İş teklifini kabul etmeli miyim?

Question

Merhaba arkadaşlar, şu an 24 yaşındayım pandemi dönemi girmeden önce tekstil de çalışıyordum 12 saat. Daha sonra ufak ufak reklam işi yapmaya başladım derken çalıştığım tekstil de kapandı. 3.000 Bin maaş alıyordum tekstil de ama 12 saat çalışma idi. Artık patronun/ustanın çenesinden neredeyse başım ağrıyordu. Önceden çalışmış olan varsa bilirler.

Sonra hayatıma bir kız arkadaş girdi, her şey sanki bir anda değişime uğramak zorunda kaldı. 2 ay pandemi döneminden işsiz kaldım, o dönemde ne yapsam diye düşünürken reklama daha fazla önem vermem gerektiğini düşündüm. 2 ay da ödediğim kredi 1.450 hem kredi parasını çıkardım hemde cebime 1.000- 1.500 kalıyordu. Neyse, iş yeri açıldı gittim çalışmaya ama çalışamıyorum iş bunaltıyor. Zam günü gelince maaş da anlaşamayınca "Ben gelmiyorum" deyip çıkıp gittim.

Gelelim asıl konuya

Daha sonra reklam işimi yapmaya devam ettim, akşama kadar evde oturuyorum. Kendim roman kitabı yazarıyım, yayinevimin sahibi ile arkadaş gibiyizdir benden yaşça büyük olmasına rağmen. İlk kitabı belediye vs derken cebimden çok para çıkmadan çok kaliteli şekilde bastırdım. Aynı yayinevinden şimdi 2. Kitabım şiir kitabı çıkacak ücretsiz baskı şeklinde çıkıyor o da. Yayinevi köklü bir yayinevi yani 20 yıldır sektörde en az. Bugün görüşmeye çağırdı, genel yayın yönetmeni olmamı teklif etti. Yayın sektörünün nasıl işlediğini %90 biliyorum. Sosyal medya zaten elim güçlü.

Bana şu teklifi yaptı: Gel burda dükkanı aç, arada maillere bak sipariş geldikçe paketlersin, yayın yönetmeni olarak zaten her çıkan kitapta senin ismin olacak, günde 1-2 saatin gider, yine kitabını yazarsın, reklam işini de yaparsın, zaten ben burda yokum ( yaşlı bir amca var ) sadece onunla birlikte olacağız. Zaten akşama kadar evde oturuyorsun, gel buraya burda otur diyor.

Ama benim bu teklif için sizden fikir almak istediğim şey, bu işi yaparken düzenli bir maaş olmayacak, örneğin yazar, basılacak kitap ayarlarsam ondan %50 ben alacağım. Ayda 1 tane ayarlarsam tekstil de aldığım maaş çıkıyor zaten. Üzeri olursa daha fazla. Bunu yaparken de reklam işime devam edeceğim, siz olsanız ne yapardınız? Kararsız kaldığım için sizlerinde fikirlerinizi almak istedim.

Bunu kabul etmezsem haftada 2-3 gün mahalle pazarında giyim ürünü satmayı düşünüyorum.

- Not: Zamanınızı aldığım için kusura bakmayın.

YTD · Answer

Boş durmak daha büyük zarar. Bence vaktini değerlendirebilirsin editör-reklam gibi zaten ilgi duyduğun bir alan. Tabii ki fırsatları kollamaya da devam etmelisin aynı zamanda. Daha iyi şartlarda bir şeyler de karşına muhakkak çıkacaktır. Arayışta ol.

tdemirkan · Answer

Beyefendi yaşlıysa onu inovatif olmaya ikna etmen gerekecektir. Çünkü sen bu dönemin insanısın. Fikir ayrılıkları iş şevkini yok edebilir. Bu durumları iyi analiz etmen gerekir. Yaptıkların küçümsenebilir. Küçümsetme! Ciddiyetinin farkında olsunlar.

jekoben · Answer

nekreyazar34 adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Üzerine herhangi bir kar koymak gibi bir durum yok. Kitabın maliyeti alınacak, onun içinden %50 aksi halde tabii ki kar koyulursa çok uçuk maliyet olur ve bende yazar bulamam. 		Adı üstünde bu kitabın maliyeti. Bu para matbaa, kapakçı, editör ve mizanpajcıya gider. Oradan size bir de para veriyorsa demek ki kar yapıyordur. Aksi halde yazarın verdiği paranın bir kısmı size verilecekse bu para maliyetlere yetmez ve yayınevi kitabı basamaz.

SEOAnalisti · Answer

Birkaç gün deneyin bir. Denemekten zarar gelmez. Şayet zaman konusunda sorun yaşamıyorsanız, devam edin derim. Eğer yazmanıza mani oluyorsa, bırakırsınız. İş verene birkaç gün deneme yapmak istediğinizi söyleyin.

nekreyazar34 · Answer

jekoben adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Bu zamanda bir yazarın kitabını basarken maliyetini tabi alabilirsiniz ama üstüne bu derece kar koyarak basamazsınız. Yani bu öyle bir kar ki siz yüzde 50'sini bile almanıza rağmen sizi kurtarıyor ve yayınevine de kar yaptırıyor. Bu durumun aşırı ticari ve yapılan işin ruhuna aykırı olmasını geçtim, bu şartlarda kitabını basacak yazar bulmak da çok zor olur. Yazar biraz araştırsa zaten uygun basan yayınevlerini rahatlıkla bulacağından sizin çabanız bir süre sonra karşılık bulamayacak ve daha az karlara razı olmanıza ve sürecin de sizin için negatif bir hal almasına sebep olacaktır.

