Ölümden Sonraki Sonsuzluk Beni Korkutuyor

Gerçekten ilk önce girmek için uğraşmalısın sonuçta istediğin herşey önünde sıkılma duyguna çözüm bulacagına eminim.

Sıkıntı yalnızca dünya hayatı için yaratılmış bir duygudur.Cennette sıkıntı diye birşey olmayacağından istesen de sıkıntı eyleminde bulunamayacaksın , umarım açıklayıcı olmuştur

Cennet ve cehennem insanların hayal bile edemeyeceği biryermiş. Cehenneme gidince ateşler içerisinde yanacağız gibi düşünürüz hep ama öyle değil bu sadece bir benzetme, günahlarımızın cezalarını hayal bile edemeyeceğiz şekilde çekeceğiz.
Cennette aynı, biz insanların hayal bile edemeyeceği güzellikte. Oyüzden fazla düşünmemeye çalışın hocam sonu yok çünkü

benim en çok korktuğum şey şimdi bir yerimiz yansa canımız acıyor ya saçımıza başımıza dişimize gözümüz gibi bakıyoruz.

öldükten sonra böyle vücudumuz herhangi bir hayvan ölüsü gibi kurtlanacak kemik haline gelicek felan bu gerçeklik beni ürtkütüyor

ölüm kötü birşey malesef yani sonsuzluk falan felan ölümle ilgili herşey her bir detay kötü.

Cennete gideceğin ne malum ? Izdırap çekmek mi daha iyi, can sıkıntısı mı birde böyle düşün.

Orda nefis yoktur ve doğal olarak acı, keder, sıkıntı, hüzün yoktur.

Sana 1 milyon yıl ömür verseler bütün kainatı gezerek bitiremezsin.

Birde şunu düşün en hayran olduğun insanlar alimler tabi müslüman olanlar, orada cennette.
Fatih Sultan Mehmet'ler, Said Nursi'ler, Hz.Ömer'ler, Hz. İbrahimler... Onların yanında bin yıl olmak sıkıntı unutturur

Sıkıntı yok...Parti Yeni başlıyor. ..
Orda da farklı bir beyin olur.... sıkıntı yok yani... nasip olsun oradan bir parça da varsın sıkılalim

Tepetaklak yazıyorum...
Yoldayım...

Mevlana hazretleri ölümden çok bahsetmiştir; ölüm günüm, düğün günümdür.

Alıntı:

Mevlana’nın ölüm konusundaki ilk tespiti, ‘sıradan insan’ın ölümü yanlış anladığı yönündedir. Ona göre ölüm korkutucu bir şey değildir. Ölümden korkmak aslında kişinin kendisinden korkması demektir. Zira, herkesin ölümü ‘kendisi’ gibidir ve ölüm, kişinin dünyadaki yaşantısı ile orantılı olacaktır. Bir benzetme yapmak gerekirse, der Mevlana, ölüm bir ayna gibidir ve ona bakıldığında o, kişinin herkes tarafından görülebilen yüzünü değil, kişinin gerçek karakterini yansıtır. Eğer güzelsek –veya Mevlana’nın sözleri ile; “…eğer bir ‘Türk kızı gibi’ isek…”-, bu güzellik aynada oluşacak ve ayna bunu yansıtacak, fakat eğer ‘kara’ isek ayna da kara olacaktır.

Mevlana’ya göre ‘yokluk’ anlamına gelen bir ölüm yoktur. Ona göre ölüm ve hayat aynıdır. Aslında hepimiz bir ‘varlık denizi’ içinde yüzmekteyiz ve ölüm sadece, bir varlık aleminden diğer bir varlık alemine intikal sürecidir.

O, ölümü bir mihenk taşı olarak görür ve ölüm olmayan bir dünya, gerçek altınla sahte altının ayırt edilmesinin mümkün olmadığı bir çarşı gibidir. Mevlana ölümü cevizin kabuğunun kırılmasına benzetir ve “Eğer içini tam olarak doldurmuşsa, bir ceviz kırılmaktan neden korksun ki?” der.

Mevlana’ya göre ölüm bu dünya hayatına değer katan bir şeydir. Ölümü unutanlara hayret ederek şöyle der; “Ölüm sürekli olarak ve her an ‘sana geliyorum’ diye bağırır. Davuluna derisi yırtılırcasına kuvvetle vurur, fakat sağır insan bu ikazları ve uyarı seslerini ya hiç işitmez veya işitmiyormuş gibi yapar.

---------------------

Taş olarak ölmüştüm, bitki oldum.
Bitki olarak öldüm ve hayvan oldum.
Hayvan olarak öldüm, o zaman insan oldum.
Öyleyse ölümden korkmak niye?
Hiçbir sefer kötüye dönüştüğüm,
Ya da alçaldığım görüldü mü?
Bir gün insan olarak ölüp,
ışıktan bir yaratık,
rüyaların meleği olacağım.
Fakat yolum devam edecek,
Allah’tan başka her şey kaybolacak.
Hiç kimsenin görüp duymadığı bir şey olacağım.
Yıldızların üstünde bir yıldız olup,
Doğum ve ölüm üzerinde parlayacağım.

----------------------

Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız!
Bizim mezarımız Ariflerin gönüllerindedir.

https://www.youtube.com/watch?v=bJakb329fRo
burda çok güzel anlatıyor