Geçen gün kuzenim nişanlandı. Kuzenim dediysem çocukluğumuz birlikte geçmiştir o iş gereği İstanbul'a taşınana dek. Aşk hayatımı yakınen bilen, keza benim de yakınen bildiğim kardeş gibi büyüdüğümüz adamdır. Aramızda 7-8 yaş var, şu an 30'larında. Biraz şakayla karışık sordum ne iş falan, konuştuk. "Kafalarımız uyuşuyor, aşık değilim. Aşk meşk yalan zaten, yaş geldi artık çoluğa çocuğa karışmak için" dedi özetle.

---

Şimdi bana gelelim. Ben böyle düşünmüyorum, düşünemiyorum. Ruh eşim diyebileceğim bir insan yok. Gerçek aşk olarak nitelendirebileceğim tek bir insan var, ki Aralık ayında "Bir kadının sesine aşık olmak?" başlıklı bir konu açmıştım. Onunla da imkansız.

Çocukluğumdan beri birçok ilişkim oldu. Sevdiğim kadınlar, beni sevenler, kısa süreli ilişkilerim, uzun vadeli olmasını istediklerim. Beraber kalmalar ve her şeyi yaşamalar.. (Bunu yanlış anlamayın şu yüzden belirtiyorum; utangaç, çekingen ya da bir şey yaşamamış olan bir insan değilim.) Ahlâki normlara girmezsek sevinirim, buradan ayrı bir tartışma konusu doğmasın.

Sırf soyumu devam ettirmek için bir insanla aynı çatı altında, dört duvar arasında kalmak fikri bana uzak geliyor. "Bir insanı ne kadar tanırsanız, ondan o kadar uzaklaşırsınız" diye bir söz var ya hani; işte aynen öyle. Hoşlanıyorsun, bir kıvılcıma bakar hislere gark oluyorsun. Fitili ateşliyorsun, başlıyorsun, tanıdıkça ve birlikte zaman geçirdikçe soğuyorsun.

Mükemmel ya da mükemmeliyetçi değilim, yakışıklı da sayılmam ama tercih edilmek istenecek kadar beğenilen ve etki oluşturabilen özellikleri olan biriyim. Ama bir yola zoraki girebilecek bir yapıya da sahip değilim.

Sizce sorun bende mi? Ya da şöyle söyleyeyim; evlenmek bir mecburiyet mi? Benim gibi hisseden, düşünen arkadaşlar var mı? Gelin, dertleşelim. Fikirlerimizi, his dünyamızı kaleme dökelim.

Not: 25+