Ayrıca ben de bir yayınevi sahibi olarak şunu söylemeliyim ki bir kere kitap basımı için yazarın peşinden koşulmaz. Yazar size gelmelidir. Öbür türlü talepkar olan yazar değil de siz olacağız için hoş olmayan bir hava cereyan eder ki yine bu vaziyet de yayıncılığın ruhuna yakışmaz. Sizi de ayrıca demoralize eder. 		Üzerine herhangi bir kar koymak gibi bir durum yok. Kitabın maliyeti alınacak, onun içinden %50 aksi halde tabii ki kar koyulursa çok uçuk maliyet olur ve bende yazar bulamam.

jekoben · Answer

Bu zamanda bir yazarın kitabını basarken maliyetini tabi alabilirsiniz ama üstüne bu derece kar koyarak basamazsınız. Yani bu öyle bir kar ki siz yüzde 50'sini bile almanıza rağmen sizi kurtarıyor ve yayınevine de kar yaptırıyor. Bu durumun aşırı ticari ve yapılan işin ruhuna aykırı olmasını geçtim, bu şartlarda kitabını basacak yazar bulmak da çok zor olur. Yazar biraz araştırsa zaten uygun basan yayınevlerini rahatlıkla bulacağından sizin çabanız bir süre sonra karşılık bulamayacak ve daha az karlara razı olmanıza ve sürecin de sizin için negatif bir hal almasına sebep olacaktır.

Ayrıca ben de bir yayınevi sahibi olarak şunu söylemeliyim ki bir kere kitap basımı için yazarın peşinden koşulmaz. Yazar size gelmelidir. Öbür türlü talepkar olan  yazar değil de siz olacağız için hoş olmayan bir hava cereyan eder ki yine bu vaziyet de yayıncılığın ruhuna yakışmaz. Sizi de ayrıca demoralize eder.

fatihkopuz · Answer

nekreyazar34 adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Satır satır okudum hocam. Öncelikle her şeye rağmen tebrik ederim. Ben insanların duygularını psikologlar kadar iyi bilirim, ama okul dahi okuyamadım. Sizin bu yapıp daha sonra hata olarak gördüğünüz şeyler ki, evet hata ama o an ki şeyler vicdan ve içinizde var olan insanlara karşı sevgiden ötürü olmuş bir şey. İnsanın ruhunu okşayan bir şey olmadığında ve bir gün ruhunuzu okşayan bir şey çıktığında bu paradan daha cazip gelir ister istemez. Ben de sizin gibiyim. Babam sürekli tekstil de çalış, sigortalı gibi klişelerden dışarı çıkmıyor. Kız arkadaşım hayatıma girdikten sonra onunla ciddi bir hayat düşündükten sonra bir an da hayatım şekillendi, Allah'a şükür az çok kazanıyorum, bir kredim var o bitse daha da rahatlayacağım. İnsanları gözlemledikçe "ya ben niye böyle yapıyorum, niye kendime eziyet ediyorum, ben evlensem askeri ücret ile ev mi geçinir" gibi sorularla dolaşırken kendimi reklam yaparken buldum.

Ben bir yazarım, bana hiçbir getirisi yok gideri var. Ama kitapları seviyorum, gidip yayinevinde çalışsam, yine pek bir gelirim olmayacak. Onun için ilk başta pazarcilik yaparım, para biriktiririm daha sonra yatırım yaparım diye düşündüm. Bilmiyorum belki başarısız olacağım pazarcilikta ama gidip de yüklü bir para da harcamayacagim, deneyim olacak kadar.

Hayatta her zaman 1 tek hayalim oldu, bir gün ben insanlara faydalı bir şeyler anlatabilmek, sesimi duyurabilmek. Ben bilgisayar dilinden anlamam, yazılımdan anlamam ama görsel hafızam çok güçlüdür. Ama benim yazılım öğrenecek kadar bilgim var mı onu da bilmiyorum mesela. Yayinevi açma, yürütme maliyeti de oldukça çok. Onu da şu an yapamıyorum. Kısır bir döngü yani benimki. 		Maaş yok, sigorta yok deyince kendi durumuma benzettim ve dökülü verdim. Ben birinin hayatını nasıl şekillendirmesi gerektiği konusunda ahkam kesebilecek son insanım, size şöyle veya böyle yapın diyemem, başımdan geçeni anlatmak istedim. Benim tavisyem, başka insanların gürültülerinin, kendi fikirlerinizi duymanızı engellemesine izin vermeyin, hayat başkalarının hayallerini gerçekleştirmek için çok kısa. Yapmanız gerekeni en iyi bilen kişi yine sizsiniz.

nekreyazar34 · Answer

fatihkopuz adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Dün akşam saatlerinde çalıştığım işimden istifa ettim. Bu işte çalışmak istiyorsan, seni heyecanlandırıyorsa bu yorumumu sakın okuma seni caydırabilirim.

