Çocuğu olanlar için tavsiyeler alabilir miyiz?

1- Düzenli spor yapsın.
2- Ana dili gibi İngilizce öğrensin.
3- Kitap okusun.

8 yaşında bir erkek çocuk babası olarak naçizane tavsiyelerim şunlar;
Televizyondan, tabletten, telefondan ve bilgisayardan mümkün olduğunca uzak tutun. ( biz yapabildik mi hayır, ama belli bir yaştan önce gerçekten de sakıncalı. Ruhsal ve nörolojik gelişimi olumsuz etkilediği kanıtlanmış bir durum.)

Çocuk biyolojik olarak bizim genlerimizi taşısa bile içinde bizimle hiç irtibatı olmayan bir ruh taşıyor. Bunu mutlaka gözönünde bulundurun. Fiziki olarak bize çok benziyor olabilir hatta huy olarakta ama sonuç olarak karşımızdaki bizden bağımsız ruh taşıyan yep yeni bir insan. Bunu yazıyorum çünkü; elimizde olmadan onları kendimize benzetmeye çalışıyoruz. Yönlendirmelerinizi, eğitiminizi tamamen çocuğun ruh haline ve kapasitesine göre belirleyin.

Bahsettiğiniz konular güzel. Deneme yanılma yöndetimi ile en doğru tercihleri yapın. Çünkü her çocuk, müzik, spor yada sanat dallarından birine ilgi duymayabilir. Zaten zamanla bunları göreceksiniz. Ve kesinlikle şu yaklaşımdan uzak durun; Aman çocuğum ilerde para etmeyecek işlerle ve mesleklerle uğraşmasın. Bu iş para etmez, şu işin saygınlığı yok. Çocuğunuza vicdan, hak-hukuk ve kul hakkı (insan hakları) bunları aşılayın bizzat örnek olarak ve ilgi duyduğu alanlarda destekleyin. Bırakın neyi seviyorsa yani hangi alanda başarılı oluyorsa o alanada yürüsün.

Son olarak mutlaka çocuğunuzun göreceği bir yerde kitaplık oluşturun. Onun yanında kitap okuyun (Ona okuyun demiyorum, Onun göreceği şekilde okuyun.) Zamanla kitaplara ilgi duyacaktır ve bu ilgi zamanla Onun kişiliğini olumlu yönde geliştireccektir.

ben de konuya müsait zamanda detaylıca bakayım. aynı yaşlarda 2 tanecikde benim var

Merhaba,
Bir baba ve ömrünün uzun zamanını çocukların eğitimine katkıda bulunmak için harcayan bir birey uzun uzun yazmak isterdim ancak özet geçeyim;

Önce öğrenmeyi ve insan olmayı öğretelim,
Sevgi, Şefkat ve Merhameti öğretelim gerisini çocuklar hallediyorlar.

Mutlu bir çocuğun başaramayacağı,
Öğrenmeyi bilen bir bireyin öğrenemeyeceği hiç bir meziyet yoktur.

Bunun dışında, kitap oku demeyelim mesela, birlikte kitap okumaya teşvik edelim ve okuyalım...

İlaveten tabletten, bilgisayardan uzak tutun eski zaman insanlarının önerisidir, biz öğrenmeyi ve insan olmayı öğretirsek çocuk faydalı mı zararlı mı tahlil edebilecektir. Tablet/PC yasak olunca cazip geliyor çocuklara...

Allah Sağlıklı Uzun Ömürler versin ,

Selamlar

günümüz çocuklarından tabletmiş bilgisayarmış internetmiş vb teknolojileri saklayamazsınız öncelikle birey olarak davranmalısınız tabi çocuk olduğunuda unutmamalı ancak özgüveni cesareti ahlakı sevgiyi güveni yaşayarak kendi iradesi ile alacak siz sadece zorluklarda destek olacaksınızdır. egitim bana göre herzaman aile içindedir çocuklar her hareketinizi düşüncenizi söylemlerinizi yaptıklarınızı mutlaka deneyecektir iyi yada kötü ayrımını yapmadan bilmeden
bana göre doğayı bilmeli toprağı bilmeli hayvanları bilmeli, çocukların küçük yaşlarda hayalleri müthiştir hayal etmek , istemek araştırmak başarısızlıklara karşı ailenin verecegi tepki gösterecegi destek saygı çocugun güçlü bir birey olmasında mutlaka etki gösterecektir.
çocuklar at degildir yarışacak, çocukluğunu doyasıya yaşayabilmeli , kurallar olmalı elbet , yabancı dil mutlaka önemli ancak ailede bu konuda bilgisi olan yoksa ezberden başka bir halta yaramıyacaktır.
( fransızca, italyanca , ispanyolca , ) müzik vb aktivitelerde destek vermez ise aile çocuk bunu kendisi için degil ailesi istedigi için yapması gerektigine karar verecektir. denemesine izin verin o sevdigi şeyi zaten size hissettirecektir.
çoğumuz seçimlerimizi malesef hep aile ve toplum baskısı ile oluşturmadıkmı?
sen yapamazsın, ne yapacaksın falanca olupda bak falancaya filanca oldu negüzel sende öyle ol
evladım yapma bak bana ben nekadar uğraştımsa olmadı sende yanma
o kız, oğlan, olmaz evladım başkasını bulursun bırak
napıcan yurdışına gidip ecnebilerin yanında ne ögreneceksin
adam gibi bir meslek seç evladım
o olma bu olma bunu yapma şunu alma onu içme bunu yeme
aralarda doğrular mutlaka vardır tecrübeye dayalı ancak bilinmeliki egitim hergün degişmekte dünyanın saniyesi saniyesine bile uymazken
hep duymadınızmı ? falancanın sıpasınabak şöyle böyle bizimki ?
yada ay kardeş filancanın çocukları falanları bile yemezken biz bunu felanlarla besledik yok yine hastalanıyor yine şöyle

