Merhaba, konuyla ilgili mi bilmiyorum ancak kusura bakmayın bir yerlerde paylaşmalıydım.
2020 senesinde, henüz 14 yaşından 15 yaşına geçmek üzere olacak bir çocukken yaşadığım trajedi ile başlayan bu hezeyanı buraya dökmek istiyorum. O lanetli sene babam bana dile dökemeyeceğim şekilde bir dayak atıp evi terk etti ve yapayalnız kaldım. Annem, kız kardeşim vardı ancak onlar birbirine sarılıyordu ben ise aynalara. Tek dostum sanrılar ve düşüncelerimdi. Onlar pek iyi dostlar sayılmazdı. Bu süreçte sürekli olarak birden fazla sorunu göğüslemek zorunda kaldım ancak beynim bana sürekli uyarı veriyor, sanki kafamın içinde sürekli "dayanamıyorum artık, beni bu kadar zorlama." diyen birileri var gibi hissediyorum. Bu süreçte yaşanan her şeyti detaylı anlatamıyorum fakat anlatabilmeyi veyahut ağlayabilmeyi çok isterdim. Şu an işsizim, bakmam gereken ailem ve kurmam gereken bir hayatım var. Sıfırdan oluşturmalıyım. Potansiyelimi değerlendiremiyorum. Beni anlayanlar olur mu bilmem ama en acısıda bu oldu zamanla.. Potansiyelini değerlendirememek. İyi forumlar R10. Vaktinizi ayırdığınız için teşekkür ederim, çaldığım için kusura bakmayın.