Aile konusuna gelince şöyle bir durum var:
- Sen aileni düşündün gitmedin, büyük işleri kaçırdın.
- Onlar seni düşünerek; git dedi mi ?
Bu olayda bir taraf düşünüyor ve bir taraf düşünmüyor.

Kimse de kusura bakmasın, anne o; rızası olmadan iş yapılmaz demesin. Anne ilk olarak çocuğunu, sonra kendini düşünür.
Ama burada bahaneler, söylenen sözler; ben çocuğumu düşünüyorum değil, ben kendimi düşünüyorum o yüzden gitme.
Hani gelip; bak şunun çocuğu gitmiş ölmüş, bu gitmiş hapse atmışlar gibi orasının tehlikeli olduğunu söylese ve o yüzden rızası olmasa eyvallah.
Ama gelip bize kim bakacak, biz burada ölücez kimse de farkında olmayacak vs. diyorsa orada "annelik" duygularını ben sorgularım.

Böylesine bir yorumu yapmamın sebebi de konuda her şeyi açık açık söylemeniz. Siz bu şekilde açık açık dile getirdiğiniz için ben de açıkça yorumumu dile getirdim.
Yoksa aile meseleleri özel meselelerdir benim haddime değil.

Tavsiyem ise, Amerika'da güzel bir hayat kuracağınıza inanıyorsanız ve şu an cebinizde yeterli tutar yoksa:
- gidin biraz para biriktirin. (bir yerlerde çalışarak).
- sonra ailenizin karşısına geçin. Ben amerikaya gidiyorum, sizi de tek bırakmak istemiyorum. Bana birisini bulun ona aylık maaş vereyim; sabahtan gece yatana kadar size o baksın.
kabul etmezseniz de kendi başınızda ölün gidin. ben sizi düşünüyorum ama siz tamam demiyorsanız; siz kendinizi düşünmüyorsunuz.

Bunu diyin. Eğer buna rağmen kabul etmiyorlarsa ben bir art niyet ararım açıkçası.


Hayırlı günler.