Hayatta gerçekçi bir şeyleri paylaşabileceğim bir dostum yok. O sebeple buraya yazıyorum. Senelerdir internet üzerinden abuk subuk işlerle uğraştım ve bir iş tecrübem yok. Şuan hiç bir şekilde kazanç da elde edemiyorum. Sevgilim var öğretmen. Bana deli gibi aşık. Ben ise işletme lisans mezunu, bir baltaya sap olamayan, vasıfsız biriyim. 2-3 Aydır internet üzerinden iş başvurusu yapıyorum fakat hiç bir dönüş alamadım. Gecemi gündüzüme katmaya hazırım ama iş bulamıyorum. Eşimin öğretmen olması ve benim vasıfsız bir insan konumunda olmam beni son zamanlar çok rahatsız ediyor. Bu sebeple bir kaç gün içerisinde hayatıma son vermeyi planlıyorum. Evet psikolojik olarak iyi değilim fakat bulunduğum durum beni bu hale getirdi. Acaba son bir çıkış yolum olur mu? Tavsiyeniz var mı diye bir de buraya yazmak istedim. Daha önce forumda böyle benzer konular olmuştu ve insan nasıl böyle bir duruma düşebilir diye düşünüp, akıl erdiremiyordum. Fakat şuanki bulunduğum durumda tek çıkış yolum bu görünüyor. Bu dünyada kimseye faydalı olamayacaksam yaşamamın da bir anlamı yok diye düşünüyorum. Bu şekilde kendim de acı çekiyorum. Son günler durmadan ağlıyorum açıkçası. İntiharın ardından beni tek düşündüren ise ailem. Onlara da yurt dışına gideceğimi bir süre iletişim kuramayabiliriz demeyi planlıyorum.
Bu konuyu açtıktan bir kaç gün sonra bir daha online olmadığımı farkederseniz bilin ki aranızdan ayrılmışımdır.
Şimdi sana diğer arkadaşlar gibi öğüt vermeyeceğim, direk sana gerçekleri anlatacağım.
İşim gereği intihar etmiş, etmeye tesebbüş etmiş olan 10larca farklı insan gördüm. Kimisi ölmüş, kimisi yaralı, kimisi ise psikolojik olarak çökmüş kişilerdi.
Öncelikle sen öldükten sonra sana bir şey olmayacak ancak geride kalan insanların hayatlarını bitirecek, karartacak ve bir çıkmaza sokacaksın bu kesin.!
Buna ek olarak; İntihar ettikten sonra seni ilk gören ki muhtemel olarak eşin; korkudan ne yapacağını bilemeyecek, kendine zarar verebilecek ya da kendisini suçlu hissedebilecek. Bir daha belki çalışamayacak, belki tıbbi yardım alacak belki de akli dengesi bozulacak ???
Herşeyden önce intihar etmiş (ilaç içmiş) ve sonrasında koşarak bize başvuran (acile) hastalarımız da oldu. Yani çok çabuk pişmanlık duyulabilen bir işlem bu intihar dedikleri.. Bu dünyanın öbür tarafıda var. Öyle intihar edip hastaneye koşmak da yetmiyor, bazı ilaçlar adamın tüm vitallerini bozuyor ve sonrasında maalesef kayıplar olabiliyor.
Ben intihar edenlere değil de bu kişinin yakınlarına çok fazla üzülüyorum. Ölüm haberi yakınlarına verilirken, o kırmızı alandan kefenle ceset çıktığı zaman yakınlarının psikolojisi nasıl olacak bir düşün bakalım? Bunlar gerçekler.. Yaşanacaklar..