Bir kaç gün içerisinde intihar etmeyi düşünüyorum

Senin sorunun gururdan başka bir şey değil dostum, yaşın kaç söylememişsin ama 'ehtiyar' olmadığın belli.. Bak bu konuda kendimi biraz anlatmıştım, belki senden beter durumlara da düştüm, ama sonuna kadar oku ve benim nasıl batışlardan kurtulduğumu gör.

Yapman gereken 2 şey var. Birincisi tek celsede o ilişkiyi bitirmek ve nefes almak, ki gurur yapacağın hayal satacağın birisi olmasın. Ya da gururu bırakıp yalansız dolansız her şeyini onunla paylaş ve her şeye rağmen senle birlikte yürüyüp yürümeyeceğinden, maddi manevi sorunlarını çözmende yardımcı olup olmayacağından emin olmak.
Bunların her ikisi de seni kurtarır.
Borçların olabilir, işsiz olabilirsin, cebinde bir sigara parası bile olmayabilir. Ama bir parkta oturup kuşların cıvıltısını duymak, çocukların gülen yüzlerini görmek sana yaşamın ne güzel bir şey olduğunu her zaman hatırlatacaktır..
İş bulmak okadar zor değil, asgari ücretle 3 çocuklu aile geçindiren koca yürekli babalar varken senin kendini kurtarman ne kadar zor olabilir ki?

Kardeşim İzmir'de misin şuanda ?

Annen baban hayatta mı? Hayatta ise bir kadının hayatı boyunca yaşayabileceği en kötü şeyi, evlat acısını yaşatacaksın.Böyle bir hakkın yok kardeşim, 10 dakika bile olsa kuran oku, dua et.

Hayatta gerçekçi bir şeyleri paylaşabileceğim bir dostum yok. O sebeple buraya yazıyorum. Senelerdir internet üzerinden abuk subuk işlerle uğraştım ve bir iş tecrübem yok. Şuan hiç bir şekilde kazanç da elde edemiyorum. Sevgilim var öğretmen. Bana deli gibi aşık. Ben ise işletme lisans mezunu, bir baltaya sap olamayan, vasıfsız biriyim. 2-3 Aydır internet üzerinden iş başvurusu yapıyorum fakat hiç bir dönüş alamadım. Gecemi gündüzüme katmaya hazırım ama iş bulamıyorum. Eşimin öğretmen olması ve benim vasıfsız bir insan konumunda olmam beni son zamanlar çok rahatsız ediyor. Bu sebeple bir kaç gün içerisinde hayatıma son vermeyi planlıyorum. Evet psikolojik olarak iyi değilim fakat bulunduğum durum beni bu hale getirdi. Acaba son bir çıkış yolum olur mu? Tavsiyeniz var mı diye bir de buraya yazmak istedim. Daha önce forumda böyle benzer konular olmuştu ve insan nasıl böyle bir duruma düşebilir diye düşünüp, akıl erdiremiyordum. Fakat şuanki bulunduğum durumda tek çıkış yolum bu görünüyor. Bu dünyada kimseye faydalı olamayacaksam yaşamamın da bir anlamı yok diye düşünüyorum. Bu şekilde kendim de acı çekiyorum. Son günler durmadan ağlıyorum açıkçası. İntiharın ardından beni tek düşündüren ise ailem. Onlara da yurt dışına gideceğimi bir süre iletişim kuramayabiliriz demeyi planlıyorum.

Bu konuyu açtıktan bir kaç gün sonra bir daha online olmadığımı farkederseniz bilin ki aranızdan ayrılmışımdır.

Yazdıklarınıza ithafen şunları da ekleme gereği duydum.

Ben en aşağıdan girmedim hayata. Param vardı. kazanıyordum. Arabam vardı vs. Fakat zamanla işler ters gitmeye başladı. Sıfırdan en alttan başlaması kolay. Fakat en yukarıdan aşağıya doğru düşmek ve ordan çıkmak sanıldığı kadar kolay değil. Ve çıkamıyorum.

1-2 Ay içerisinde sigortamı başlatamazsam eş durumu da yapamayacağım eşimle gelecek yıl için. Haliyle benim hayatım hepten zaten orada bitecek. Makale işi bana sigorta getirmeyecek. Onu da düşündüm. Bir de bir süredir hep cepten kredi kartından yedim yokluktan. 8-10 Bin tl borcum birikti. Kimseden borç şsteyebilecek bir yapım da yok. En sevdiğim arkadaşımdan bile 10 tl isteyemem. Aç yatarım açlıktan ölürüm ama o duruma düşmem. İş bulamıyorum. İnanırmısınız tuvalet kağıdı alamadım bugün kipaya uğradığımda. Burada acıtasyon yapma peşinde değilim ama bir şeyler çok üzerime geliyor ve dayanamıyorum.