Aslında herşey 8-9 yaşlarımdayken başladı, elektronik şeylere aşırı ilgi sahibiydim, beni şaşırtıyor ve eğlendiriyordu. Normal bir çocukluğum olmadı, hayatımda hiç bir zaman vurduğum top gitmesini istediğim yere gitmedi mesela, yada akranlarım kadar hızlı koşamıyordum, iyide saklanamazdım, çok iyi bisiklete binebilirdim, o konuda yetenekliydim. İlk sevgilimi edindiğimde 17 yaşındaydım, ilk ilişkimide o yıl yaşadım, yani aşk konusunda da akranlarımla aynı dönemde ilişkiler geliştiremedim. Ailem beni yapmak istediğim şeyler konusunda hiç kısıtlamamış aksine hep desteklemiştir. Sevdiği işi yapmak isteyen kişiye "nayır, doktor olacaksın üleyn" diyen aile klişesini yaşamadım ve teknik lise okudum bilgisayar bölümü. Bilgisayarları hep sevmişimdir.

Askerden önce büyük şirketlerde çalıştım KOÇ Holding gibi, askerde yine yeteneğimle ilgili bir işe koştular beni, askerden sonra kısa bir yetkili servis macerasından sonra hayatımın savrulduğunu fark ettim. O döneme kadar yazılımla hiç ilgilenmemiştim, ilgimi de çekmemişti ama o boşluk döneminde her nasılsa kodlamayla uğraşmaya başladım. Siteler yaptım, para da kazandım. Hemde ciddi paralar, asgari ücretin 2-3 katını bir gecede kazanabiliyordum. Sonra manita durumları oldu, aileler tanıştı iş ciddiye bindi derken bana bu kız dedi ki "Babam bir işe girmeni istiyor, yoksa bu iş olmaz" iyi ama zaten ben bir iş yapıyorum, çokta güzel para kazanıyorum falan deyince "SİGORTALI BİR İŞ" klişesi önüme koyuldu. Gençliğin verdiği salaklıkmıdır bilmiyorum, bende bunu yedim. Türk Telekom'a başvurdum, mülakatlar v.s. derken kabul edildim, çalışmaya başladım, 8 ay sonra nişanı attım. Bir yıl daha çalıştıktan sonra yağmurlu bir günde şirketin verdiği aracın içinde otururken kendime şu soruyu sordum; "Ne yapıyorsun olum burda sen?"

Asgari ücretin yarım kat üzerinde bir maaş alıyorsun, asgari ücretin yarısı kadar multinet kartı veriyorlar, zamanının 9 saatini alıyorlar ve yapabileceğin şeyleri zamanını bu iş için harcadığından yapamıyorsun. Peki neden hala burada duruyorsun? Neyse döndüm müdürlüğe, şefin yazıcısından bir a4 kağıdı çektim toplantı odasındaki büyük masada el yazımla doldurup imzaladım, bastım istifayı. Kabul etmediler, konuştular, kılsın tüysün, saha operasyonlarının medarı iftiharısın falan beni kandırdılar. Gazapizmin "Unutulacak Dünler" şarkısında ki "Alkışlara kandık" bir ay daha çalıştım bir daha istifa ettim, gene kandırdılar, 10 gün sonra bir istifa daha ettim, gene kandırdılar zam yaptılar. Son olarak bütün gücümü toparladım son ve en kararlı istifamı verdim. Ne derlerse desinler geri basmadım, son istifaya 2 hafta hazırlanmıştım  Çevremdekilere sorsan aptal olduğumdan kesin emindiler.

Özgürlüğe kanat açtığımda kısa bir tatile çıktım, telefonları kapattım, kafamı dinledim. Bir ay sonra döndüm, yeteneğim olan işi yapmaya başladım. Ben biraz takıntılıyımdır, iyi anlamda, yaptığım işin mükemmel olduğundan emin olmadan teslim edemem. Yaptığım işler beğenildi kısa süre sonra önce büyük bir kaç şirket, peşinden spor bakanlığı geldi, sözleşmeler imzalandı vesaire, bu süreçte yaptığım işleri tek başıma yaptığıma kimse inanmak istemiyordu, ama bir şekilde çok güzel, farklı, kullanışlı, işleri kolaylaştıran özellikler taşıyan yazılımlar yapabiliyordum. Sırası biraz geçmişken, insanların hayatında ders çıkardığı anlar vardır ya, Telekom'da çalıştığım günlerden birinin akşamında, annesi Rus olduğu için "Rus" diye hitap ettiğimiz Ramazan adında bir arkadaşımdan bin tl borç istemiştim, parayı verdi ve sonra dedi ki "Ya fatih çok enteresan bir insansın, hiç bir yerde çalışmıyorken bize harıl harıl borç veriyordun, paraya ihtiyacımız olduğunda aklımıza ilk sen geliyordun, telekomda çalışıyorsun, benden ilk kez borç istiyorsun, sen ne ayaksın"

