veysel"e teşekkürler...

bugün sabaha karşı saat 03-04 saatlerinde
4 arkadaş oturuyoruz yanımıza bir arkadaş daha geldi yanında fiziksel özürlü (ayaklarında) biriyle merhabadan sonra oturdular masamıza sonra özürlü olan arkadaşın adı veyselmiş konuşmaya başladı veysel ve herkes sustu sadece o konuşuyor ve okadar güzel konuşuyorduki hepimiz sadece dinliyorduk konuşmanın içeriği:
abi bir kafede çalışıyorum ara işlerine yani getir götür işlerine bakıyorum başka bir şehirde kız arkadaşım var yanına gideceğim 3 günde 30 tl alıyorum acaba 450 lira biriktirsem yetermi bu arada kızda özürlüymüş maksat kıza mahçup olmayayım diyor ve devam ediyor ciddi düşüyoruz inşallah bir aile kurucaz çoçuğumuz olacak arada çalıştığım kafeye aileler geliyor çocukları oluyor bir aile var devamlı gelen çocuğu bir türlü beni sevmedi bazen bana vuruyor ama ona kızmıyorum ilerde benimde çocuğum olacak yani anlayışla karşılıyorum dedi okadar pozitif konuştu ve öyle güzel anlattıki umutlarını ve hayata okadar bağlıydıki bugün uyanınca düşündüm bende dahil birçok zaman ben böyle hayatın böyle dünyanın diyorum sizlerinde dediğini duyar gibiyim
ve dedim kendi kendime hani veysel bukadar bağlıyken hayata bize ne oluyor ??? yeniden gözden geçirmemi sağladığın için sonsuz teşekkürler veysel....

%40 ortopedik engelli bi vatandaşım sabahleyin otobüslere binemiyorum 50 kişi üstüne çullanıyor ve kimsenin umrunda olmuyorsun.

Ayrıca özürlü kelimesini de sevmem kimsenin bizden özür dilediği yok adımız özürlü diye geçiyor...

Aslında yorumu yazmıcaktım ama cümlenizin sonunda "ben böyle hayatın böyle dünyanın " dediğimizi söylediniz. İstanbul gibi bir yerde yaşıyorsanız daha çok sinir oluyosunuz.

Ama hep dediğim bişi var " Biz özürlü değiliz insanlar normal "

Arkadaşı tebrik ediyorum sizde böyle bir iz bırakabildiyse...