doğru yada yanlış bu devirde herşey kolay gibi gözüksede dahada zor etkenler farklı erişimler bilgiye ulaşım iyilik kötülük güven
nacizhane tavsiyem çocuk çocukluğunu yaşamalı ama doğadan toprakdan uzakda kalmamalı beton bloklar arasına sıkışık , affetmeyi , sevmeyi, güvenmeyi, araştırmayı, başarı ve başarısızlığıda tanımalı
gülmeyi bilmeli elbette ağlamayıda , çocuk yaşadığı toprağa istediğinde bişey ekebilmeli , istediğinde koparıp yemeli olup olmadığını ögrenebilmeli
aslında bir baba olarak şunu net söyleyebilirim; ben çocuğumla çocuk kalmayı seviyorum ama yeri geldiğinde bir birey gibi davranıp fikrini almayı kararına saygı duymayıda çocukluğumda kalan eksik hayallerimi yapmayı, unutuduğumu sandığım birçok seyi onunla yeniden aynı heyecanla yaşamayıda hala çocuk gibi onunla bereber ögreniyorum
Eskilerin dedigi gibi Su yolunu bulacaktır

Çocuğun aklı ermeye başladığında her insana güvenmemesi gerektiğini ve her ne olursa olsun size gönül rahatlığı ile anlatmasını aşılamanız çok önemli. Onun haricinde çocuğa belli kurallar konulması (her yaş için farklı) kurallar koymakta fayda var.
Tüm çocuk sahiplerinin en çok karşılaştığı sorun ise inatçılıktır. Örneğin parka gittiğinizde onu parktan eve götüremezsiniz. Hadi eve gidiyoruz yerine çocuğa seçene sunun örneğin:
Eve şimdi mi gidelim? Yoksa 3 defa sallandıktan sonra mı?
Çorbana ekmek doğrayıp mı yediriyim? Yoksa sade mi yersin?

