Yalnızlık mı, Evlilik mi ?

Aile olmak çok güzel bir duygu. Acısıyla da tatlısıyla da bambaşka bir deneyim. Özellikle evladınızı kucağınıza alınca, cennetin kokusunu ilk defa içinize çekince zaman o an duruyor, kalan hayatınızı ona göre şekillendirip onun iyiliğini için harcamaya başlıyorsunuz.

tabi ki doğru kişiyle olur uzun süreli evlilik

evlenmek için vakit hiçbir zaman geç değildir. ben kırk sekiz yaşında evlendim. geç kaldığımı söylüyorlardı; ama sonra anlaşıldı gerçek. ne geç kalmıştım ne acele etmiştim; hiç evlenmemem gerekirmiş.

anton çehov

Doğru kişiyle evlilik, aksi halde sırf yalnız kalmamak için evlenilmez.

kafa dengi biriyle olunca güzel oluyor, birlikte bir şeyler yapmaktan keyif alacağınız birisi olması çok önemli. Birbirinize destek olduğunuz için hayat standartınız bile artıyor

Hanım memleketine gitti 1 haftadır sıkıntıdan patladım bekarlık zor

Şahsım adına konuşuyorum, kesinlikle ama kesinlikle evlilik, ötesini düşünmek dahi istemiyorum, yalnızlık kadar berbat, aşağılık bir olay yok. Ben den uzak dursun.

Sosyal medyada sıkça paylaşılan bir söz aklıma geldi "Avrupa'da evlilik Tango gibidir. İki kişi arasında olur. Türkiye'de evlilik halay gibidir. Aileler arasında olur". Eşinizi ne kadar sevseniz de işin içine aileler girince olay karmakarışık boyut alıyor. Hele aileler arasında kültür ve eğitim farkı varsa ortam tam bir stres ve kaosa dönüyor. Eşi öldükten sonra yaklaşık 10 yıldır kaynananız her kış şehir dışından gelir en az 3 en fazla 7 ay arası kalırsa, bu süreçte hangi yemeği yiyeceğinden hangi kanalı izleyeceğine kadar herşeye karar verirse, saçma sapan Ahaber bitti dersin Kanal 7 deki gelin dizisini açarsa, yetmedi tekrarını da seyrederse, doktoruyla, ilacıyla uğraşır gene de yaranamazsan, kısacası eşin ailesi destek yerine köstek olursa evililik yaşam kalitesini olumsuz etkiler.

ben yanlızlıktan yanayım. hele bu devirde insan kendisini eş, çocuk gibi yüklerin altına sokmamalı. zaten evlenmek demek borç ve kredi yükü altına girmek demek ki evlilik kurumunu kökünden sarsan şeyler bunlar. desen ki medeni ülkelerdeki gibi eğitim sağlık emeklilik gibi standartlar var, o zaman derim ki yap. ama burası için olmaz.

hele çocuk... 18 sene vadeli bir porche'den daha pahalı. hep şöyle düşündüm: "bir porschem olduğunda ve artı bir porsche parasını kenara koyduğumda çıocuk yapabilirim".

kaldı ki.... çocuğun sormaz mı sana "çok da güzel bir yataın vardı sanki de beni doğurdun" diye....

tercih meselesi... ama şurası gerçekk ki porsche'un varsa kesinlikle ve kesinlikle yanlız kalmıyordun. bir kahveyi bile tek başına içemiyorsun. hem hanımefendiler anlamında hem iş imkanları anlamında. şimdi diyecek ki insanlar paraya gelen kadından hayır gelmez. evet doğru ama... hepsi de öyle çıkmıyor. gayet kaliteliler de çıkıyor. veee an önemlisi... seçme özgürlüğü. kimse de kafanın etini yemiyor, hırlamıyor, kapris yapmıyor. biliyorlar ki seçen taraf "sen"sin. onlar seçilenler. uymazsa sırada bekleyen çok..

buraya da bombayı bırakıp hepinize hayırlı günler dileyeyim arkadaşlar.

not: eskiden porsche'm vardı... artık yok...

Evlenmediğim, çocuk yapmadığım için mantıklı bir kıyas yapamam ama şimdilik ve muhtemelen ömrümün sonuna kadar yalnızlığı tercih edeceğim. Ben arkadaşlarımla bile takılmıyorum, vaktimi onlara ayırmak istemiyorum kaldı ki evlenip vaktimin çoğunu eşime ayıracağım.. hiç benlik değil. Tek kişilik düşünüp ona göre yaşamaya alışmış bir insanın iki kişilik hatta çocuğu olursa 3,4 kişilik düşünüp yaşaması pek cazip değil.