Anne pimpirikliliğiyle nasıl baş ediyorsunuz?

Merhaba arkadaşlar, biliyoruz ki hepimizi doğuran ve evladına karşın sorumluluğu 9 ay karnında taşıdığı dönemden itibaren başlayan bir annemiz var. Kimimiz annelerimizden uzaktayız, kimimiz beraber yaşamayı sürdürüyoruz. İlla ki hepimiz hayat temposu içerisinde farklı süreçlerden geçerek bu mücadele kervanında bir yer ediniyoruz. Annelerimizin değerini ise anlatacak sözler bitmez. “Cennet, anaların ayaklarının altındadır”, “ana gibi yar olmaz” vs.

Peki yaşımız 25 de olsa, 55 de olsa hâlâ bizleri küçük bir çocukmuş gibi görerek en ufak bir şeyde bile aşırı evham yaparak bizim artık yetişkin bir birey olduğumuzu düşünmesi gerekirken, sıkboğaz eden demiyorum çünkü hain bir insan değilim. Ama kendini üzdüğü ve endişe ettiği için söylüyorum çünkü aklım kalıyor. Buna karşı ne yapıyorsunuz? Ya da yapılabilir?

Misal: İş gereği veya bir dostunuzun davetine icabet etmek üzere şehir dışına gidip kalacağınız zaman aklına binbir kötü senaryoyu getirmesi gibi.

edemiyoruzzzzzzzz!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!

Sıkıysa dene Güdümlü Terlikle Geliyor

hocam 100 yaşına geldiğinde annen halen hayatta olursa sen onun küçük çocuğu olarak kalacaksın ve bu olaydan ömrün boyunda kurtulamayacaksın. Anne baba olduğunuzda anlarsınız o pinpirikliği.

İŞte eskilerden bir sır; ŞEFKAT

"Şefkat, aşk ve muhabbetten çok keskin ve parlak ve ulvi ve nezihtir ve makam-ı nübüvvete layıktır. Fakat muhabbet ve aşk, mecazi mahbuplara ve mahluklara karşı derece-i şiddette olsa, o makam-ı mualla-yı nübüvvete layık düşmüyor."

Valla hocam benim annem de böyledir. Bazen haklı çıkıyor gerçekten. Sürekli deplasmana giden birisiyim. Her 2 haftada bir şehir dışı yapar gelirim. Arkamdan dualar eder aman böyle olur şöyle olur diye hep aynı davranır. Onu da anlıyorum. 23 yaşındayım ve annemi 2 haftada bir görüyorum başka memlekette öğrenciyim. Telefonda bile sürekli bir evham var Neyse yine deplasman günü malatyadan kalkıp taaa izmire gideceğiz. Geçen sene ağustos ayında şoför uyudu diye feci bi kaza gecirdik cok şükür birşey olmadı. Hemen herkesi aradım ve annemin televizyondan uzak tutmalarını istedim (Koşarak gelir abartmıyorum farklı memlekete ) Gel zaman git zaman artık tamam annecim deyip yine kendi bildiğimi okuyorum. Annelerimizin ömrü uzun olsun

Anne olunca sende anlarsın

Edemiyoruz

Ben olamayacağım için anlayamam dostum. 32 yaşındasın eğer bana bunu söyleyen başkası olsaydı tepkim biraz daha farklı olabilirdi. Baba olduğum zaman anlarım ancak baba olmama gerek yok, konu içeriğinde anlayışsızlığa tekabül edebilecek bir laf etmedim.

Teşekkür ediyorum espri anlayışına ancak kırıcı veya uygun düşmeyen söz öbeklerine hiç gerek bile yok. Saygım sonsuz ve bir şey demiyorum.

Çok konuşmaktan kaynaklı genelde bunlar. İş, ev, şehir değiştirdiğimi annemin çok sonradan öğrendiği olmuştur ama başkası sokakta ayağına taş gelse annesine anlatır sonra da niye evham yapıyor diye şikayet eder. Adam diyorki anne eve gelirken köpekler kovaladı beni. Şimdi bunu söylemenin kime ne faydası var. Ya da sürekli telefonda rapor veriyor şöyle old böyle oldu. Çoğu ailenin yıkılmasında da bu sebep var. Eşini annesine şikayet edip duran kişiler sonra annem bize çok karışıyor diyor. Yani özetle bence az konuşursanız az sorgulanırsınız.