Sonra hayatımın en büyük salaklığı ile sonuçlanan olaylar sinsilesine beni götüren olay gerçekleşti  Ticaret odası seçimlerine aday olarak katılan bir dostum aradı, gel bize destek ol sen bu işleri biliyorsun, danışmanımız ol falan filan feşmekan dedi. Bende gittim, bu ağabeyimin grubunda, daha sonra patronum olacak başka bir iş adamı ile tanıştım. Seçimler bitti, az farkla da olsa kaybettik. Sonra bu iş adamı beni aradı, iş teklif etti, bende durumu aynen size anlattığım gibi anlatıp, maaşlı iş düşünmediğimi, ülke çapında kabul görmüş bir yazılımcı olduğumu, işlerimin gayet iyi olduğunu söyleyip ayrıldım. Sonra tekrar aradı, yine reddettim. Bu olay 3 kez tekrar etti, ama 4. de hangi düğmeye basması gerektiğini öğrenmişti. Daha sonra yöneticisi olacağım şirket 6 yıl üst üste bulunduğum ilde vergi rekortmeni olmuş, muhasebecisi tarafından dolandırılmış, işleri bozulunca batmakla batmamak arasında bıçak sırtında bir haldeydi. Yetenekli olduğu iş dışında tamamen süzme bir salak olan ben, eğer çaresiz kaldım düğmesine basarsanız yerinden doğrulur ve "Emret komutanım" der, hep şu salak çizgi roman kahramanları ve filmleri yüzünden böyle oldum sanırım. Çocukken arkadaşlarıyla toplaşıp adam dövmeye gittiğinde, dövmeye gittikleri adamın tek başına olduğunu görünce dönüp arkadaşlarını dövmek gibi salaklıklarda yapmışlığım vardırda neyse konuyu uzatmayayım, bu iş adamı da "Güvenecek kimsem yok" düğmesine bastı. Bende hayatımın en büyük salaklığını yaparak işi kabul ettim. 2018'in 8. ayında başlayan ve dün akşam noktalanan salaklık sinsilemde böyle başladı. En başından şirket gerçek bir enkazdı, benim zaten bu tür bir operasyonu yönetmek gibi bir deneyimim yoktu, ama zaten şirketin de yönetilebilecek bir yanı yoktu. Hiç bir kayıt doğru düzgün tutulmamıştı, borçlar, alacaklar bilinmiyordu. Dosyalar düzensizdi, şirketin ana bilgisayarında cryptolocker vardı. Bütün veriler hasarlıydı, şirket batmak üzereydi, hatta teknik olarak çoktan batmıştı diyebilirim. Gelirler yok denilecek kadar azdı, muhasebenin m sini bilmeyen bir muhasebeci vardı. Önce muhasebeciyi gönderdim, iş ilişkimiz olan şirketleri ziyaret ettim, ziyaret edemediklerimi telefonla arayıp hesapları istedim, kendi hesaplarımızla karşılaştırmaya, dosyaları düzenlemeye, yeni bir muhasebe programı edinip kayıtları düzeltmeye başladım. Bilmediğim şeyleri genel muhasebecimize sordum, bu süreç takriben 1 yıl sürdü. Şirkete yük olmasın diye muhasebeci almadım, muhasebeyi kendim tuttum. Gümrük müşavirlerinin ortalama 8 bin lira maaş aldığını öğrendim, bu parayı veremezdik, bende gümrük öğrendim. Şirket dış ticaretle ilgileniyordu, tır kullanmak da dahil olmak üzere her şeyi öğrendim. Yani aynı şirketin hem yöneticisi, hem gümrük müşaviri, hem muhasebecisi, hem filo sorumlsu, hem personel müdürüydüm. Patron müşterilerle konuşuyor kalan herşeyle ben ilgileniyordum. Resmi daireler, gümrük, banka, muhasebe, araç gönder, araç geldi yükleme ayarla v.s. derken sabah 8:30 da başlayıp gece 2 de eve dönüyordum. Ve sıkı dur, sadece asgari ücret alıyordum, onuda alamıyordum, yol parası falan hak getire. Derdim para değildi ama, o yüzden bu konudan hiç şikayet etmedim.

Motivasyon kaynağım şuydu, bu gün şirket zor durumda ve paramız yok, ama mücadele etmeye devam etmeliyim. "Paramız" diyorum çünkü Alternatif benim için tam anlamıyla kendi çocuğum gibiydi. Ödediğimiz her kredi taksidinde çocuk gibi sevinirdim, her iş bağladığımızda gözümün içi parıldardı, çok da mutluydum. Borçlar azaldı, daha fazla kazanmaya başladık ve sonra bir şey oldu. İşler düzelmeye başlayınca patronum bana bir salakmışım gibi davranmaya başladı, aslında burada çalışmayı kabul etmekle, teknik olarak salaklık etmiştim bu yüzden ona hak veriyorum. Ne zaman bir şey sorsam veya söylesem, ya tersliyor ya beni aşşağılıyordu, dalga geçiyordu. Ve rüyadan uyandım, burası benim şirketim değildi, ben sadece asgari ücretle çalışan bir salaktım. Ne şirket için nede "ağabey" dediğim, değer verdiğim, özendiğim, onun gibi olmak istediğim patronumun gözünde hiç bir değerim yoktu. Zaten patronumun da benim özeneceğim bir yanı yoktu, çok iyi biri görmek istemiş ve o şekilde baktığım için öyle görmüştüm hepsi bu. Şirkete başlamadan iki ay önce babamı, babamdan 11 ay sonrada annemi kaybetmiştim, belki bu yüzden olmuştur. Babam ve annemden kalan boşluğu "ağabey" dediğim kişiyle doldurmaya çalışmıştım, o yüzden kusurlarını görmek istememiştim bilemiyorum. Sonra her sabah kalktığımda ayaklarım resmen geri geri gider oldu. Gerçekleri gördüm ve o ofise gitmekten nefret ediyordum. Buradan da istifa ettim, biraz idare et dedi bir ay falan, kabul ettim ama dün akşam beni tekrar azarlaması bardağı taşıran son damla oldu. Bu gün işe gitmek yerine dönüp kendi işimle ilgilendim, 07.10.2020 günü kazandığım para 2.000 lira, akşam üzeri hesabıma yatırdı hizmet alan şirket, yarında toplamda 8.000 liraya anlaştığım diğer işe başlayacağım sanırım 2-3 gün sürecektir. Sırada bekleyen ondan fazla iş var.

