Bu stresle 42 YIL yaşaya bilirmiyim

Merhaba kullandığınız uygulamanın yada websitenin ismi alabilir miyim?

Gençlerde kötü bir psikoloji oluşturulduğunu düşünüyorum..
Tamam pahalılık var, yaşam zorluğu var ama eskiden yok muydu?
Köyde yaşayan insanlar 10 yaşında çalışmaya başlıyor, bi yandan okula gidiyor bir yandan çobanlık yapıyor ailesine yardım ediyor.
TRT Belgeselde izleyebilirsiniz 12-13 yaşında çocuklar afedersiniz eşek gibi çalışıyor.
Yada afrikada şurda burada 1-2 saat okul yolu diye bir şey var, okula gitmek için dağ tepe 1-2 saat yürüyorlar.
Biz ise şehirde yaşıyoruz, aç değiliz, açıkta değiliz, ama öyle bir şartlanma getirdiler ki son yıllarda, insanlar sanki çöpten yemek topluyormuş, akşama ne yiyeceğim derdindeymiş gibi oldu.
İnsanları amerikayla kıyaslattıra kıyaslattıra bu hale getirdiler, gençler herşeyde böyle karamsar düşünmeye intihar falan etme muhabbetleri yapmaya başladı.
Biz 3. dünya ülkesiyiz. Amerika 1. dünya ülkesi. Kıyaslama baştan yanlış.
3. Dünya ülkeleri arasında da kötü durumda olduğumuz bir gerçek ama çöpten yemek toplamıyoruz, zor iş şartları olabilir ama asgari ücretli bir fabrika işine bile girsen iyi kötü yaşarsın.
Herşey araba almak, ev almak, dışarda yiyebilmek vs. değil.
Hepimiz bunları istiyoruz, hepimizin amacı bunlar.
Ama insanlarda öyle bir algı oluşturdular ki bunlar yoksa, öl daha iyi der gibi bir algı oluşturdular.
Gençlerin kafası o kadar gitti ki, Türkiyede insan olmaktansa isveçte *** olmak isterim diyorlar.

Halinize şükretmezseniz şükretmeyin bu sizin bileceğiniz iş, ama şunu bilin ki zorluk dünyanın her yerinde var ve vardı, benim babam annem 10 yaşında çobanlık yapıyorlarmış, gece tarlada dağda bayırda uyuyup, sabah 1 tas bayat yoğurt yiyip, gece karanlıkta koyunları kurtlardan korumaya çalışıyorlarmış. Bir kere bile akıllarına intihar veya karamsarlık gelmemiş.
Şuan evimiz arabamız var ve şükrediyorlar, nerden nereye diyorlar.
Hal böyleyken ben eğer isyan edersem ben kendimi ahmak olarak görürüm.
Bu benim için geçerli.
Herkes kendi kararını kendi verir.
İnşallah herkesin hal ve durumu daha iyi olur. Herkes istediğine kavuşur.
Ama kendi isteklerinizi medyanın, televizyonun oluşturmasına izin vermeyin.
Huzurlu, güzel bir yaşam isteyin, evim olsun, ailem olsun, huzurum olsun deyin.
Medyanın bak onlar böyle yapıyor siz yapamıyorsunuz o zaman siz isveçte *** olsanız daha iyi gibi nara'larına kulak asmayın.

İyi günler dilerim.

Gençlerde kötü bir psikoloji oluşturulduğunu düşünüyorum..
Tamam pahalılık var, yaşam zorluğu var ama eskiden yok muydu?
Köyde yaşayan insanlar 10 yaşında çalışmaya başlıyor, bi yandan okula gidiyor bir yandan çobanlık yapıyor ailesine yardım ediyor.
TRT Belgeselde izleyebilirsiniz 12-13 yaşında çocuklar afedersiniz eşek gibi çalışıyor.
Yada afrikada şurda burada 1-2 saat okul yolu diye bir şey var, okula gitmek için dağ tepe 1-2 saat yürüyorlar.
Biz ise şehirde yaşıyoruz, aç değiliz, açıkta değiliz, ama öyle bir şartlanma getirdiler ki son yıllarda, insanlar sanki çöpten yemek topluyormuş, akşama ne yiyeceğim derdindeymiş gibi oldu.
İnsanları amerikayla kıyaslattıra kıyaslattıra bu hale getirdiler, gençler herşeyde böyle karamsar düşünmeye intihar falan etme muhabbetleri yapmaya başladı.
Biz 3. dünya ülkesiyiz. Amerika 1. dünya ülkesi. Kıyaslama baştan yanlış.
3. Dünya ülkeleri arasında da kötü durumda olduğumuz bir gerçek ama çöpten yemek toplamıyoruz, zor iş şartları olabilir ama asgari ücretli bir fabrika işine bile girsen iyi kötü yaşarsın.
Herşey araba almak, ev almak, dışarda yiyebilmek vs. değil.
Hepimiz bunları istiyoruz, hepimizin amacı bunlar.
Ama insanlarda öyle bir algı oluşturdular ki bunlar yoksa, öl daha iyi der gibi bir algı oluşturdular.
Gençlerin kafası o kadar gitti ki, Türkiyede insan olmaktansa isveçte *** olmak isterim diyorlar.

