Son zamanlarda sürekli gelen "hiç evlenemeyeceğim" hissi?

Geçen gün kuzenim nişanlandı. Kuzenim dediysem çocukluğumuz birlikte geçmiştir o iş gereği İstanbul'a taşınana dek. Aşk hayatımı yakınen bilen, keza benim de yakınen bildiğim kardeş gibi büyüdüğümüz adamdır. Aramızda 7-8 yaş var, şu an 30'larında. Biraz şakayla karışık sordum ne iş falan, konuştuk. "Kafalarımız uyuşuyor, aşık değilim. Aşk meşk yalan zaten, yaş geldi artık çoluğa çocuğa karışmak için" dedi özetle.

---

Şimdi bana gelelim. Ben böyle düşünmüyorum, düşünemiyorum. Ruh eşim diyebileceğim bir insan yok. Gerçek aşk olarak nitelendirebileceğim tek bir insan var, ki Aralık ayında "Bir kadının sesine aşık olmak?" başlıklı bir konu açmıştım. Onunla da imkansız.

Çocukluğumdan beri birçok ilişkim oldu. Sevdiğim kadınlar, beni sevenler, kısa süreli ilişkilerim, uzun vadeli olmasını istediklerim. Beraber kalmalar ve her şeyi yaşamalar.. (Bunu yanlış anlamayın şu yüzden belirtiyorum; utangaç, çekingen ya da bir şey yaşamamış olan bir insan değilim.) Ahlâki normlara girmezsek sevinirim, buradan ayrı bir tartışma konusu doğmasın.

Sırf soyumu devam ettirmek için bir insanla aynı çatı altında, dört duvar arasında kalmak fikri bana uzak geliyor. "Bir insanı ne kadar tanırsanız, ondan o kadar uzaklaşırsınız" diye bir söz var ya hani; işte aynen öyle. Hoşlanıyorsun, bir kıvılcıma bakar hislere gark oluyorsun. Fitili ateşliyorsun, başlıyorsun, tanıdıkça ve birlikte zaman geçirdikçe soğuyorsun.

Mükemmel ya da mükemmeliyetçi değilim, yakışıklı da sayılmam ama tercih edilmek istenecek kadar beğenilen ve etki oluşturabilen özellikleri olan biriyim. Ama bir yola zoraki girebilecek bir yapıya da sahip değilim.

Sizce sorun bende mi? Ya da şöyle söyleyeyim; evlenmek bir mecburiyet mi? Benim gibi hisseden, düşünen arkadaşlar var mı? Gelin, dertleşelim. Fikirlerimizi, his dünyamızı kaleme dökelim.

Not: 25+

Yaş 20. Ünideyim Polonya'da. Bunun üstüne yüksek lisansı var. Kariyer hedefleri var. İş tecrübesi var. Askerliği var. Ben şahsım adına min 30'dan önce düşünmüyorum.

Her insan evlenecek diye bir şey yok

Konu dışı, hangi bölümden dolaylı polonyaya gittiniz? Yaşam olarak orası nasıldır az çok bilgim var ama yaşayana sormak daha iyi

Hocam memlekette ruh eşini bulsan da evlenmek çok zor. Başlığı görünce direk maddiyat geldi aklıma kusura bakma...
Düşünceniz gayet doğru. Doğru insan bulunur ama aramakla değil. Bir yerden çıkagelir farkına bile varmazsınız. Ne sorun sizde, ne de evlenmek bir mecburiyet. Bu tür düşüncelere ve toplum baskısına kapılmayın. Ne kendi hayatınızı ne de başkasının hayatını mahvetmeyin.

Evlenmek zorunda değilsin. Soyunu devam ettirmek zorunda da değilsin. Fakat; daha önce yine benzer bir konuda belirtmiştim. Eğer evlenir ve nasip olurda bir çocuğun olursa, çocuk ile senin arandaki yaş farkı ne kadar açılırsa; gorus ve düşünce farklılığı o kadar açılır. Buna etki eden bir sürü şey var; şartlar, ekonomi, teknoloji.. kısacası her şey.
Özetlemek gerekirse evladın yaşı ile senin yaşın arasındaki farkın en azı makbuldür benim için.
Eş için ise şunu söyleyeyim. Sen de dahil olmak üzere kimse dört dörtlük değil ve bu dünyaya çivi çakmayacağız.

Hocam daha oralara gelemedik Maddiyat bölümü ayrı zaten. Şükür, şu an işim gücüm yerinde. Ama ben direkt işin temel noktasından girdim. Maddi külfetine değinmedim ki, aday yok çünkü.

Seçilen kişi ile bir ömür aynı evi, ev ortamıyla birlikte hayatla ilgili birçok şeyi de paylaşacağımızı resmileştirmek benim için de takıntılı boyutta kaygı verici.

Kuzeninin dediği söz ne kadar acı aslında hocam, şu yaşlarda herşey yapay gelmeye başladı. Demek bir bana olmuyormuş.

Yani insanlar sırf evlenmek için evleniyor ve taraflar birbirinden fayda bekliyor gibime geliyor. Ortada bir masumiyet olmadığı için evliliğe kötü gözle bakacak duruma geleceğim neredeyse, neyse ki buna kısmen engel olan birisi var şimdilik. Umarım herkesin vardır.

Sorunun cevabı aslında bu cümlende gizli. Her şeyi yaşadığın için heyecan duymuyorsun. O heyecandan uzaklaştığın içinde evlilik düşüncesi içerisine giremiyorsun. ( Bu 1 )

Ülkemizde geleceğe dair plan yapmak imkansız. Dibini görmediğin bir suya girmek gibi. Durum böyle olunca kızların %95'i geleceklerini sağlama alma düşüncesiyle aşk olayından ziyade mantığa bakıyorlar ( 24-25 yaş öncesi aşk yaşarkenn, sonrasında mantık ile hareket etmeye başlıyorlar). Bu durumda samimiyetsiz ilişkilerin doğmasına neden oluyor. Hal böyle olunca da duygusal anlamda aradığın karşılığı bulamıyorsun ve haliyle ne diye evleneyim ki diyorsun haklı olarak.

Bu durum sadece sende değil, Hepimizde var diyebilirim.