22 yaşındayım okumuyorum, çalışmıyorum.
Çalışmamak benim tercihim yanlış anlaşılmak istemiyorum ama asgari ücretle ya da 25-30k₺ ile çalışmak istemiyorum. Biliyorum belki birçoğunuz bu paralara okeysinizdir ama olmuyor. Nedenini yazımın ilerleyen kısımlarında anlatacağım.
U*uşturucu bağımlısı bir bireydim. Sandığınız maddeler kullandıklarımın yanında masum kalır. Deri altı enjeksiyondan tutun göz damlası şekline kadar kullanmadığım, denemediğim ve de üretmediğim madde kalmamıştır. Bırakmam lazım yoksa kendimi keserim diye kendime şeref sözü verdim. 35 gün 35 tane birbirinden farklı elemanla tedavi adı altında hastane denilmeyecek akıl hastanesi hiç denilmeyecek bir ortamda kaldım. Orda yaşadıklarım dolayısıyla bıraktım tedavinin t sini vermiyorlar. Detaya inmek istemiyorum en büyük travmamdır. Sonuç olarak bıraktım kurtuldum.
K*mar bağımlısı biriydim güzel paralar kazandım güzel de paralar kaybettim. Artık kazanmak için ya da kaybetmek için veya zevk için oynamıyordum sadece oynuyordum. Bırakmam kurtulmam lazım yoksa kendimi keserim diye yine şeref sözü verdim kendime allem ettim kallem ettim kazandığım tüm tutarları hesaplayıp ihtiyaç sahiplerine ihtiyaç sıralamasına göre kuruşu kuruşuna dağıttım. Sonuç olarak bıraktım ve yine kendimi kesmedim
)Bu kez durum diğerlerinden farklı, biriken kredi ve kredi kartı borçlarım. Bu sefer ödeyemezsem kendimi keserim diye kendime söz vermedim çünkü biliyordum ki ben bir şekilde hallederdim. Başlarda tutar düşüktü Barista olarak bir mekanda asgari ücretle çalışıyor bir şekilde ödüyordum borçlarımı, biraz açıldım ne de olsa çalışıyorum düzenli gelirim var. Daha sonrasında borç ile borç ödemeye başladım kısa vadede beni o kadar rahatlattı ki ama sürekli açılmalara başladım düşük tutar olarak gördüğüm tutar x3 oldu. Farklı bir iş teklifi aldım ve kıbrısa gittim. Adanın en iyilerinden birinde sabah barmenlik akşam ise krupiyelik yapmaya başladım günde 16 saat çalışıyordum. ilk defa hayatım boyunca xxx.xxx₺ tutarlara çıktım yine aptal kafam durduramadım kendimi bu kadar kazanıyorsam ödenir bir şekilde diyip açıldıkça açıldım ve işimden oldum döndüm trye ailemin yanına bu kez eldeki borç başlangıçtakinin x7 katı oldu sonra İzmirde bir ünlünün mekanında barmenlik yapmaya başladım. Ben borç kapatamıyordum tekrar borçlanıyordum bunu nasıl yaptığımı da bilmiyordum. Borç oldu başlangıçtakinin x10 katı. Uyku uyuyamıyorum, psikolojim alt üst oldu, 30kg verdim, dedim yapacak bir şey yok ben artık çok yoruldum bu psikoloji ile yaşamak istemiyorum kararlıyım sıkacağım kafama. Evet borç 1m tl ödenmeyecek bir tutar değil belki çoğunuz için ama ben bu tutarı ödeyemeyeceğim için değil artık yorulduğum için kararlıydım. Bir gece vakti aldım tabancayı yatağımdayım ezmişim güzelce tetiği son bir hareket artık her şey son bulacaktı benim için. O an ışık açıldı kapı açıldı annem girdi odaya bir telaşla refleksle yaptığımı gizledim. Oğlum hamileyim dedi bir kız kardeşin olacak dedi. 22 yıl sonra. Beni hayata tekrar bağlayan bir kız çocuğu Zeynep Asel. O gün sabaha kadar sadece ağlamaktan başka bir şey yapamadım. Dedim bu kadar erken pes etme sen yaparsın halledersin. Sabah yerel bir mekanda baristalık 8-5 çık 6 da restoranda komilik 12 ye kadar 1 den 4 e kadar esnaf moto kuryelik günde sadece 3 saat uyku ile 1.5 sene çalışmak zorunda kaldım. Ödüyorum borçlarımı ama gün ve gün işleyen faizlerle hep aynı yerde sekmeye başladım. Borç hâlâ 1m ₺. Tekrardan söz verdim kendime kız kardeşim konuşmayı öğrenip de abi dediği ilk gün bitireceğim artık işimi. öyle olmadı ne yazık ki olmuyor.
Peki şuan ne mi yapmaktayım ? Hiçbir şey evet hiçbir şey yapmıyorum yapamıyorum. Günde 30 40 kez bankaların taciz eder gibi aramaları ile hayatıma devam ediyorum. Ödemiyorum çünkü ödeyemiyorum çok uğraştım. Yanlış ya da doğru bir çok farklı yöntemle denedim. Ailemden neden destek almadığımı da soranlar olacaktır elbet. Ben bunu yapamam onlara babam polis memuru emekliliği doldu yaşı bekliyor ikramiyesi zaten benim borç tutarı ile aynı miktarda. Tüm hayatı boyunca 25 senelik mesleğinde benim borçlarımı ödemek için çalışmış olamaz. Buna hakkım yok. Benden nefret ederek yaşamasını istemiyorum. Babadır o sever de söver de döver de diyenleriniz de olacaktır elbet. O iş öyle olmuyor maalesef u*yuşturucu konusundan sonra çoktan vazgeçti benden. Adam akıllı aynı evin içinde iki yabancıyız.
Asker, polis, vs gibi düzenli gelirim olacağı devlet destekli bir memur da olamıyorum. Çalışamıyorum çünkü maaş yattığı gibi bankalar çökecek ve elde kalacak 0₺. Günlük ya da haftalık elden para alacağım mesleklere yöneldim. Borçlarımı tamamen unutup sadece nakit para ile yaşantıma devam ediyorum şuan
Yakında çok yakında icra kâğıtları gelmeye başlayacak eve. İşte o zaman öğrenecekler bizimkiler. Benden açıklama bekleyecekler ama yapamayacağım. İşte o zaman ya ailemi Zeynep Aseli bırakıp kaçacağım bu şehirden bu ülkeden ya da o vakit bu kez sözümü tutup sıkacağım kafama.
Konuyu her ne kadar kısa tutmak istemiş olsam da az detayla anca bu kadar oluyor. Zamanınızı aldığım için özürlerimi iletiyorum zaman ayırıp da okuyanlara şükranlarımı sunuyorum. Yol yordam gösteren herkese de şimdiden teşekkürlerimi iletiyorum.
