Hocam seninle aşağı yukarı aynı durumdayım.
Yaşım da senden fazla.
Çocuğum yok.
Şimdi bugün ailen sana sahip, peki sen onların yaşına gelince kime sahip olacaksın.
Aile önemli, aileye sahip çıkmak lazım.
Ama ileride sana kim sahip çıkacak.
Anladığım kadarı ile ailen bir hastalık sahibi ya da bakıma muhtac değil.
Can sıkıntısından seni göndermek istemiyorlar, çünkü çocukbir alışkanlıktır.
Çocuk bir arkadaştır. Yani biz aslında çocuk diye gelecekteki arkadaşlarımızı yaparız.
İlk 20-30 sene biz onlara bakarız. Sonra onlar ayakta durmaya başlayınca bize destek olur.
Destek olmasa da en azından arar sorar, konuşur, sohbet eder.
Bir gün annen baban teyzen amcan ölecek.
Hatta kuzenlerin arkadaşların falan da ölecek.
O zaman arayıp konuşabileceğin, sen hastalandın mı endişelenecek, doğum gününü kutlayacak sadece çocukların ve torunların kalacak.
Aileyi kırmamak lazım.
Ama insan 25'ten sonra ailesini düşündüğünden çok kendi ailesini kurup çocuklarını yetiştirmeyi önceliğine almalı.
Amerika'ya kendini kurtarmak olarak bakma ya da avustralya'ya.
Eğer sevgilin çocuk yapma taraftarı ise ve çocuk yapmaya aile kurmaya değer bir kız ise git.
Gidersen de gerekirse fazla mesai yap, gerekirse 2 işte çalış, ailene ayda 1000 dolar harca ki yalnız kalmasınlar ve yaşam standartları düşmesin.