Google Adsense / Google Admob davalarında da kullanılabilecek; özellikle gelir vergisinin belirlenmesinde emsal karlılık oranının tespit edilmesine yönelik gerekli araştırmalar yapılmadan, incelemenin eksik / varsayıma dayalı olduğu gerekçesiyle kaldırılan vergi ziyaı cezalı gelir vergileri konuları kapsamındaki emsal yargı kararlarını paylaşıyorum.
Antalya Ticaret ve Sanayi Odası'nın Google Adsense gelirlerine yönelik vermiş olduğu aşağıdaki emsal karlılık oranı kararının (brüt karlılık oranının %15 ile %18 arasında ve net karlılık oranının ise %10 ile %12 arasında olabileceği) dava dilekçesine eklenmesi ve bu konunun emsal yargı kararları da eklenerek dava dilekçesi içerisinde özellikle vurgulanması faydalı olabilir.
======================================
Antalya Ticaret ve Sanayi Odası
Sektörlere Göre Karlılık Oranları Sayfası (Yedek Arşiv Görüntüsü 1 | Yedek Arşiv Görüntüsü 2)
Sektörlere Göre Karlılık Oranları Listesi (PDF) (Yedek Arşiv Görüntüsü)
Özet PDF: Sahip Oldukları Web Portalı Vasıtasıyla İnternet Üzerinden 2015, 2016 ve 2017 Yıllarında Reklam Geliri Elde Edenlerin Brüt Ve Net Karlılık Oranları (Karar Tarihi: 05.02.2020)
SAHİP OLDUKLARI WEB PORTALI VASITASIYLA İNTERNET ÜZERİNDEN 2015, 2016 VE 2017 YILLARINDA REKLAM GELİRİ ELDE EDENLERİN BRÜT VE NET KARLILIK ORANLARI (KARAR TARİHİ: 05.02.2020):
T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı Antalya Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığından gelen 21.01.2020 tarih, 48265377-000[A-8709]-A-8709-E.2929 sayı ve bilgi İsteme konulu yazı komite üyeleri tarafından değerlendirilmiş olup; sahip oldukları web portalı vasıtasıyla internet üzerinden 2015, 2016 ve 2017 yıllarında reklam geliri elde edenlerin brüt karlılık oranının %15 ile %18 arasında ve net karlılık oranının ise %10 ile %12 arasında olabileceği yönünde görüş belirtilmiştir.
======================================
1) Danıştay 9. Dairesi'nin 15/03/2017 tarihli, E: 2016/890, K: 2017/2767 sayılı kararı:
T.C.
DANIŞTAY
Dokuzuncu Daire
Esas No: 2016/890
Karar No: 2017/2767
Özeti: İnceleme elemanınca kayıt ve beyan dışı bırakılan hasılat tespit edilirken, Ticaret ve Sanayi Odasından sektördeki karlılık ve fire oranlarının da tespit edilmesi ve bu veriler doğrultusunda hesaplama yapılması gerekirken, herhangi bir somut veriye veya delile ulaşmadan salt davacı beyanına dayanılarak matrah farkı bulunmasında isabet görülmediği hakkında.
Temyiz İsteminde Bulunan: ...
Vekili: Av. ...
Karşı Taraf: Çınarcık Malmüdürlüğü
İstemin Özeti: Süpermarket işletmeciliği ile iştigal eden davacının hasılatını eksik beyan ettiği gerekçesiyle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2010 yılına ilişkin olarak tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemiyle açılan davayı reddeden Bursa 1. Vergi Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve E:2015/570, K:2015/1132 sayılı kararının; dilekçede ileri sürülen sebeplerle bozulması istenilmektedir.
Cevabın Özeti: Cevap verilmemiştir.
Tetkik Hakimi G. Yelda Ayazma'nın Düşüncesi: Olayda Ticaret ve Sanayi Odası'ndan sektördeki karlılık ve fire oranlarının tespit edilmesi ve bu veriler doğrultusunda hesaplama yapılması gerekirken, herhangi somut bir veriye, emareye veya delile ulaşmadan salt davacı beyanlardan yola çıkılarak matrah farkı elde edilmesinde isabet bulunmadığından Vergi Mahkemesince davacının ileri sürdüğü iddialar doğrultusunda gerekirse bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken beyanlarının yer aldığı vergi inceleme tutanağının davacı tarafından ihtirazi kayıt konulmadan imzalanmak suretiyle kabul ve ikrar edildiği gerekçesiyle verilen ret kararının eksik inceleme nedeniyle bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Hüküm veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince işin gereği görüşüldü:
Dosyanın tekemmül ettiği görüldüğünden davacının yürütmenin durdurulması istemi hakkında karar verilmesine gerek görülmeyerek işin esasına geçildi;
Uyuşmazlıkta, süpermarket işletmeciliği ile iştigal eden davacının hasılatını eksik beyan ettiği gerekçesiyle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2010 yılına ilişkin olarak tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemiyle açılan davayı reddeden Vergi Mahkemesi kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 3. maddesinin (B) bendinde vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, aynı Kanunun 30. maddesinde, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporunda belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden yapılan tarhiyatın re'sen vergi tarhı olarak tanımlandığı ve defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların, vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkan vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmamasının re'sen tarh nedeni olduğu, 134. maddesinde de, vergi incelemesinden maksadın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, tespiti ve sağlanması olduğu hükmüne yer verilmiştir.
Davacının, 2010 yılı işlemlerinin incelenmesi sırasında defter ve belgeleri üzerinde yapılan kaydi envanterle saptanan "satılan malın maliyetine" davacı tarafından beyan edilen fire ve kar oranlarının uygulanması sonucunda bulunan 287.559,54 TL satış hasılatının, ilgili yılda davacı tarafından beyan edilen matrahtan 156.439,65-TL farklı olması nedeniyle bulunan matrah farkı üzerinden vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatı yapıldığı anlaşılmaktadır.
