En Son Ne Zaman Nerede Linç Yediniz?

Biliyorsunuz ki Türkiye'de linç bir gelenektir, bir kültürdür, bir bir... Olmazsa olmazdır işte. Bir grup(2-3 kişi de yeterli) o kişiyi haşlamaya başladığında hemen çok severiz kendimizi o gruba ait hissetmeyi hemen katılıp linçlemeyi. Sonra en güzel linci ben edeceğim yarışına girer farklı farklı şeyler yazarız duyar kasmayı da asla es geçmeyiz tabii... Herkes çünkü Unicef iyilik elçisi. En sonunda hatta ilk mesaj dahi unutulup giderken insanlar o kadar kaptırır ki kendini yalnızca linç yorumlarına bakıp kendi linç yorumunu yazar, neyin linçlendiğini okumaz dahi.

Dünyada yorum yazma konusunda Türkler kadar kendini geliştirmiş bir başka millet yol sanırım.

Ben forumda sağlam bir linç yediğim için yoğurdu üfleyerek yiyorum, o yüzden bu sitemim, ama kimseyi linçlemedim daha.

1 kere o da burada linç yedim, siz nerelerde kaç kere linç yediniz? Linç dediysem de onlarca kişinin sürü halinde işte yorumlar yazması "Sen kimsin, sanane hulaa, sen ne diyorsun" vb. Falan... Tarzı yani. İki üç kişiyle değil.

Doğruyu söylediğim her yerde diyebiliriz..

Genelde kadınları ödül olarak görüp, erkekliğinden taviz veren feminen yengeç kasa tiplerle mücadele ediyorum.

İki cinsiyetin de olduğu ortamlarda bu beni hedef yapıyor.

Linçleyen insan maalesef birey olamamış insandır hocam, o yüzden onlara da acıyorum aslında. Bireysel düşünse bu kadar diğerlerinin algısına kapılmasa insanlar belki bu kadar linç olayları olmaz.

Bazen linç gerekli ama MENEMENİ SOĞANSIZ YEDİĞİ İÇİN DE LİNÇ ETMEYELİM yani artık insanları. O kadar basit şeyler ve düşünceler için de linç ediliyor herkes.

Sadece düşünce paylaşıyor, bir şey yaptığı, olayı yok, yetkisi yok, sanki çok önemli ya da ünlü o adamın o sözünün etkisi çok büyük gibi linç ediliyor onlar da garip ne diyeyim hocam işte siz de biliyorsunuz durumu...

Cadılar ve onların Meriçleri vazgeçilmezdir zaten hocam... İki üç HPV li kız düşüreceğim diye Bağcılarlı Mahmut Bomontili Meriç oluyor Yarab!

Bunları ense kökünden tutup kedi gibi havaya kaldıracaksın abi.

Bence insanlar gerçeklerden çok hoşlanmıyorlar.
bir tür ilüzyonda yaşamayı seviyorlar.
- Şu işim nasıl olmuş ?
+ Aslında olmamış, şu , şu şu hataların var. onları düzeltirsen eğer çok iyi konuma gelebilir.
- Sen ne anlarsın be ! , yapabiliyorsan sen de yap da görelim.
- buyrun yaptım !
- ......
Avutulmaya alışmışlar, ya da pohpohlanmaya.
Kendisi ile yüzleşemeyen insanların gerçekler ile yüzleşmesini pek beklemiyorum artık.

Hem o hocam, hem de yazık garibim gün içindeki stresini atacak ya, patronuna falan ses çıkaramıyor pısırık gibi gidiyor hemen tüm stresini oraya kanalize edip yazıyor da yazıyor. Konunun bağlamından dahi çıkıyor. Mesela yapay zeka ile ilgili konuya Neolotik dönemden girecek kadar linçliyor. Bu da gün içerisinde kaldığı sinir ve strs yoğunluğuyla orantılı ne kadar bağlamdan çıktığı.

Halbuki güzel bir Pazar günü papatya çayını içse "görüşlerinize katılmıyorum şöyle şöyle" diyip geçecek ya da hiçbir şey yazmayacak ama.

Doğru söylediğim neredeyse her zaman diyebiliriz. Eee ne demişler doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.