Benim de 2 çocuğum var. Biri 7 yaşında, diğeri 1 yaşında. Tüm yorumları okudum ve en azından bir kaç kişinin daha kısmet benim gibi düşündüğüne sevindim. Bilhassa bu tablet, telefon meselesinde. Çok erken yaşlarda ve çok aşırı olmak kaydıyla kesinlikle sakıncalı olduğuna inanıyorum. Zaten benim inanmamla da değil, bilimsel olarak hem nörolojik hem de psikolojik zararları ortaya konmuş durumda ancak bizden önceki neslin bizim için çok yanlış olduğunu düşündüğü ama bizim mutlu olduğumuz şeyler yok muydu? Her dönemin farklı bir dinamiği var. Evet biz çocukken sokaklarda oynadık, top oynadık, ip atladık v.s. ve şimdinin çocukları özellikle de büyük şehirlerde bu imkanlara ya sahip değiller ya da sahip olanların bir kısmı da anne babaları tarafından, çevreden gelecek sapıklık ve cinayet boyutundaki zararlardan ötürü sokaklara bırakılmıyorlar, bırakılamıyorlar. Bu konuyu da belki abartıyoruz ama ya abartmıyorsak. Doğal olarak çocuklar sürekli evdeler ve psikolojisi ne kadar sağlam olursa olsun bir anne ya da babanın çocukla 7/24 ilgilenmesi çok mümkün görünmüyor benim için. Kaldı ki ben o kadar sağlıklı da bulmuyorum.
Şunu demek istiyorum ki bir kısmımız çocukların eline tabletleri çocukları başımızdan atmak için veriyoruz. Bu bir gerçek ama bu hayatın bir gerçeği. Herkesin dinlenmeye, kafa dinlemeye de ihtiyacı var ve dönemin dinamiği de bu şekilde. Ha tabi hiç çocuk sahibi olmamak da bir alternatif ama ben kendi adıma konuşacak olursam; sahip olduğum 2 sağlıklı çocuğum için binlerce kez şükrediyorum. Kızım çok küçük 7/24 ilgileniyoruz onunla ama oğlum okul günleri ortalama 1.5 saatini, haftasonları da abartmamak kaydıyla dilediği kadar zamanını tableti ile geçiriyor. Belli bir süre sonra kendiliğinden sıkılıp bırakıyor zaten. Şunu çağırsanıza, bilmem kimler gelse de Tolga yla oynasak falan diyor. Bizim çocukluğumuzdaki kadar sosyal değiller pratikte ama istedikleri zaman da olabiliyorlar. Sonuçta hiç bir şey olmasa zaten okul diye bir yer var sosyalleştikleri.
Kısacası anne babasıyla yeteri kadar vakit geçiren okul çağındaki bir çocuğun, telefonla oynamasında ve yaşına uygun youtube videoları seyretmesinde kendi adıma bir sakınca görmüyorum. Özellikle akademik anlamda ve sosyal olarak ciddi boyutta etkilenmiyorsa hiç görmüyorum ve ebeveynlere nefes alacak bir zamanın gerekliliğine de inanıyorum. Tamamen uzak tutmak mümkün değil mi peki tabi ki mümkün ama bizim dönemimizdeki gibi değil, zorlama bir program yaparak ve o programı aksatmaksızın uygulayarak mümkün. Çocuğu sürekli eğlemek durumundayız. Sürekli bir aktivite üretmek v.s. ve bence bu her iki taraf için de can sıkıcı bir durum.
Her şeyin anın gerekliliklerine göre dozajında yaşanması gerektiğini düşünüyorum ben.
Eğitim olayına gelince de çocuklara merhamet öğretmeye çalışmak konusundan bahseden arkadaşlara katılıyorum. Mümkün mü emin değilim ama en azından deneyebiliriz.
Öğretim konusuna gelince de; yabancı dil eğitimi konusunda ne zaman başlanması gerektiği konusunda profesyonel bir fikrim olmamakla birlikte, ortaokul dönemi ideal gibi geliyor. İngilizce bilmesi hayatını çok kolaylaştıracak, ek bir dil bilmesi koluna altın bilezik takacak bir özellik ancak bazı kişilerin gerçekten de yabancı dillere yetenekleri ya da ilgileri olmayabiliyor. Bu durumda da fazla zorlamamak lazım. Çocuğun yeteneklerini ve ilgi alanlarını keşfetmeye çalışmak ve o konuda desteklemek belirli kalıplara bağlı kalmaktan daha iyi olacaktır diye düşünüyorum.
Bilindik bir hikayeden bahsedecek olursak; John Lennon a sormuşlar "Büyüyünce ne olmak istiyorsun?" diye. "Mutlu olmak istiyorum" demiş. "Sen soruyu anlamadın" demişler. "Ben soruyu gayet iyi anladım da siz beni anlamadınız" diye yanıt vermiş. Sonuçta gerçekten hepsi boş. Hangisiyle mutlu olacaksa onu yapması konusunda desteklemek ama desteklerken de karşılaştığı zorlukların bir kısmıyla kendi kendine başa çıkmaya çalışmasına sevketmek gerekiyor ki az da olsa zorluklarla kazandığı şeyin kıymeti daha büyük olacaktır.

Yetenegi neyse onu ogrensin

18 yaşında babamın beni küçüklükten serbest bırakmasından ve şu anda kendi kafama(kendi düşüncelerime) göre yaşadığımdan yazıyorum.Şöyle söyliyeyim büyük konuşmıyayım ortalama en az, 28-30 yaşlarında evlenmeyi/çocuk sahibi olmayı düşünüyorum.Çocuk yapmadan öncede kafamda oluşmuş rakam kadar birikmişimin olmasıda önemli.Şu anda bile başladım diyebilirim bu birikmişe.
Çocuğumun gelişimini tamamen ben yönlendirmeyi hayal ettiğimi söyleyebilirim.İlgi alanlarını daha 2-3 yaşlarında iken yönlendirmeyi düşünüyorum.Bilgisayar öğretmeyi kodlama öğretmeyi matematiği sevdirmeyi,sıfırdan üretmeyi aşılamayı istiyorum ki bundan zevk alsın.Tabikide ekstra gitar piyano resim sporada ilgili olmasını ,ayrıca sosyal bir yaşamın içinde yetişmesini istiyorum benim gibi utangaç sessiz olmasın
Söyleyeceklerim bu kadar hocam siz tabi benden yaşça daha büyük ve yaşanmışlıklarınız daha çok olabilir, saygısızlığım olmuşsa kusura bakmayın iyi aksamlar.