Vergi Mahkemesince, beyanlarının yer aldığı vergi inceleme tutanağının davacı tarafından ihtirazi kayıt konulmadan imzalanmak suretiyle kabul edildiği; ayrıca satılan malın maliyeti hesabına ait fire ve kar oranlarının satılan ürünlere yanlış uygulanmış olabileceği ve elde edilen karın sehven noksan hesaplanabileceği yönündeki davacı beyanı da dikkate alınmak suretiyle bulunan matrah farkı üzerinden tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığına karar verilmiş ise de; inceleme elemanınca kayıt ve beyan dışı bırakılan hasılat tespit edilirken, Ticaret ve Sanayi Odası'ndan sektördeki karlılık ve fire oranlarının tespit edilmesi ve bu veriler doğrultusunda hesaplama yapılması gerekirken, herhangi somut bir veriye veya delile ulaşmadan salt davacı beyanına dayanılarak matrah farkı bulunmasında isabet görülmemiştir.
Bu durumda, eksik inceleme ve varsayıma dayalı vergi inceleme raporu esas alınarak yapılan tarhiyatta ve davayı reddeden Vergi Mahkemesi kararında hukuka uygunluk görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle temyiz isteminin kabulüne, Bursa 1. Vergi Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve E:2015/570, K:2015/1132 sayılı kararının bozulmasına, bu kararın tebliğ tarihini izleyen 15 gün içinde kararın düzeltilmesi yolu açık olmak üzere, 15/03/2017 tarihinde esasta oybirliğiyle, gerekçede oyçokluğuyla karar verildi.
KARŞI OY
İdari Yargıda re'sen araştırma ilkesi esas olup, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 20. maddesinde, Danıştay, İdare ve Vergi Mahkemelerinin bakmakla yükümlü oldukları davalara ait her çeşit incelemeyi kendiliklerinden yapmaları öngörülmüştür. Buna göre bakılan davalarla ilgili dosyada bulunan belgelerin gerçeğe ulaşılmasında yeterli görülmemesi halinde, mahkemelerce madde hükmünde öngörülen her türlü incelemenin yapılması sözü geçen kanun hükmü karşısında zorunluluk arz etmektedir.
Olayda davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunun eki olan tutanakta; 2010 yılı defter ve belgeleri üzerinde yapılan kaydi envantere ilişkin olarak davacı tarafından beyan edilen fire ve kar oranlarının, defter ve belgelere kaydedilen satılan malın maliyetine uygulanması suretiyle elde edilmesi gereken kar ve satış hasılatının 287.559,54-TL olarak tespit edildiği, davacının ilgili yıla ait beyanının ise 156.439,65-TL olduğu, aradaki farkın sebebinin davacıdan sorulması üzerine; hesaplamaların sehven hatalı yapılmış olmasından kaynaklandığının kabul edilmesi nedeniyle vergi ziyaı cezalı gelir vergisi tarhiyatı yapıldığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda Mahkemece Ticaret ve Sanayi Odası'ndan sektördeki karlılık ve fire oranlarının sorulması ve bu veriler doğrultusunda hesaplama yapılması, gerekirse bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle sonucuna göre yeniden karar verilmesi için Mahkeme kararının bozulması gerektiği oyu ile Daire kararının gerekçesine katılmıyorum.
======================================
2) Danıştay 4. Dairesi'nin 23/01/2013 tarihli, E: 2012/7650, K: 2013/50 sayılı kararı:
T.C.
DANIŞTAY
Dördüncü Daire
Esas No: 2012/7650
Karar No: 2013/50
Özeti: Gerçek gelirin vergilendirilmesi hususu dikkate alındığında matrahın tespitinde Merkez Bankasının yayınlandığı sektörel karlılık oranları esas alınamayacağı hakkında.
Temyiz Eden: Tasfiye Halinde
Metal Sanayi Ticaret Limited Şirketi
Karşı Taraf: Beylikdüzü Vergi Dairesi Müdürlüğü
İstemin Özeti: Davacının 2007 yılında sahte fatura düzenlediği ileri sürülen
İnşaat Ticaret Limited Şirketi ve
Metal İnşaat ve Otomotiv Ticaret Limited Şirketine ait faturaları kayıtlarına intikal ettirdiğinden bahisle adına salınan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılması istemiyle dava açılmıştır. İstanbul 1. Vergi Mahkemesinin 22/06/2012 günlü ve E:2012/2, K:2012/1451 sayılı kararıyla; inceleme elemanınca davacı adına düzenlenen faturalar içeriği malların gerçekte alınmadığı sonucuna varılmakla birlikte sahte faturaların maliyetten düşülmesi sonucunda davacının karlılığının gerçeğe aykırı yüksek bir orana ulaşması nedeniyle ihtilaflı döneme ilişkin gelir tablosu yeniden düzenlenmiş ve davacının faaliyet gösterdiği hurda metal alım satım sektöründeki diğer firmaların karlılık oranı ve Merkez Bankasınca yayınlanan sektörel verilerden ilgili sektörün %5-14 aralığındaki karlılık oranına göre davacı için %5 karlılık oranı dikkate alınıp ayrıca ilgili döneme ilişkin net satışların %5'i satış maliyeti kabul edilerek, bu şekilde yeniden düzenlenen gelir tablosu üzerinden bulunan matrah farkına göre yapılan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacı kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürülerek bozulmasını istemektedir.
Savunmanın Özeti: Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur. Vergi Dava Daireleri Kararları Tetkik Hâkimi Şaban Emre Dülger'in Düşüncesi: Gerçek gelirin vergilendirilmesi hususun dikkate alındığında matrahın tespitinde Merkez Bankasının yayınladığı sektörel karlılık oranları esas alınamayacaktır. Bu nedenle yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığından Mahkeme kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Hüküm veren Danıştay Dördüncü Dairesince, dava dosyası tekemmül ettiği için davacının yürütmenin durdurulması isteminin incelenmesine gerek görülmeyerek işin esası incelenip gereği görüşüldü:
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3/B maddesinde, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu belirtilmiş, 30 uncu maddesinde, re'sen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunması şeklinde tanımlanmıştır. Aynı maddenin 4 üncü bendinde; Defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikalar, vergi matrahının doğru ve kesin olarak tesbitine imkan vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmazsa, 6 ncı bendinde; Tutulması zorunlu olan defterlerin veya verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığına dair delil bulunması, re'sen takdir sebebleri olarak belirtilmiştir. 134 üncü maddede ise, vergi incelemesinden amacın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunu araştırarak, tespit etmek ve sağlamak olduğu, açıklanmıştır.
