Ruhumu Kaybettim.

Merhaba, konuyla ilgili mi bilmiyorum ancak kusura bakmayın bir yerlerde paylaşmalıydım.
2020 senesinde, henüz 14 yaşından 15 yaşına geçmek üzere olacak bir çocukken yaşadığım trajedi ile başlayan bu hezeyanı buraya dökmek istiyorum. O lanetli sene babam bana dile dökemeyeceğim şekilde bir dayak atıp evi terk etti ve yapayalnız kaldım. Annem, kız kardeşim vardı ancak onlar birbirine sarılıyordu ben ise aynalara. Tek dostum sanrılar ve düşüncelerimdi. Onlar pek iyi dostlar sayılmazdı. Bu süreçte sürekli olarak birden fazla sorunu göğüslemek zorunda kaldım ancak beynim bana sürekli uyarı veriyor, sanki kafamın içinde sürekli "dayanamıyorum artık, beni bu kadar zorlama." diyen birileri var gibi hissediyorum. Bu süreçte yaşanan her şeyti detaylı anlatamıyorum fakat anlatabilmeyi veyahut ağlayabilmeyi çok isterdim. Şu an işsizim, bakmam gereken ailem ve kurmam gereken bir hayatım var. Sıfırdan oluşturmalıyım. Potansiyelimi değerlendiremiyorum. Beni anlayanlar olur mu bilmem ama en acısıda bu oldu zamanla.. Potansiyelini değerlendirememek. İyi forumlar R10. Vaktinizi ayırdığınız için teşekkür ederim, çaldığım için kusura bakmayın.

@westoth; Allah yardımcınız olsun.

@CemC; çok teşekkür ederim, cümlemizin olsun.

Üzülme dostum seni anlıyorum, emin ol herkesin hayatında böyle kötü şeyler yaşanmış olabiliyor ve hala yaşanıyor, önemli olan o kötü şeyleri unutup geleceğe ve hayatını daha iyi yapmaya odaklanmak. Geçmişe takılıp kalınca daha da zarar ediyor insan ve potansiyelini kullanma durumuna ulaşması gecikiyor

@supern0va; Teşekkürler. Geçen seneye kadar gerçekten piramidin en üst katmanına kendimi koyamayan, değersiz biriydim. Şu an buna çok daha önem veriyorum. Birçok şey öğrendim bu süreçte. Psikoloji ve felsefeyle kafayı bozdum bir dönem, kullanmak çok zordu ancak şu an daha ısrarcıyım bu konuda. Zamanla daha iyi olacağıma inanıyorum. Hepimizin istedikleri gerçekleşir umarım. İyi forumlar dilerim.

Allah yardımcımız olsun.

@sonsuzjoker; Çok teşekkürler. Hepimiz için bir şeylerin iyi olmasını diliyorum.

Babasıyla anlaşamayan tek sen değilsin sorarsan forumda bir çok kişi evi terk etme dışında yaşadıklarını yaşamıştır.
Ne yazık ki kavvam olmayan bir baban olmuş. Bu senin hatan değil kaderin. Yapacak bir şey yok.
Önemli olarak sen; benliğinde ne kadar varsın?
Anneler çocuklarını daima korur ve gözetir sen onun için çok değerlisin, belki senden çekindiği için yaklaşamamış olabilir. Anneler çocuk ayır etmez.
Gelelim ruhunu kaybetmene....
İçinde çok düşün kelamına az aktar.
Dil bir beladır. Ne dilersen o olur.
Ruhumu kaybettim dersen kaybolursun.
Benliğini kuvvetlendirecek bilgilere sahip olmak zorundasın yolun başındasın ben senin yaşında başladım değiştirmeye birşeyleri hala daha değiştiriyorum.
Bu en zor günün olmayacak emin ol veya yarın en iyi günün olmayacak daha iyisi veya daha kötüsü her zaman olabilir.
Başına gelmemiş olayları çok kafana takma.
Eğer tek kaldıysan tek kalkmayı bileceksin. Bu yaşlarda emin ol anlayamayacağın çok şey olacak. Anlayamadıklarını çözemediklerini kafana takma.

Ruhunu kazanmak istiyorsan eğer, işe yarar işlerle uğraş yeni bir iş yeni bir meslek yeni bir kitap...

Hayat başlaması uzun yaşaması kısa bir zaman dilimidir. Bir bakmışsın bu günler geçmiş dönüp güldüğün zamanlara bir anda geli verirsin anlamazsın bile.

Bu sebeple ne olursun iradeni güçlendirmen gerekli...

Dostum bunları yaşayan bir sen değilsin bunu bil.Geçmişi geçmişte bırak.Geçmişe takılı kalırsan bir ömür boşa geçer...