Bütün bunları sana iki nedenle anlattım. Birincisi, gerçekten yıpranmışım ve doluyum, yazmak beni rahatlattı. İkincisi eğer bir yeteneğin varsa sakın kimsenin peşine takılıp gitme. Diğerlerinden daha iyi yapabildiğin bir iş varsa, onu yap. Diğerlerinden çok daha iyi yapıyorsan, kesinlikle daha çok kazanır ve daha mutlu olursun. 		Satır satır okudum hocam. Öncelikle her şeye rağmen tebrik ederim. Ben insanların duygularını psikologlar kadar iyi bilirim, ama okul dahi okuyamadım. Sizin bu yapıp daha sonra hata olarak gördüğünüz şeyler ki, evet hata ama o an ki şeyler vicdan ve içinizde var olan insanlara karşı sevgiden ötürü olmuş bir şey. İnsanın ruhunu okşayan bir şey olmadığında ve bir gün ruhunuzu okşayan bir şey çıktığında bu paradan daha cazip gelir ister istemez. Ben de sizin gibiyim. Babam sürekli tekstil de çalış, sigortalı gibi klişelerden dışarı çıkmıyor. Kız arkadaşım hayatıma girdikten sonra onunla ciddi bir hayat düşündükten sonra bir an da hayatım şekillendi, Allah'a şükür az çok kazanıyorum, bir kredim var o bitse daha da rahatlayacağım. İnsanları gözlemledikçe "ya ben niye böyle yapıyorum, niye kendime eziyet ediyorum, ben evlensem askeri ücret ile ev mi geçinir" gibi sorularla dolaşırken kendimi reklam yaparken buldum.

Ben bir yazarım, bana hiçbir getirisi yok gideri var. Ama kitapları seviyorum, gidip yayinevinde çalışsam, yine pek bir gelirim olmayacak. Onun için ilk başta pazarcilik yaparım, para biriktiririm daha sonra yatırım yaparım diye düşündüm. Bilmiyorum belki başarısız olacağım pazarcilikta ama gidip de yüklü bir para da harcamayacagim, deneyim olacak kadar.

Hayatta her zaman 1 tek hayalim oldu, bir gün ben insanlara faydalı bir şeyler anlatabilmek, sesimi duyurabilmek. Ben bilgisayar dilinden anlamam, yazılımdan anlamam ama görsel hafızam çok güçlüdür. Ama benim yazılım öğrenecek kadar bilgim var mı onu da bilmiyorum mesela. Yayinevi açma, yürütme maliyeti de oldukça çok. Onu da şu an yapamıyorum. Kısır bir döngü yani benimki.

fatihkopuz · Answer

Dün akşam saatlerinde çalıştığım işimden istifa ettim. Bu işte çalışmak istiyorsan, seni heyecanlandırıyorsa bu yorumumu sakın okuma seni caydırabilirim.

Aslında herşey 8-9 yaşlarımdayken başladı, elektronik şeylere aşırı ilgi sahibiydim, beni şaşırtıyor ve eğlendiriyordu. Normal bir çocukluğum olmadı, hayatımda hiç bir zaman vurduğum top gitmesini istediğim yere gitmedi mesela, yada akranlarım kadar hızlı koşamıyordum, iyide saklanamazdım, çok iyi bisiklete binebilirdim, o konuda yetenekliydim. İlk sevgilimi edindiğimde 17 yaşındaydım, ilk ilişkimide o yıl yaşadım, yani aşk konusunda da akranlarımla aynı dönemde ilişkiler geliştiremedim. Ailem beni yapmak istediğim şeyler konusunda hiç kısıtlamamış aksine hep desteklemiştir. Sevdiği işi yapmak isteyen kişiye "nayır, doktor olacaksın üleyn" diyen aile klişesini yaşamadım ve teknik lise okudum bilgisayar bölümü. Bilgisayarları hep sevmişimdir.

Askerden önce büyük şirketlerde çalıştım KOÇ Holding gibi, askerde yine yeteneğimle ilgili bir işe koştular beni, askerden sonra kısa bir yetkili servis macerasından sonra hayatımın savrulduğunu fark ettim. O döneme kadar yazılımla hiç ilgilenmemiştim, ilgimi de çekmemişti ama o boşluk döneminde her nasılsa kodlamayla uğraşmaya başladım. Siteler yaptım, para da kazandım. Hemde ciddi paralar, asgari ücretin 2-3 katını bir gecede kazanabiliyordum. Sonra manita durumları oldu, aileler tanıştı iş ciddiye bindi derken bana bu kız dedi ki "Babam bir işe girmeni istiyor, yoksa bu iş olmaz" iyi ama zaten ben bir iş yapıyorum, çokta güzel para kazanıyorum falan deyince "SİGORTALI BİR İŞ" klişesi önüme koyuldu. Gençliğin verdiği salaklıkmıdır bilmiyorum, bende bunu yedim. Türk Telekom'a başvurdum, mülakatlar v.s. derken kabul edildim, çalışmaya başladım, 8 ay sonra nişanı attım. Bir yıl daha çalıştıktan sonra yağmurlu bir günde şirketin verdiği aracın içinde otururken kendime şu soruyu sordum; "Ne yapıyorsun olum burda sen?"