Yukarıda anılan Kanun maddelerinin değerlendirilmesinden, Türk Vergi Sisteminde genel kanaate ve varsayıma dayalı olarak vergilendirme yapılması mümkün bulunmamaktadır. Gerçek gelirin vergilendirilmesi amaçlanarak bu amaca yönelik incelemeler yapılıp, Vergi Usul Kanununda usul ve esasları belirtilen tarh şekilleri uygulanarak gerçek veya gerçeğe en yakın biçimde vergiyi doğuran olayın ortaya çıkarılabilmesi için somut kanıtların ortaya konulması zorunludur. Davacı şirketin defter ve belgelerinin incelenmesi sonucu düzenlenen raporda; 2007 yılında gerçeğe aykırı olarak faturalar düzenlediği ileri sürülen
İnşaat Ticaret Limited Şirketi ve
Metal İnşaat ve Otomotiv Ticaret Limited Şirketine ait faturaları herhangi bir emtia alımı olmaksızın kayıtlarına intikal ettirdiği, söz konusu fatura bedellerinin ithilaflı dönem toplam maliyetinin %16'sını oluşturduğu, ancak faturaların maliyetten çıkarılması halinde davacının karlılığının %87 gibi yüksek bir orana ulaştığı, bu sektör için bu karlılık oranının mümkün olmadığı açıklaması ile, davacının bazı maliyetlerini kayıtlarına intikal ettirmediği sonucuna varılıp, davacının faaliyet gösterdiği hurda metal alım satım sektöründeki diğer firmaların karlılık oranı ve Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasınca yayınlanan ilgili sektörel verilerdeki karlılık oranının %5- %14 arasında olduğu ve davacı lehine hareket edildiği belirtilerek davacının karlılık oranının %5 olarak esas alındığı, ayrıca satışların %5'i satış maliyeti kabul edilerek ve buna göre düzenlenen gelir tablosu uyarınca cezalı tarhiyatın yapıldığı anlaşılmaktadır. Olayda, davacı şirket adına 2007 yılında
İnşaat Ticaret Limited Şirketi ve
Metal İnşaat ve Otomotiv Ticaret Limited Şirketi tarafından düzenlenen faturaların gerçeğe aykırı olduğu ve bu firmalardan emtia alımının olmadığı kabul edilmiştir. Ancak, davacı şirketin satışları tenkit edilmediğine göre bu şirketin emtia alımında bulunduğu tartışmasızdır. Dolayısıyla davacı şirketin beyan ettiği karın incelemeye alınarak ve emtia envanteri yapılarak değerlemeye girilmesi ile sonucu ulaşılması gerekirdi. Kurumlar vergisi yönünden yapılan inceleme esnasında bu nitelikte bir incelemeye girilmemiştir. Ayrıca rapora ekli olan tutanakta, davacı şirket yetkilisince karlılık oranlarının %1 civarında olabileceği belirtilmiştir. İnceleme elamanınca bu rakamın dışındaki bir karlılık oranına ulaşılırken bu konuda herhangi bir incelemeye girişilmeden dayanaksız olarak "diğer firmaların karlılık oranı" deyimine yer verilip %5 oranı esas alınmıştır. Bu konuda Ticaret Odaları veya diğer ilgili yerler nezdinde bir araştırma bulunmamaktadır. Bu konuda somut bilgileri bulunan ve asıl görevleri gereği bilgileri bulunması gereken Ticaret Odaları değerlendirmeye alınmadan, genel para politikasının tespiti amacıyla Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası tarafından yayınlanan sektörel veriler esas alınamaz. Diğer taraftan davacı şirket, ticari faaliyetini sonlandırmak üzere tasfiyeye girmiştir. Emsalleri oranında başarılı bir ticari faaliyetin olması halinde tasfiyeye girilmesi düşünülemez. Dolayısıyla başarılı bir ticari faaliyetin kar oranlarının emsal alınması da hatalıdır. Bu bakımdan kurumlar vergisi bakımından yapılan incelemenin eksik olduğu sonucu ulaşıldığından davacı şirket adına yapılan cezalı kurumlar vergisi tarhiyatında hukuka uyarlık görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle, temyiz isteminin kabulüne ve İstanbul 1. Vergi Mahkemesinin 22/06/2012 günlü ve E:2012/2, K:2012/1451 sayılı kararının bozulmasına, 23/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
======================================
3) Danıştay 3. Dairesi'nin 16/01/2001 tarihli, E: 2000/905, K: 2001/16 sayılı kararı:
(Kaynak | Ek Kaynak 1 | Ek Kaynak 2: İlgili Sayfalar | Ek Kaynak 2: Tüm PDF)
"Tarhiyatın mükellefin tutanaktaki ifade ve kabullerine dayandırılmış olması durumunda bile inceleme sırasında inceleme elemanına verilen ifadelerin, değişik etkiler altında kalınarak verilmesi muhtemel olduğundan, vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin ortaya çıkarılabilmesi bakımından ifadelerin ek maddi delillerle desteklenmesi gerekmektedir."
======================================
4) Danıştay 9. Dairesi'nin 10/09/2020 tarihli, E: 2020/1568, K: 2020/3615 sayılı kararı:
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 23/10/2019 tarih ve E:2019/61, K:2019/824 sayılı kararı ile uyuşmazlığın esasına ilişkin temyiz incelemesi için Dairemize gönderilen dosyada işin esasına geçildi:
İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY: Davacı adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2007/Ocak-Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmektedir.
İLGİLİ MEVZUAT:
213 sayılı Vergi Usul Kanununun 3/B maddesinde, vergiyi doğuran ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, iktisadi, ticari ve teknik icaplara uymayan ve olayın özelliğine göre normal ve mutad olmayan bir durumun iddia olunması halinde ispat külfetinin bunu iddia eden tarafa ait olacağı ifade edilmiştir.
