Evlenmeyi geç insanlar ilişki kurmaktan çekiniyor.
Diyelim bir kizla tanıştın kader ya o kişi senin ruh eşin her şey süper gidiyor artık Evlenmeliyiz gibi geliyor ama o da ne kiralar 20 binden başlıyor evlilik mobilya vs bir servet.. Bir yanda hayatının aşkını bulmuşsun kaçırmak istemiyorsun bir yandan ulan borçla harçla dünyaları harcayıp evlenince nasıl mutlu olacaksın diye düşünüyorsun. 2 tarafı Bo.. değnek. Ha senaryo da basit. Deli gibi borca girersin nefret ettiğin bir işte çalışırsın eve geç saatlerde gelirsin eşinin suratına bile bakacak enerjin hevesin kalmaz. Kavgalar başlar eşin sadık birisi değilse ilgi gördüğü her erkeğe yanaşmaya baslar zaten kocası it gibi çalışmaktan eve bile zor gelirken sevgiden kırıntılar kalmıştır artık. Birde eşinin arkadaşları annesi vs gaza getirtip bebek yok mu diye gaza getirirse oooo.. vesselam Türkiyede mutlu olmak büyük nimet büyük şans.. herkese de nasip olmuyor.
Konuyu açarken aslında bahsettiğiniz durumlara dair karamsarlık içinde olduğumu ifade etmiştim. Hadi diyelim iş güç var hani ağız tadı ve huzur derler, onu yakalamak ve bulmak mesela. Çok çabuk vazgeçen, kıran, döken insanlar olduk.
Hani bir tabir vardır mevlam affetsin, isyankar kullar olduk gibime geliyor. Bunu diyince yanlış anlayanlar olacaktır ama ben burda şunu demeye getiriyorum, hem memnun değiliz hem de memnun olmak adına birey ve insanlık olarak pek adım atmiyoruz.