Halinize şükretmezseniz şükretmeyin bu sizin bileceğiniz iş, ama şunu bilin ki zorluk dünyanın her yerinde var ve vardı, benim babam annem 10 yaşında çobanlık yapıyorlarmış, gece tarlada dağda bayırda uyuyup, sabah 1 tas bayat yoğurt yiyip, gece karanlıkta koyunları kurtlardan korumaya çalışıyorlarmış. Bir kere bile akıllarına intihar veya karamsarlık gelmemiş.
Şuan evimiz arabamız var ve şükrediyorlar, nerden nereye diyorlar.
Hal böyleyken ben eğer isyan edersem ben kendimi ahmak olarak görürüm.
Bu benim için geçerli.
Herkes kendi kararını kendi verir.
İnşallah herkesin hal ve durumu daha iyi olur. Herkes istediğine kavuşur.
Ama kendi isteklerinizi medyanın, televizyonun oluşturmasına izin vermeyin.
Huzurlu, güzel bir yaşam isteyin, evim olsun, ailem olsun, huzurum olsun deyin.
Medyanın bak onlar böyle yapıyor siz yapamıyorsunuz o zaman siz isveçte *** olsanız daha iyi gibi nara'larına kulak asmayın.

İyi günler dilerim.

Neye şükredelim tam olarak

Bir şeye şükretmenize gerek yok, ben şahsi olarak su içerken bile şükrediyorum, hasta olduğumda boğazımdan yutkunamadığımda iyileştiğimde yutkunabildiğime dahi şükrediyorum. Ama konu şükretmek değil.
Konu elimizde bulunanlarla da yaşanabildiğini anlamak. İnsanlara elde etmeleri imkansız, zor yada çok uzak gelecekte olan şeyleri göstere göstere psikolojilerini bozdular ondan bahsediyorum.
Yani iyi model bir arabaya binmek, güzel bir ev sahibi olmak, teknolojik ihtiyaçlara sahip olabilmek bir ihtiyaç lüks değil fakat şuanda Türkiye'de örneğin bir apple bilgisayarı çıktığı gibi almak kolay değil. Yada amerikadaki lüks bahçeli evler gibi bir evi ordaki rahatlıkta almak da mümkün değil.
Mümkün olsa bile yakın gelecekte hazır değil.
Ama gençlere sürekli bak ordaki gibi evin yok, bak ordaki gibi araban yok, bak oradaki gibi telefonun yok, bak oradaki gibi bilgisayarın yok, bak oradaki gibi ayakkabın yok, bak oradaki kadar maaş alamıyorsun, bak oradaki marketlerdeki alışverişi yapamıyorsun o kadar fazla yüklendi ki, gençler o zaman ben niye yaşıyorum kafasına geldi.
Ben bundan şikayetçiyim. İnsanların yaşama tutunma gücünü ellerinden aldıklarını düşünüyorum.
Örneklerim bu yöndeydi. Eskiden birçoğumuzun ailesi zor durumlarda çalışarak geldiler.
Ama eğer ailelerimiz bugünkü duruma maruz kalmış olsaydı belki çoğu pes edecek, bir aile bile kuramayacak, evlenmeyecek, evsiz olacaktı belki.
Ama çabaladılar, durumları kötüydü, durumlarının bir üstünü, örneğin çobandı benim ailem, ev almak, özgür olmak, çobanlığın bir üstüne çıkmak, köye yazları sadece ziyarete gidebilecek seviyeye ulaşmak gibi 'ulaşılabilir' hedefler koydular, kimse onlara o dönemde amerikada televizyon olduğunu, bilgisayar olduğunu, lüks arabalar olduğunu empoze etmedi.
Bu koydukları ulaşılabilir hedeflere ulaştılar. Şuan şükrediyorlar ve mutlular. Bu süreci de zor kolay bir şekilde atlattılar, yakında emekli olacaklar ve hedeflerine iyi kötü ulaştılar.
Ama şimdi gençlere ulaşmaları zor olan hedefler gösterildi. Dolayısıyla bu gibi konular açılıyor, arkadaş demiş 42 yıl nasıl geçer? geçmez mi? geçmezse ne yapsın?
Anlatabiliyorum umarım.

halinize şükretmezseniz şükretmeyin bu sizin bileceğiniz iş, ama şunu bilin ki zorluk dünyanın her yerinde var ve vardı, benim babam annem 10 yaşında çobanlık yapıyorlarmış, gece tarlada dağda bayırda uyuyup, sabah 1 tas bayat yoğurt yiyip, gece karanlıkta koyunları kurtlardan korumaya çalışıyorlarmış. Bir kere bile akıllarına intihar veya karamsarlık gelmemiş.
şuan evimiz arabamız var ve şükrediyorlar, nerden nereye diyorlar.