213 sayılı Kanunun 30. maddesinin 1. fıkrasında; vergi matrahının tamamen ve kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunacağı açıklanmış, 1. bendinde de vergi beyannamesinin kanuni süresi geçtiği halde verilmemesi re'sen vergi tarhı sebepleri arasında sayılmıştır.
Aynı Kanun'un 31. maddesinin 8. fıkrasında takdirin dayanağı ve takdir hakkındaki açıklamaların takdir komisyonu kararında yer alması gerektiği belirtilerek re'sen vergi tarhında keyfiliğin söz konusu olamayacağı açıkça ortaya konulmuş, aynı Kanun'un 75. maddesinin 1. fıkrasında, 72. maddenin 1. fıkrasına göre kurulan takdir komisyonunun 74. maddedeki görevleri dolayısıyla bu kanunda yazılı inceleme yetkisine haiz oldukları kabul edilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Vergi incelemesinden maksat mükelleflerin ödemesi gerekli olan vergilerin araştırılması ve tespit edilmesidir. Vergilendirmede vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyeti esas olduğundan, vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin her türlü araştırma ve inceleme yapılarak somut verilerle ortaya konulması da zorunludur. Verginin kanuniliği ilkesinin bir gereği olarak kıyasa, varsayıma, kişisel düşünceye dayalı olarak vergilendirme yapılması mümkün bulunmamaktadır.
Dosyanın incelenmesinden, davacının 2007 yılı vergilendirme döneminde vergi beyannamelerini vermemesi sebebiyle 213 sayılı Kanun'un 30/1. maddesi uyarınca re'sen matrah takdiri için takdir komisyonuna sevk edildiği, takdir komisyonunca ilçenin ekonomik durumu ve benzer iş kolunda faaliyet gösteren mükelleflerin beyanları, asgari geçim şartları, tarh dosyasının tetkiki, yapılan işin özelliği dikkate alınarak ilgili dönemler matrahının takdir edilmesi üzerine dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatların yapıldığı anlaşılmaktadır.
Dava konusu olayda, takdir komisyonunca sağlıklı inceleme ve araştırma yapılarak somut veriler elde edilmeden bir takım genel, soyut, matbu ifadelerden hareket edilerek, yapılan işin türü, işyeri mevkii, emsali mükelleflerin beyan durumu gibi soyut ifadelerle matrah takdir edildiği ve matrah takdirine ilişkin komisyon kararlarında tespit edilen matrahlara nasıl ulaşıldığına ilişkin somut tespitlerin yer almadığı, takdirin dayanaklarının kararlarda gösterilmediği, ''vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyeti esastır'' ilkesine uygun hareket edilmediği göz önüne alındığında, söz konusu takdir komisyonu kararları uyarınca yapılan dava konusu cezalı tarhiyatlarda ve davanın reddine ilişkin mahkeme kararında hukuka uygunluk bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin kabulüne,
2. İzmir 1. Vergi Mahkemesinin 28/09/2018 tarih ve E:2018/800, K:2018/1809 sayılı kararının BOZULMASINA,
3. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
======================================
5) Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 07/04/2000 tarihli, E: 1999/424, K: 2000/137 sayılı kararı:
T.C.
DANIŞTAY
VERGİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No: 1999/424
Karar No: 2000/137
Temyiz Eden: ... Limited Şirketi
Karşı Taraf: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü
İstemin Özeti: Taşımacılık, yükleme, boşaltma ve temizlik taahhüt işleri yapan davacı şirketin 1993 yılına ilişkin işlemlerinin incelenmesi üzerine düzenlenen inceleme raporuna dayanılarak adına kaçakçılık cezalı kurumlar vergisi salınmış ve geçici vergi üzerinden kaçakçılık cezası kesilmiştir.
Tarhiyata karşı açılan davayı inceleyen ... Vergi Mahkemesi, ... günlü, E: ..., K: ... sayılı kararıyla; davacı şirketin, ... adlı şahıs tarafından düzenlenen ... liralık temizlik malzemesi faturasını kanuni defterlerine gider kaydettiği, ... nezdinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen raporda, 1992 ve 1993 yıllarına ait defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmediği, davacı şirket adına düzenlenen faturalarda yer alan katma değer vergilerinin katma değer vergisi beyannamelerine dahil edilmediği, bu faturaların % 4 komisyon karşılığı ve içeriği itibarıyla yanıltıcı olarak düzenlendiğinin ifade edildiği, davacı adına düzenlenen faturaların mal karşılığı olmadığının kabulü gerektiği, 1991 yılı temizlik giderleri ile hasılatının emsal alınması ve faturalar tutarının % 50'sinin belgesi alınamayan gidere ilişkin olduğu kabul edilip % 4 komisyon gideri de dikkate alınarak saptanan matrah farkından dönem zararı düşüldükten sonra kalan matrah farkı üzerinden cezalı tarhiyat yapıldığının anlaşıldığı, ...'nin faaliyet konusunun hurdacılık olduğu, komisyon karşılığı alınan faturaların gerçekte mal karşılığı olarak düzenlenmediği sonucuna varıldığı, uyuşmazlığın çözümü için bilirkişi incelemesi talebinin yerine getirilmesine gerek görülmediği gerekçesiyle davayı reddetmiştir.
Yükümlü şirketin temyiz istemini inceleyen Danıştay Üçüncü Dairesi, 17.6.1999 günlü, E:1998/3144, K:1999/2539 sayılı kararıyla; davacı şirketin temizlik malzemesi alımlarının faturalı olduğu ve bu faturaların Vergi Usul Kanununun fatura nizamına ilişkin hükümleri yönünden tenkit edilmediği, fatura düzenleyen kişinin gelir vergisi yükümlüsü olması ve davacıya düzenlediği faturalar dışındaki satışlardan elde ettiği kazanca ait gelir vergisi beyannamesi ile mal ve hizmet teslimlerine ait katma değer vergisi beyannamelerini verdiğinin sabit bulunması karşısında, bu kişinin bazı vergi ödevlerini yerine getirmemesinin, düzenlediği faturaların içeriği itibarıyla yanıltıcı olduğunu göstermeye yeterli kabul edilemeyeceği, öte yandan, davacı şirketin ilgili dönemde yüklendiği temizlik hizmetlerinin miktarı ve tutarı araştırılarak defterine gider kaydettiği temizlik malzemelerinde fazlalık bulunduğu hukuken itibar edilebilecek nitelikte inceleme ve araştırma yapılarak tespit edilmeden, ...'nin soyut ifadesi dikkate alınarak ve bu faturaların yarısının mal alımı karşılığı olmadığı varsayımına dayalı olarak yapılan cezalı tarhiyatta yasal isabet bulunmadığı gerekçesiyle mahkeme kararını bozmuştur.
