Pişmanlık, huzursuzluk, gelecek kaygısı...

Kıymetli abilerim ablalarım konuyu sonuna kadar okuyup fikrinizi belirtmeniz benim için önemli.
Küçüklükten beri ailem doktor olmamı istiyordu notlarım hep yüksekti okul birincisiydim. 8. Sınıfta yeterli çalışmadığım için ortalama bir liseye gittim. 9. Sınıfta hiç okula gidemedim koronavirus yüzünden. liseye 10. Sınıftan başladım desem yalan olmaz. Bu koronavirus dönemi tembelleştim, oyunlara yöneldim, içe kapandım, iletişim becerilerim azaldı, sosyal anksiyetem belirdi. Bende yazılım ve wordpressle ilgilendim kendimi biraz geliştirdim. Ama bu süreçte 12. Sınıfa kadar doğru düzgün ders çalışmadım.
12. Sınıfta çalışıp yks de 90k sıralama yaptım. Genelde bu sıralamayı yapanlar mezuna bırakır ama ben tekrar çalışma isteğim olmadığı için anlık bir kararla tercih verdim ve çevremden aldığım görüşlerle hemşirelik tercih ettim ve yerleştim. yerleştiğim günden beri sürekli pişmanlık hissi geliyor daha fazla dayanamadım ve tekrar yks ye çalışmaya başladım. Çevrem yazılım sektöründe iş sıkıntısı olduğunu söyleyip durdu hep bu yüzden yazılım mühendisliğini de tercih etmedim. şuanki bölümümde de notlarım oldukça yüksek ama mutlu değilim, mesleğe bir türlü ısınamadım. Kendimi çok huzursuz hissediyorum, geleceği düşünmekten hiçbir işe odaklanamıyorum. Bana ne yapmamı tavsiye edersiniz?

Hocam hemşirelik de güzel meslektir aslında, kendinizi strese sokmayın en azından yine sınava girersiniz daha iyi bir sıralama yaparsınız. Hemşirelik yaparsanız maddi durumundan pek bir sıkıntı çekmezsiniz aslında.

Hocam yazdıklarım ego olarak algılanmasın ama benzer hayatları yaşamışız. Bizim gibiler ne yaparsa yapsın mutlu olmayacak birileri altında çalışmaktan. Kendi işimizi kurmadığımız sürece bu huzursuzluk olacak ben ona inanıyorum maalesef. Eğer iletişime geçersen beraber neler yapabileceğimiz hakkında konuşalım?

Aile, çevre, o, bu, şu, ...! Hayatımızı bitirenler hep bunlar oldu. 26 yaşındayım şu zamana kadar yaptığım hiçbir seçimden pişman olmadım, sonucu kötü dahi bitse lakin o dönemlerde cesaretim olmadığı için yapamadığım 2 seçimden ömrüm boyunca pişmanlık duydum ve duymaya devam edeceğim çünkü kaybolmuş ve telafi edilemeyecek, her geçen gün artan 12 yıl var ardımda. Sözün özü şu seçimlerini ailen dahi olsa etkilemelerine izin verme yanlış olacak olsa bile izin verme. Başkalarının verdiği kararlarla yaşamını sürdürmenin acısı ve travması geçmiyor, içinde biriken öfke, nefret dinmiyor. Kendi kararların kendi sorumluluğun olsun, çevren senin iyiliğini istemez, ailen senin gördüğünü görmez, yıllar sonra benim hissettiklerimi hissetmezsin umarım.