Yazdıklarınıza ithafen şunları da ekleme gereği duydum.
Ben en aşağıdan girmedim hayata. Param vardı. kazanıyordum. Arabam vardı vs. Fakat zamanla işler ters gitmeye başladı. Sıfırdan en alttan başlaması kolay. Fakat en yukarıdan aşağıya doğru düşmek ve ordan çıkmak sanıldığı kadar kolay değil. Ve çıkamıyorum.
1-2 Ay içerisinde sigortamı başlatamazsam eş durumu da yapamayacağım eşimle gelecek yıl için. Haliyle benim hayatım hepten zaten orada bitecek. Makale işi bana sigorta getirmeyecek. Onu da düşündüm. Bir de bir süredir hep cepten kredi kartından yedim yokluktan. 8-10 Bin tl borcum birikti. Kimseden borç şsteyebilecek bir yapım da yok. En sevdiğim arkadaşımdan bile 10 tl isteyemem. Aç yatarım açlıktan ölürüm ama o duruma düşmem. İş bulamıyorum. İnanırmısınız tuvalet kağıdı alamadım bugün kipaya uğradığımda. Burada acıtasyon yapma peşinde değilim ama bir şeyler çok üzerime geliyor ve dayanamıyorum.
Tepeden düşüp yarışa devam etmek iyidir Efor sarfettirir. Çok defa bunu yaşadım. Bu bana yakın hissettiğim insanları tanıttı, yine haraketliyim, yine yakın hissettiğim insanlar var ama önceki yakın hissettiklerim yok. Müsait olsam şuraya neleri kaybederek ve nelerden vazgeçerek hayata tutunduğumu anlatsam, benim için yakarsınız.
Ummadığın taş baş yarar dedikleri çok doğru, geçen sene şantiyeye 19 yaşında yeğenimi götürdüm, sanayi işinde hiç çalışmadığı gibi, babasının büfesinden başka yerde de çalışmamıştı. Adam 6 ay içinde havalandırma işini çözüp kendi ekibini kurdu.
Yine söylüyorum siz önce kendinize inanmayı denemelisiniz