Bozma kararına uymayan ... Vergi Mahkemesi, ... günlü ve E: ..., K: ... sayılı kararı ile ilk kararında yer alan gerekçeye ek olarak; takdir edilen matrahın gelirin gerçekliği prensibine uyması gerektiği, mal alımı ihtilaflı olan davacı şirketin satış tutarına bakılması gerektiği, satış gelirinin zarar mahsubundan önce % 27, zarar mahsubundan sonra % 17,6 oranında karlılık gösterdiği, bu oranın temizlik sektöründe normal olduğundan bahisle ilk kararında ısrar etmiştir.
Direnme kararı yükümlü şirket tarafından temyiz edilmiş, tarhiyatın tümüyle varsayıma dayalı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenmiştir.
Savunmanın Özeti: Temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
Danıştay Tetkik Hakimi ...'in Düşüncesi: Davacı şirketin sadece temizlik faaliyeti nedeniyle ve sadece ... adlı şahıstan olan temizlik malzemesi alışlarıyla ilgili olarak eleştirilmesi sonucu dönem matrahı tespit edilmiştir.
Dosya içeriğinden yükümlü şirketin ilgili dönemde pek çok kamu ve özel sektöre ilişkin kuruluşların temizlik işini üstlendiği ve bu faaliyetin giderleri olacağı muhakkaktır.
İnceleme raporunda faaliyetlerin muhtemel gideri araştırılmak yerine fatura düzenleyenin inceleme elemanına verdiği ifade esas alınarak ve çeşitli varsayımlarla matrah belirlenmesi yoluna gidilmiştir.
Adli yargıda verdiği ifade ile inceleme elemanına verdiği ifade dahi çelişkili olan bu şahsın ifadesi dayanak alınarak yapılan cezalı tarhiyatı onayan vergi mahkemesi ısrar kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
Danıştay Savcısı ...'ın Düşüncesi: Uyuşmazlık, Taşımacılık, yükleme, boşaltma ve temizlik taahhüt işi ile uğraşan davacı şirketin 1993 takvim yılı işlemlerinin incelenmesi sonucu düzenlenen inceleme raporunda; gerçek mal alımına dayanmayan faturaların gider kaydedilmesi suretiyle dönem kazancının azaltıldığının tesbit edilmesi nedeniyle adına resen yapılan cezalı tarhiyata karşı açılan davayı reddeden vergi mahkemesi kararının Danıştay Üçüncü Dairesince bozulması üzerine verilen ısrar kararının bozulması istemine ilişkindir.
Danıştay Üçüncü Dairesinin 17.6.1999 gün ve 1998/3144, K:1999/2539 sayılı kararının dayandığı gerekçe hukuk ve usule uygun bulunduğundan, temyiz isteminin kabulüyle ısrar kararının bozulmasının uygun olacağı düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Hüküm veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Genel Kurulunca, duruşma yapılmasına gerek görülmeyerek dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
Taşımacılık, yükleme, boşaltma ve temizlik taahhüt işleri yapan yükümlü şirketin 1993 yılında temizlik faaliyetleri nedeniyle gider yazdığı malzeme alışına ilişkin faturalardan ... adlı şahıs tarafından düzenlenen kısmının içeriği itibarıyla yanıltıcı olduğu kabul edilerek adına salınan kaçakçılık cezalı kurumlar vergisi ile geçici vergi üzerinden kesilen kaçakçılık cezasına karşı açılan davanın reddi yolundaki vergi mahkemesi ısrar kararı yükümlü şirket tarafından temyiz edilmiştir.
213 sayılı Yasanın 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında; vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, aynı Yasanın 134 üncü maddesinde de vergi incelemesinden amacın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, tespit edilmesi ve sağlanması olduğu kurala bağlanmıştır.
Davacı şirketin temizlik taahhüt işleri yaptığı, aralarında kamu kuruluşları da bulunan pek çok gerçek ve tüzel kişiye ait işyerinin temizlik işini gerçekleştirdiği anlaşılmaktadır. İnceleme raporunda bu işlerin yapılmadığı yolunda bir eleştiri getirilmemiş ve temizlik hasılat faturalarında harcanan temizlik maddelerinin miktarları belirtilmediği için temizlik yapılan alanların ne kadar temizlik malzemesi ile temizlendiği tespit edilemediğinden, 1991 yılı hasılatı ile giderleri karşılaştırılıp ihtilaflı dönem giderlerinin fazla olduğu kabul edilmek suretiyle, ... adlı şahıstan alınan faturaların yarısının gerçeği yansıtmadığı varsayımından hareketle dönem matrahı belirlenmiştir.
Gerçek usulde vergiye tabi ve mükellefiyet kaydı bulunan bir tacirin düzenlediği faturaların gerçeği yansıtmadığı ve giderleri yüksek göstermek amacıyla kullanıldığının kabul edilebilmesi için bu belgelerdeki emtianın alınmadığının somut olarak saptanması gerekmektedir.
Dava konusu olayda fatura düzenleyicisinin inceleme elemanına verdiği ifadede davacı şirkete mal satışı olmadığı, % 4 komisyon karşılığı fatura düzenlediğini belirten ifade doğrultusunda tarhiyat yapılmış olup, bunun dışında, davacı şirkete mal satmadığı yolunda bir tespit bulunmadığı gibi gerçekleştirilen işlerin giderinin ne olabileceği konusunda da somut bir tespit yapılmadığından, eksik incelemeye dayanan cezalı tarhiyata karşı açılan davanın reddi yolundaki vergi mahkemesi ısrar kararında hukuka uygunluk görülmemiştir.