Asgari ücretin yarım kat üzerinde bir maaş alıyorsun, asgari ücretin yarısı kadar multinet kartı veriyorlar, zamanının 9 saatini alıyorlar ve yapabileceğin şeyleri zamanını bu iş için harcadığından yapamıyorsun. Peki neden hala burada duruyorsun? Neyse döndüm müdürlüğe, şefin yazıcısından bir a4 kağıdı çektim toplantı odasındaki büyük masada el yazımla doldurup imzaladım, bastım istifayı. Kabul etmediler, konuştular, kılsın tüysün, saha operasyonlarının medarı iftiharısın falan beni kandırdılar. Gazapizmin "Unutulacak Dünler" şarkısında ki "Alkışlara kandık" bir ay daha çalıştım bir daha istifa ettim, gene kandırdılar, 10 gün sonra bir istifa daha ettim, gene kandırdılar zam yaptılar. Son olarak bütün gücümü toparladım son ve en kararlı istifamı verdim. Ne derlerse desinler geri basmadım, son istifaya 2 hafta hazırlanmıştım  Çevremdekilere sorsan aptal olduğumdan kesin emindiler.

Özgürlüğe kanat açtığımda kısa bir tatile çıktım, telefonları kapattım, kafamı dinledim. Bir ay sonra döndüm, yeteneğim olan işi yapmaya başladım. Ben biraz takıntılıyımdır, iyi anlamda, yaptığım işin mükemmel olduğundan emin olmadan teslim edemem. Yaptığım işler beğenildi kısa süre sonra önce büyük bir kaç şirket, peşinden spor bakanlığı geldi, sözleşmeler imzalandı vesaire, bu süreçte yaptığım işleri tek başıma yaptığıma kimse inanmak istemiyordu, ama bir şekilde çok güzel, farklı, kullanışlı, işleri kolaylaştıran özellikler taşıyan yazılımlar yapabiliyordum. Sırası biraz geçmişken, insanların hayatında ders çıkardığı anlar vardır ya, Telekom'da çalıştığım günlerden birinin akşamında, annesi Rus olduğu için "Rus" diye hitap ettiğimiz Ramazan adında bir arkadaşımdan bin tl borç istemiştim, parayı verdi ve sonra dedi ki "Ya fatih çok enteresan bir insansın, hiç bir yerde çalışmıyorken bize harıl harıl borç veriyordun, paraya ihtiyacımız olduğunda aklımıza ilk sen geliyordun, telekomda çalışıyorsun, benden ilk kez borç istiyorsun, sen ne ayaksın"

Sonra hayatımın en büyük salaklığı ile sonuçlanan olaylar sinsilesine beni götüren olay gerçekleşti  Ticaret odası seçimlerine aday olarak katılan bir dostum aradı, gel bize destek ol sen bu işleri biliyorsun, danışmanımız ol falan filan feşmekan dedi. Bende gittim, bu ağabeyimin grubunda, daha sonra patronum olacak başka bir iş adamı ile tanıştım. Seçimler bitti, az farkla da olsa kaybettik. Sonra bu iş adamı beni aradı, iş teklif etti, bende durumu aynen size anlattığım gibi anlatıp, maaşlı iş düşünmediğimi, ülke çapında kabul görmüş bir yazılımcı olduğumu, işlerimin gayet iyi olduğunu söyleyip ayrıldım. Sonra tekrar aradı, yine reddettim. Bu olay 3 kez tekrar etti, ama 4. de hangi düğmeye basması gerektiğini öğrenmişti. Daha sonra yöneticisi olacağım şirket 6 yıl üst üste bulunduğum ilde vergi rekortmeni olmuş, muhasebecisi tarafından dolandırılmış, işleri bozulunca batmakla batmamak arasında bıçak sırtında bir haldeydi. Yetenekli olduğu iş dışında tamamen süzme bir salak olan ben, eğer çaresiz kaldım düğmesine basarsanız yerinden doğrulur ve "Emret komutanım" der, hep şu salak çizgi roman kahramanları ve filmleri yüzünden böyle oldum sanırım. Çocukken arkadaşlarıyla toplaşıp adam dövmeye gittiğinde, dövmeye gittikleri adamın tek başına olduğunu görünce dönüp arkadaşlarını dövmek gibi salaklıklarda yapmışlığım vardırda neyse konuyu uzatmayayım, bu iş adamı da "Güvenecek kimsem yok" düğmesine bastı. Bende hayatımın en büyük salaklığını yaparak işi kabul ettim. 2018'in 8. ayında başlayan ve dün akşam noktalanan salaklık sinsilemde böyle başladı. En başından şirket gerçek bir enkazdı, benim zaten bu tür bir operasyonu yönetmek gibi bir deneyimim yoktu, ama zaten şirketin de yönetilebilecek bir yanı yoktu. Hiç bir kayıt doğru düzgün tutulmamıştı, borçlar, alacaklar bilinmiyordu. Dosyalar düzensizdi, şirketin ana bilgisayarında cryptolocker vardı. Bütün veriler hasarlıydı, şirket batmak üzereydi, hatta teknik olarak çoktan batmıştı diyebilirim. Gelirler yok denilecek kadar azdı, muhasebenin m sini bilmeyen bir muhasebeci vardı. Önce muhasebeciyi gönderdim, iş ilişkimiz olan şirketleri ziyaret ettim, ziyaret edemediklerimi telefonla arayıp hesapları istedim, kendi hesaplarımızla karşılaştırmaya, dosyaları düzenlemeye, yeni bir muhasebe programı edinip kayıtları düzeltmeye başladım. Bilmediğim şeyleri genel muhasebecimize sordum, bu süreç takriben 1 yıl sürdü. Şirkete yük olmasın diye muhasebeci almadım, muhasebeyi kendim tuttum. Gümrük müşavirlerinin ortalama 8 bin lira maaş aldığını öğrendim, bu parayı veremezdik, bende gümrük öğrendim. Şirket dış ticaretle ilgileniyordu, tır kullanmak da dahil olmak üzere her şeyi öğrendim. Yani aynı şirketin hem yöneticisi, hem gümrük müşaviri, hem muhasebecisi, hem filo sorumlsu, hem personel müdürüydüm. Patron müşterilerle konuşuyor kalan herşeyle ben ilgileniyordum. Resmi daireler, gümrük, banka, muhasebe, araç gönder, araç geldi yükleme ayarla v.s. derken sabah 8:30 da başlayıp gece 2 de eve dönüyordum. Ve sıkı dur, sadece asgari ücret alıyordum, onuda alamıyordum, yol parası falan hak getire. Derdim para değildi ama, o yüzden bu konudan hiç şikayet etmedim.