Bu nedenle temyiz isteminin kabulüne, ... Vergi Mahkemesinin ... günlü ve E: ..., K: ... sayılı ısrar kararının bozulmasına, yeniden verilecek kararda karşılanacağından yargılama giderleri yönünden hüküm kurulmasına gerek bulunmadığına, 7.4.2000 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
X - K A R Ş I O Y
Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, vergi mahkemesi ısrar kararının dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçe karşısında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmediğinden istemin reddi gerektiği görüşüyle karara katılmıyoruz.
======================================
6) İstanbul 8. Vergi Mahkemesi'nin 09/09/2021 tarihli, E: 2020/3245, K: 2021/1625 sayılı kararı:
"Diğer taraftan sektör bazında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadan, yalnızca İstanbul Ticaret Odasına karlılık oranı sorulduğu halde bir oran bildirilmediğinden bahisle, gelirinin %76'sının davacının kar kısmı kabul edilmesinde hukuki isabet görülmemiştir. Bu şekilde varsayım üzerinden matrah belirlenmesi mümkün olmayıp, dava konusu cezalı tarhiyatın, davacının vergi incelemesinde beyan ettiği %20 karlılık oranını aşan kısmının hukuka aykırı olduğu sonucuna varılmıştır."
======================================
7) Gaziantep 1. Vergi Mahkemesi'nin 31/05/2021 tarihli, E: 2021/38, K: 2021/399 sayılı kararı:
"Bu durumda, içeriğine yukarıda yer verilen vergi tekniği raporu ile davacının, Google Ireland şirketine, 2015, 2016 ve 2017 takvim yıllarında düzenli olarak hizmet sunduğu, bu kapsamda da düzenli olarak gelir elde ettiği halde ilgili dönemlerde beyanda bulunmadığının açık olarak ortaya konulduğu, davacının yaptığı bu hizmetlerin devamlılık ve kar elde amacına dönük olarak, internet web siteleri de vasıta olarak kullanılmak suretiyle ticari bir organizasyon dahilinde yapıldığı, başka bir ifadeyle ticari faaliyette bulunulduğu ve elde edilen gelirin de ticari kazanç olduğu sonucuna varılmıştır.
Buna karşın, olayda, safi gelirin vergilendirilmesi ilkesi göz ardı edilerek, davacının dava konusu 2016 takvim yılında banka hesabına gelen tutarların tamamının ticari kazanç olarak değerlendirildiği, iş kapasitesi, sektörel karlılık gibi hususlar ile ticari faaliyetin devamı için katlanılan maliyet unsurları göz önüne alınmadan, eksik bir inceleme ile fark matrahın varsayım ve kanaate dayalı olarak, gelirin tamamı üzerinden belirlendiği anlaşıldığından, dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ve gelir geçici vergisi tarhiyatlarında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır.
Açıklanan nedenlerle, davanın KABULÜNE, dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile vergi ziyaı cezalı gelir geçici vergilerinin kaldırılmasına, aşağıda dökümü yapılan 154,30-TL yargılama giderinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, posta gideri avansından artan kısmın talep edilmemesi halinde kararın kesinleşmesinden sonra Mahkememizce re'sen davacıya iadesine, bu karara karşı kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren otuz (30) gün içerisinde, Gaziantep Bölge İdare Mahkemesi nezdinde istinaf kanun yolu açık olmak üzere, 31/05/2021 tarihinde karar verildi."
======================================
8) (İstinaf incelemesi sonucunda kaldırılmasına gerek görülmeyen) Trabzon Vergi Mahkemesi'nin 01/06/2021 tarihli, E: 2020/894, K: 2021/262 sayılı kararı:
"Ancak, safi kazancın vergilendirilmesini esas alan Türk Vergi Sisteminde kayıt ve beyan dışı bırakılan faaliyetin ve bu faaliyetten elde edilen hasılatın tespit edilmesi halinde, bu hasılatın elde edilmesi için katlanılan gider / maliyet unsurlarının gerçek veya gerçeğe en yakın şekilde bulunarak, hasılattan indirilmesi suretiyle safi kazanç üzerinden tarhiyat yapılması gerekmektedir.
Uyuşmazlıkta, davacının gelir vergisi ve geçici vergi matrahları belirlenirken Google Ireland Şirketi tarafından davacının banka hesaplarına gönderilen 149.126,96 TL gelirine karşılık yalnızca web sitelerinin tanıtımı amacıyla Facebook'a ödenen 47.711,37 TL tanıtım giderinin dikkate alındığı, oysa hiç bir maliyete katlanmaksızın yalnızca tanıtım gideri yapılarak web sitesi tasarımı faaliyetinin yapılmasına olanak bulunmadığından gerçek gelirin vergilendirilmesi ilkesi göz ardı edilerek davacının maliyete ilişkin iddiaları ve sektörel karlılık oranları gibi hususlar ile ticari faaliyetin devamı için katlanılan maliyet unsurları göz önüne alınmadan bulunan matrahın eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak belirlendiği anlaşıldığından, dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile geçici vergi tarhiyatında hukuka uyarlık görülmemiştir.
Açıklanan nedenlerle; davanın kabulüne, dava konusu bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile bir kat vergi ziyaı cezalı gelir geçici vergisinin kaldırılmasına, aşağıda dökümü yapılan 155,40 TL yargılama giderinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine, artan posta giderinin istenilmemesi halinde kararın kesinleşmesinden sonra davacıya iadesine, kararın tebliğini izleyen günden itibaren (30) otuz gün içerisinde Samsun Bölge İdare Mahkemesi nezdinde istinaf yolu açık olmak üzere, 01/06/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi."
======================================
9) İstanbul Bölge İdare Mahkemesi 2. Vergi Dava Dairesi'nin E: 2021/2533, K: 2021/3666 sayılı kararı:
"İnternet üzerinden reklam geliri elde eden davacının faaliyet gösterdiği sektöre ilişkin varsayım yoluyla belirlenen maliyet oranı ticari icaplara uygun değildir."
======================================
10) İstanbul 8. Vergi Mahkemesi'nin 11/01/2022 tarihli, E: 2021/1841, K: 2022/60 sayılı kararı:
"Sektör bazında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadan ve herhangi bir somut gerekçe gösterilmeden varsayım üzerinden kâr oranı ve matrah belirlenmesinde hukuka uyarlık bulunmamaktadır."