Motivasyon kaynağım şuydu, bu gün şirket zor durumda ve paramız yok, ama mücadele etmeye devam etmeliyim. "Paramız" diyorum çünkü Alternatif benim için tam anlamıyla kendi çocuğum gibiydi. Ödediğimiz her kredi taksidinde çocuk gibi sevinirdim, her iş bağladığımızda gözümün içi parıldardı, çok da mutluydum. Borçlar azaldı, daha fazla kazanmaya başladık ve sonra bir şey oldu. İşler düzelmeye başlayınca patronum bana bir salakmışım gibi davranmaya başladı, aslında burada çalışmayı kabul etmekle, teknik olarak salaklık etmiştim bu yüzden ona hak veriyorum. Ne zaman bir şey sorsam veya söylesem, ya tersliyor ya beni aşşağılıyordu, dalga geçiyordu. Ve rüyadan uyandım, burası benim şirketim değildi, ben sadece asgari ücretle çalışan bir salaktım. Ne şirket için nede "ağabey" dediğim, değer verdiğim, özendiğim, onun gibi olmak istediğim patronumun gözünde hiç bir değerim yoktu. Zaten patronumun da benim özeneceğim bir yanı yoktu, çok iyi biri görmek istemiş ve o şekilde baktığım için öyle görmüştüm hepsi bu. Şirkete başlamadan iki ay önce babamı, babamdan 11 ay sonrada annemi kaybetmiştim, belki bu yüzden olmuştur. Babam ve annemden kalan boşluğu "ağabey" dediğim kişiyle doldurmaya çalışmıştım, o yüzden kusurlarını görmek istememiştim bilemiyorum. Sonra her sabah kalktığımda ayaklarım resmen geri geri gider oldu. Gerçekleri gördüm ve o ofise gitmekten nefret ediyordum. Buradan da istifa ettim, biraz idare et dedi bir ay falan, kabul ettim ama dün akşam beni tekrar azarlaması bardağı taşıran son damla oldu. Bu gün işe gitmek yerine dönüp kendi işimle ilgilendim, 07.10.2020 günü kazandığım para 2.000 lira, akşam üzeri hesabıma yatırdı hizmet alan şirket, yarında toplamda 8.000 liraya anlaştığım diğer işe başlayacağım sanırım 2-3 gün sürecektir. Sırada bekleyen ondan fazla iş var.

Bütün bunları sana iki nedenle anlattım. Birincisi, gerçekten yıpranmışım ve doluyum, yazmak beni rahatlattı. İkincisi eğer bir yeteneğin varsa sakın kimsenin peşine takılıp gitme. Diğerlerinden daha iyi yapabildiğin bir iş varsa, onu yap. Diğerlerinden çok daha iyi yapıyorsan, kesinlikle daha çok kazanır ve daha mutlu olursun.

majesty33 · Answer

Haftada 2-3 gün pazara çıkıp tezgahinizi oturtursaniz kimseye muhtaç kalmadan paranızı fazlası ile kazanırsınız. Çevremde pazarcılık yapan çok arkadaşım var çorap işi, gıda işi yapan oradan biliyorum. Kalan zamanda hem reklam işlerinizi yaparsınız hemde arayisinizi devam ettirirsiniz.

nekreyazar34 · Answer

irkasoft adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Yaşınız fazla büyük değil tabi boşa giden zaman kayıptır ama siz böyle bir durum olursa ki inslalah olmaz tecrübe olarak görürsünüz benim fikrim en az 4 ile 6 arası çalışıp durum analizi yapmak bunun dışında freelancet ve e-ticaret gibi işlerle ugrasabilitsiniz e-ticaret konusunda PM atarsanız detaylı yardımcı olmaya calisirim 		Çok haklısınız hocam, yayın sektörünü biliyorum evet ama işin içine girdiğimizde çok daha değişim şeyler olduğunu görebiliyoruz. 
						WebWon adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Sigorta yatacak mı ? 		İlk başlarda hayır, ama daha sonrasında onu da hallederiz zaten dedi.
						DijitalMedya35 adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Size şöyle bir olay anlatayım, çok yakın bir ağabeyim 25'li yaşlarında bir sigortacının yanına işi öğrenmek için yarı asgari ücretle girdi. Devam etti devam etti devam etti ve 10-13 sene içerisinde 0'dan gelerek sıfır bir ev sıfır bir araba ve en önemlisi sigorta işletmesini satın aldı.

Yani sevdiğiniz bir iş ise ve devamlı olacağınıza inanıyorsanız neden olmasın?

Şimdiden hayırlı olsun  		Teşekkür ederim hocam, bende öyle düşünüyorum belli mi olur, bir gün belki o yayinevinin belki de kendi yayinevimin sahibi olurum. Allah izin verirse İnşaAllah.

nekreyazar34 · Answer

TolgaKSR adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Dayı yaşlıysa öldüğünde ne yapacaksın? 		O kadar da yaşlı değil  
						kafakalem adlı üyeden alıntı:						mesajı görüntüle									Bu işe başlarsan tekstili bırakacağına üzülmeyeceksin hocam. Ama tekstilde devam edersen aklında hep olacak. Yaşınız genç, sorumlu olduğunuz ev geçindirmeniz yok (Yazıdan anladığım kadarıyla)

Ne kaybedersiniz ki? Baktınız olmuyor, tekstil sektörüne geri dönersiniz (Yaklaşık 5 yıl yayınevi editörlüğü şu an da gazete editörlüğü yapıyorum.)

Sevdiğiniz işi yaparsanız ömür boyunca çalışmazsınız demişler &#128522; 		Tekstili bırakalı 5 6 ay oldu ve dönmek istemiyorum hiçbir şekilde o sebepten dolayı sürekli farklı bir şey arayışındayım

DijitalMedya35 · Answer

Size şöyle bir olay anlatayım, çok yakın bir ağabeyim 25'li yaşlarında bir sigortacının yanına işi öğrenmek için yarı asgari ücretle girdi. Devam etti devam etti devam etti ve 10-13 sene içerisinde 0'dan gelerek sıfır bir ev sıfır bir araba ve en önemlisi sigorta işletmesini satın aldı.

Yani sevdiğiniz bir iş ise ve devamlı olacağınıza inanıyorsanız neden olmasın?

Şimdiden hayırlı olsun

WebWon · Answer

Sigorta yatacak mı ?

irkasoft · Answer

Yaşınız fazla büyük değil tabi boşa giden zaman kayıptır ama siz böyle bir durum olursa ki inslalah olmaz tecrübe olarak görürsünüz benim fikrim en az 4 ile 6 arası çalışıp durum analizi yapmak bunun dışında freelancet ve e-ticaret gibi işlerle ugrasabilitsiniz e-ticaret konusunda PM atarsanız detaylı yardımcı olmaya calisirim

fakarsu · Answer

kabul edin, herşey tecrübedir, ancak arayışınız devam etsin

kafakalem · Answer

Bu işe başlarsan tekstili bırakacağına üzülmeyeceksin hocam. Ama tekstilde devam edersen aklında hep olacak. Yaşınız genç, sorumlu olduğunuz ev geçindirmeniz yok (Yazıdan anladığım kadarıyla)

Ne kaybedersiniz ki? Baktınız olmuyor, tekstil sektörüne geri dönersiniz (Yaklaşık 5 yıl yayınevi editörlüğü şu an da gazete editörlüğü yapıyorum.)

Sevdiğiniz işi yaparsanız ömür boyunca çalışmazsınız demişler &#128522;

Mushroom · Answer

Dükkan aç demesi kolay. Cebinizden bir şey çıkmayacaksa, üzerinize bir şey açılmayacaksa deneyin.

recepduman · Answer

Tabii ki kabul edin. Esnek çalışabilme durumunuz da var. En fazla bir süre devam eder yapamıyorsanız bırakırsınız. Keşke kabul etseydim demekten daha iyidir. Yolunuz açık olsun.

NobraN · Answer

En mantıklısı kabul etmek gibi duruyor.

CreepTurk · Answer

Ben olsam kabul ederdim, mahalle pazarı haftada 1 olur orda da ürün satmak için yer kiralaman gerek. Yer kiralama, alacağın giysi ürünü, ürünleri taşayacağın araba vb. vb. Cebinden baya para çıkar illa pazarda ürün satacağım diyorsan yine bu işe gir pazar da satacak paranı çıkar öyle gir. Ek reklam işinden gelen paranın birazını da köşeye atarsın batarsan paranı kullanırsın, ben olsam böyle yapardım.

Ufuk8882 · Answer

Merhaba

Ben sizin yerinizde olsam kabul ederdim. En azından bir süre denerdim. Yaşınız çok genc. Hiçbir şey kaybetmezsiniz. İstediğiniz ve bildiğiniz bir işi severek yapacağınızı düşünüyorum. Belki de hayatınızın fırsatı ve geleceğiniz bu işle başlayacak. En azından denemiş olursunuz.

TolgaKSR · Answer

Dayı yaşlıysa öldüğünde ne yapacaksın?

semihmalkoc53 · Answer

Bütün yazdıklarınızı okudum kesinlikle kabul edin