======================================
11) Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 09/06/2021 tarihli, E: 2019/1700, K: 2021/940 sayılı kararı:
"Vergilendirmede vergiyi doğuran olay esas olduğundan bu hususun araştırma ve inceleme yapılarak ortaya konulması zorunlu olup takdir komisyonlarınca somut verilere dayalı olarak ve takdirin dayanakları kararda gösterilerek matrah takdiri yapılması gerekmektedir. Davacı adına, takdir komisyonunca yasal inceleme ve araştırma yetkisi kullanılmaksızın, soyut ve matbu ifadelerden hareketle matrah takdir edildiği görüldüğünden dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmamaktadır. Kayıt dışı kazanç tespiti açısından mahkemece ticaret odalarından karlılık oranının araştırılarak tarhiyatın hukuka uygunluk denetiminin yapılması, idarenin yerine geçmek olacağından mümkün değildir. Hattın gerçek değerini ilgili meslek odalarından araştırması gereken takdir komisyonunca, söz konusu yetki ve görev yerine getirilmeyerek hiçbir araştırma ve somut tespite dayanmaksızın matrah takdiri yapıldığından; sadece idari işlemin hukuka uygunluk denetimini yapma yetki ve görevi bulunan Mahkememizce, ilgili meslek odalarından araştırmak suretiyle matrah takdirinin yapılarak katma değer vergisi tutarının belirlenmesi halinde, verilecek olan kararın idari işlem niteliğinde olacağı da tabiidir."
======================================
12) Ankara 5. Vergi Mahkemesi'nin E: 2021/971, K: 2022/453 sayılı kararı:
"Google reklam gelirlerinin vergilendirilmesinde %80 karlılık varsayımsaldır."
======================================
13) Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 03/07/2019 tarihli, E: 2018/1222, K: 2019/476 sayılı kararı:
"Kayıt ve beyan dışı bırakılmış bir hasılatın varlığı iddia ediliyorsa, bu iddianın somut delillerle gerçeğe en yakın biçimde ortaya konulması gerekmektedir."
======================================
Benzer nitelikteki diğer kararlar:
* Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu'nun 03/05/2018, E: 2018/76, K: 2018/244 sayılı kararı.
* Danıştay 9. Dairesi'nin 22/10/2018 tarihli, E: 2016/18523, K: 2018/6513 sayılı kararı.
* Danıştay 9. Dairesi'nin 22/10/2018 tarihli, E: 2016/18524, K: 2018/6518 sayılı kararı.
* Danıştay 7. Dairesi'nin 31/10/2018 tarihli, E: 2014/3038, K: 2018/4704 sayılı kararı.
* Danıştay 7. Dairesi'nin 07/03/2017 tarihli, E: 2014/1077, K: 2017/1733 sayılı kararı.
* Danıştay 7. Dairesi'nin 07/03/2017 tarihli, E: 2014/1227, K: 2017/1730 sayılı kararı.
* Danıştay 4. Dairesi'nin 07/03/2017 tarihli, E: 2016/9799, K: 2017/2290 sayılı kararı.
* Danıştay 3. Dairesi'nin 10/12/2015 tarihli, E: 2014/840, K: 2015/9221 sayılı kararı.
* Danıştay 3. Dairesi'nin 10/12/2015 tarihli, E: 2014/883, K: 2015/9220 sayılı kararı.
* Konya BİM 1. VDD'nin 25/01/2019 tarihli, E: 2017/1810, K: 2019/160 sayılı kararı.
* Konya BİM 1. VDD'nin 27/12/2018 tarihli, E: 2017/2003, K: 2018/2790 sayılı kararı.
* Konya BİM 2. VDD'nin 20/12/2018 tarihli, E: 2018/695, K: 2018/2097 sayılı kararı.
* Konya BİM 2. VDD'nin 20/12/2018 tarihli, E: 2018/694, K: 2018/2096 sayılı kararı.
* Gaziantep BİM 2. VDD'nin 09/05/2019 tarihli, E: 2019/440, K: 2019/557 sayılı kararı.
* Ankara BİM 4. VDD'nin 16/04/2019 tarihli, E: 2018/1838, K: 2019/702 sayılı kararı.
* Erzurum BİM 1. VDD'nin 12/04/2019 tarihli, E: 2018/1702, K: 2019/447 sayılı kararı.
* İzmir BİM 1. VDD'nin 14/01/2019 tarihli, E: 2019/19, K: 2019/58 sayılı kararı.
* Hatay 1. Vergi Mahkemesi'nin 28/12/2018 tarihli, E: 2018/75, K: 2018/1207 sayılı kararı.
* İzmir 3. Vergi Mahkemesi'nin 22/10/2018 tarihli, E: 2018/262, K: 2018/1453 sayılı kararı.
* Ankara 2. Vergi Mahkemesi'nin 18/05/2018 tarihli, E: 2017/1588, K: 2018/777 sayılı kararı.
* Konya 2. Vergi Mahkemesi'nin 25/04/2018 tarihli, E: 2017/842, K: 2018/272 sayılı kararı.
* Konya 2. Vergi Mahkemesi'nin 25/04/2018 tarihli, E: 2017/843, K: 2018/273 sayılı kararı.
* İstanbul 6. Vergi Mahkemesi'nin 26/11/2015 tarihli, E: 2015/2145, K: 2015/2896 sayılı kararı.
* İstanbul 8. Vergi Mahkemesi'nin 31/12/2013 tarihli, E: 2013/1225, K: 2013/3344 sayılı kararı.
* İstanbul 4. Vergi Mahkemesi'nin 13/11/2013 tarihli, E: 2013/1225, K: 2013/2557 sayılı kararı.
--------------
Özel Usulsüzlük Cezası ile İlgili Başlık: Emsal Yargı Kararları: Özel Usulsüzlük Cezaları
KDV ile İlgili Karar: İstanbul 14. Vergi Mahkemesi - Google Adsense KDV Kararı
KDV ile İlgili Açıklama: https://www.r10.net/1081281007-post26.html
Emsal Yargı Kararları: Gelir Vergisi
7
●902
- 04-11-2021, 23:00:07Teşekkürler. Yeni nesil incelemeler henüz danıştay kararı yok galibaStack adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
- 04-11-2021, 23:41:31Maalesef henüz Google Adsense / Admob incelemelerine ilişkin hiç bir Danıştay kararı eklenmemiş. Bizim incelemelerin tutarları yıl bazında düşük kaldığı için Danıştay'a gitmeleri zor görünüyor. Tutarı yüksek olanların da büyük çoğunluğu istinaf aşamasında mükellef lehine kesinleşmiştir, idare temyize götürmemiş olabilir. Türkiye'de Danıştay'a giden az sayıda Google Adsense / Admob incelemesi olsa dahi Danıştay'ın emsal karar sitesine veya emsal karar dergilerine eklenmeleri düşük bir ihtimal. Bu sebeple eğer Danıştay'dan bir karar çıksa dahi kararı davanın tarafı arkadaşlar veya avukatlar paylaşmazsa karara erişmek çok zor..MonsterMMORPG adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
Bizim davalar için belirleyici olacak emsal kararlar istinaf kararları olacak görünüyor. Davanın tarafı arkadaşlar veya avukatlar paylaşmazsa maalesef ilk derece / istinaf kararlarına da erişim imkanı bulunmuyor.
Aslında bir ara açıklanan reform paketleri arasında kişisel veriler gizlenerek kararların halka açılması vardı ama uygulamaya geçmesi seneler alabilir.. - 05-11-2021, 11:38:36Bütün dava kararları halka açılsa o kadar harika olurduki. Bu arada benim bildiğim idare tüm itirazları yapıyor. Yani meblası büyük olan tüm davalar danıştaya gider bence.Stack adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
- 05-11-2021, 12:41:15Evet büyük ihtimalle tutarı yüksek olanlar için de Danıştay'a temyiz yoluna gidiliyor / gidilecek görünüyor. Danıştay'da da kararların çok yüksek oranda mükelleflerin lehine sonuçlanacağına inanıyorum, Danıştay'a gidilmesiyle sadece kararların kesinleşme süresi uzamış olacak.MonsterMMORPG adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
Muhtemelen istinaf, temyiz vb. başvuruları "Gelir İdaresi Başkanlığı Hukuk Müşavirliği Görevleri İle Avukatların Mesleğe Alınmaları, Davaların Takip Usulü Ve Çalışmaları Hakkında Yönetmelik" içerisinde belirtilen aşağıdaki şartlara göre yapılıyor.
20 Ağustos 2011 tarihinde çıkan bu yönetmeliğin ilk çıktığı zamandaki 26. maddesi aşağıdaki gibiymiş:
"Kanun yollarına müracaat
MADDE 26 − (1) Vergi dairesi başkanlıkları ile vergi daireleri, Başkanlıkça belirlenen tutarları aşan davalarda, Başkanlığın muvafakatını almadan vergi mahkemesi kararları aleyhine temyiz yoluna gidemezler.
(2) Başkanlık, tespit edeceği hadlerle sınırlı olmak şartıyla, muvafakat verme yetkisini vergi dairesi müdürlüklerinin taraf bulunduğu davalar için vergi dairesi başkanlıklarına ve/veya defterdarlıklara devredebilir.
(3) Vergi dairesi başkanlığı husumetiyle açılarak avukat tarafından takip edilen davalarda, mahkeme kararının temyiz edilmesi hususunda muvafakat talep etme işlemleri davayı takip eden avukat tarafından gerçekleştirilir.
(4) Temyiz veya itiraz mercii tarafından verilen kararlara karşı, davayı takip eden avukatın/birim amirinin teklifi ve vergi dairesi başkanlığının/defterdarlığın onayı ile karar düzeltme yoluna başvurulmasından vazgeçilebilir."
Fakat daha sonra bu yönetmeliğin 26. maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiş:
"Adli ve idari uyuşmazlıkların sulh yoluyla halli, uzlaşma ve vazgeçme
MADDE 26 (Başlığı ile birlikte değişik:RG-17/4/2013-28621)
(1) 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede yer alan sulh, uzlaşma ve vazgeçmeye ilişkin yetkiler, mezkur Kanun Hükmünde Kararnamede belirtilen makamlar tarafından kullanılır. Bu yetkilerden devredilenler, ilgisine göre kendisine yetki devri yapılanlar tarafından Kanunda belirtilen usuller dairesinde kullanılır.
(2) Başkanlık merkez ve taşra birimlerinin taraf olduğu uyuşmazlıklar bakımından sulh veya uzlaşma yoluyla halli mümkün olmayanlar için dava açılır veya icra takibine başlanılır. Maddi veya hukuki sebeplerle dava açılmasında veya icra takibine başlanmasında Başkanlık yararı bulunmaması halinde 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede belirtilen usuller dairesinde dava açılmasından veya icra takibine başlanılmasından vazgeçilir.
(3) Başkanlık merkez ve taşra birimlerinin taraf olduğu davaların takibi esnasında Başkanlık menfaatlerinin korunması için her türlü tedbir alınır. Bu kapsamda Kanunda belirtilen usuller dairesinde yetkili makamdan vazgeçme alınmaması halinde kanun yollarına başvurulması zorunludur."
yani anladığım kadarıyla eski yıllarda kural "temyiz yoluna izin alınmadan gidilemez" iken, şimdi kural "aksi yönde izin alınmadığı sürece istinaf, temyiz, vb. her türlü kanun yoluna gidilmesi zorunludur" şeklinde değiştirilmiş. - 05-11-2021, 15:21:20Bu durumu izah ediyor. Ben davayı yapılandırdım 9900 TL ödedim. Eğer kaybetsem avukata sadece 8100 TL gibi bir rakam ödeyecektimStack adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
Aslında benim incelemeden komple zarar etti şu anda kamu en azından GV için. KDV'yi kazanırsam komple zarar olacak kamu açısından. Küçük meblalar ile uğraşıyorlar.
Aslında benim incelemeden komple zarar etti şu anda kamu en azından GV için. KDV'yi kazanırsam komple zarar olacak kamu açısından. Küçük meblalar ile uğraşıyorlar.